Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Μα δεν υπάρχει άλλοτε

Κι αν χαθείς... κι αν χαθώ...

τρέχει ο χρόνος' δεν έχει νόημα όμως να προτρέχουμε

Είσαι εδώ κι είμαι εδώ
είμαι εσύ κι είσαι εγώ
Μόνο εσύ για μένα μόνο εγώ για σένα
χωρίς εξωτερικούς συντελεστές, μόνο δύο συντεταγμένες.. ή και μία

δεν υπάρχει άλλοτε, δεν υπάρχει αλλού...




Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2007

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007

Όταν πέφτει σε τοίχο ο χρόνος μοιάζει με ήχο..

Η Μ. μας έφερε στα ισπανικά από κάτι χειροποίητα κοσμήματα, εμένα μου χάρισε ένα κρεμαστό, μια καρδούλα με κόκκινες πέτρες.
Αργότερα στο μάθημα μπαίνει κάποιος γνωστός και δίνει στον καθηγητή μας ένα τραγούδι για να του το μεταφράσει. Παίρνω το χαρτί για να το βγάλω φωτοτυπίες, επειδή θέλαμε να το μεταφράσουμε ομαδικά, και δίπλα στον τίτλο ήταν γραμμένο "ΓΙΑ ΣΟΦΙΑ".

Οι απαντήσεις όμως δεν βρίσκονται στα "σημάδια" ...

Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2007

Στις οθόνες που χτυπάν τα κομπιούτερ γράμματα

Τρέχεις.. να προλάβεις, να ζήσεις. Να προλάβεις να δεις κάθε φορά όσο περισσότερους από τους φίλους σου -ενώ άλλες φορές προσπαθείς να κερδίσεις απόσταση μέσω τηλεφώνου/ διαδικτύου-, να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, για το μέλλον σου, να διασκεδάσεις αλλά και να χαλαρώσεις. Κι εννοείται ότι κάθε φορά υπάρχει η περίπτωση να αφήνεις πάντα κάτι απ' έξω. Ακόμα και μέσα στο σπίτι' συχνά μπαίνει ο ένας και πιο μετά βγαίνει ο άλλος, επειδή απλά έτσι είναι το "πρόγραμμά" σου. "Δεδομένα" και ..."ζητούμενα". Συνήθως στο δημοτικό τα χωρίζαμε με μια γραμμή, πριν αρχίσουμε να λύνουμε το πρόβλημα. Χωρίς τα δεδομένα δε βρίσκεις ούτε τα ζητούμενα, γι αυτό και χρειάζεται να δίνουμε βάση και προσοχή στα πρώτα.

 

Να μην ξεχνάμε και το μεσαίο πετάλι... γιατί αλλιώς θα βλέπουμε μπροστά μας μόνο φιγούρες να περνάνε.


Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι των ανθρώπων που παγώνουνε πάνω απ' τις σκεπές..

Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές αυτούς τους δρόμους κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές
...
Όταν ήμουνα μικρός μες στα κύματα δε μ' ένοιαζε

αν ο κόσμος είν' απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε..


Σιωπή.

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007

"Ανήσυχες μέρες"

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα..


Μακριές πιτζάμες, κάλτσες, χουχούλιασμα.
Μέσα για ζεστό καφέ ή σοκολάτα. Τέτοιες μέρες αναπολώ το παλιό μας καφέ.. πριν το αλλάξουν. Ήμασταν πρώτη λυκείου όταν αρχίσαμε να πηγαίνουμε, ενώ στην τρίτη λυκείου είχε γίνει πια το στέκι μας. Τα ξύλινα τραπεζάκια, η ωραία ζεστή σοκολάτα και οι ροκ μπαλάντες ήταν το διάλειμμά μας από το φροντιστήριο και το διάβασμα.
Τα πρώτα μας πακέτα εκεί τα κάναμε -camel lights. Πρέπει να πέρασαν τρισήμισι χρόνια από τότε που το έκλεισαν και το μετάλλαξαν, αλλά οι αναμνήσεις παραμένουν -γλυκές σαν τη σοκολάτα.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Action

Blog Action Day

Με αφορμή την παραπάνω παρότρυνση, θα συνεχίσω με κάποιες καλοκαιρινές εξορμήσεις -εντός πόλης- και που μάλλον έχουν να κάνουν με το περιβάλλον.



{[Συνειρμικά απλά με το προηγούμενο post]

Παραμένουμε στην ίδια ονομασία λίμνης, για να μην μπερδευόμαστε. Στην -εδώ- λίμνη Βουλιαγμένης ήθελα επίσης καιρό να πάω αλλά δεν ήξερα βέβαια ότι θα 'ναι τόσο ωραίο το σκηνικό.. σαν σε άλλη εποχή/ χώρα να το πω? Για καφέ κάθισα, αν και αν είχα πάρει τελικά το μαγιό μου πολύ πιθανό να έκανα μπάνιο. Και το βράδυ σίγουρα θα είναι εξίσου όμορφα με το φωτισμό.}






Κέντρο. Εθνικός Κήπος. Αναμφισβήτητα καμία σχέση με τα περισσότερα ευρωπαϊκά αστικά πάρκα!

Τουλάχιστον ας τον διατηρήσουμε καθαρό και περιποιημένο.

[Επίσης έχει ένα μικρό, ωραίο υπαίθριο καφενεδάκι.Όταν πήγα, από το ένα τραπέζι άκουγα δυο καθηγητές πανεπιστημίου απ' ότι κατάλαβα να μιλάνε πού και πού αγγλικά, ενώ απ' την άλλη δυο φίλους να πετάνε γαλλικά. :)]



Μια καλή προσπάθεια προώθησης της περιβαλλοντικής συνείδησης είναι το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης. Τεχνητές λίμνες, δάσος, αγροτικές καλλιέργειες και διάφορα είδη πουλιών. Υπάρχουν κάποιες περιβαλλοντικές διαδρομές και παρατήρηση πουλιών.




Το point: Να ευαισθητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε όλοι αυτά που ήδη έχουμε, αρχίζοντας από τον τόπο που ζούμε ο καθένας και γιατί όχι, μάλιστα, από το ίδιο το μπαλκόνι μας!
Αλλά και να κινητοποιηθούμε όσο μπορούμε στο θέμα της αναδάσωσης.
Για να μην αναφέρω το θέμα με τους κάδους ανακύκλωσης. Εκτός του ότι δεν υπάρχουν πολλοί ανά γειτονιές, δε θα 'πρεπε να διαχωρίζονται τα χαρτιά από τα πλαστικά, τα αλουμίνια..? Λέω τώρα. [Άσε που έχω ακούσει ότι κάποιος είχε δει το απορριματοφόρο που μαζεύει τα άλλα σκουπίδια, να αδειάζει και τον κάδο ανακύκλωσης μαζί με τ' άλλα -αλλά δε θέλω να το πιστεύω αυτό.]

Φεύγα

Από την αρχή του καλοκαιριού ήθελα να πάω στη λίμνη Βουλιαγμένης (Ηραίου) και κανονίστηκε τελικά για χτες, μια μέρα πριν αλλάξει ο καιρός.


Πρώτη στάση Λουτράκι. Ανά σημεία μου έφερνε λίγο από Νότια Γαλλία, κάτι η ατελείωτη σε μήκος παραλία, κάτι οι φοίνικες.. [καλά, λίγο είπαμε]













Μετά από μια περαντζάδα, πήραμε το δρόμο για τη λίμνη - ή για την ακρίβεια λιμνοθάλασσα, μιας και επικοινωνεί από ένα πέρασμα με τη θάλασσα. Τα νερά έχουν το κρυστάλλινο της θάλασσας και το γαλήνιο της λίμνης.

Μου 'χε λείψει η μυρωδιά που έχει το δέρμα μόλις βγεις απ' τη θάλασσα..

[τη λέω πολλές φορές τη λέξη, γιατί ποιός ξέρει τώρα πότε θα την ξαναπώ:Ρ]





Με την αλμύρα πάνω μας, συνεχίσαμε για τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Από ψηλά βλέπεις τις πέτρες που έχουν μείνει από το ναό της Ήρας Ακραίας ενώ το μάτι σου χάνεται στην υδάτινη απεραντοσύνη.





Πιο πάνω, σαν προστάτης, στέκει περήφανα ο Φάρος. Ανηφορίσαμε από το χωμάτινο δρομάκι. Η παρακάτω φωτογραφία* έφτανε για να θέλω να δω αυτό το φάρο από κοντά. Μόλις την είδα συνειδητοποίησα πως θα πρέπει να ήταν ο ίδιος που είχα δει παλιότερα σε μια σειρά κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκεται..


Έχοντας πλέον ανοίξει η όρεξή μας, πήραμε τα βουνά! Η διαδρομή προς το χωριό Πίσια (κι όχι πισία, που λέγονται κάτι ποντιακά τηγανητά τυροπιτάκια) ήταν απολαυστική' σχεδόν άδειος ο, όχι πολύ φαρδύς, δρόμος με θέα καταπράσινες πλαγιές. Φτάνοντας στο χωριό η διαδρομή ομόρφυνε περισσότερο, το αεράκι δρόσισε κι άλλο, το νερό έτρεχε από τις βρύσες κάτω από τα πλατάνια..Στο γυρισμό βλέπαμε από τους καθρέφτες τον ουρανό να γίνεται από πορτοκαλί, ροζ ενώ μπροστά μας τα σύννεφα γίνονταν από ανοιχτό γκρι, σκούρο γκρι-μωβ!

* Life is... a beach! :-)

Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007

Δε θέλω πια ν' ασχοληθώ πάλι με σκέψεις



Δε χωράνε άλλες πληροφορίες/ σκέψεις στο κεφάλι.. είναι full! Πρέπει να πετάξω κάποιες.. Θα μου πεις αυτό δε γίνεται με όσα μαθαίνουμε και ζούμε? Μερικά μένουν στη μακροχρόνια μνήμη, τα υπόλοιπα φιλοξενούνται για λίγο στη βραχυχρόνια και μετά μην τα είδατε! Πόσοι από εμάς ξέρουν να λύσουν άνετα ένα ολοκλήρωμα -εκείνα τα δύσκολα που λύναμε στο φροντιστήριο?
Πάντα θα υπάρχουν πράγματα να μάθεις κι άλλα τόσα να ξεχάσεις..

Προσωρινή φάση, το ξέρω.
[Να δεις πώς λέγεται επίσης.. μεταβατική?]



*η photo "hapiness will come from above" από τη Sophia Tsibikaki, short things




Μπορεί να σ' έφερε τ' αγέρι..

UPD: {Πέμπτη, 1:28} Βρέχει... :)

Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

[προσωρινό]

Τί είναι αυτά τα βατράχια (του image shack) και γιατί έχουν κατακλύσει το blog μου? Πώς θα τα διώξω? Μήπως τα βλέπω μόνο εγώ?

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 29, 2007

Είναι ωραία


..η αίσθηση που εισπράττεις όταν ενώ κανονίζεις τι θα κάνεις για αύριο, σου προτείνουν επιπλέον εξόδους και την ίδια στιγμή που είσαι έτοιμη να ξεφουρνίσεις "Και πότε θα διαβάσω?" συνειδητοποιείς ότι είσαι freeeeeeee!!!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 22, 2007

Ό,τι να 'ναι

Ρεζίλι γίναμε (πάλι;) στα διπλανά τραπέζια... :))

Χαίρομαι που έχω τέτοιες φίλες δίπλα μου


Ωραία "εφεύρεση" το κρασί τελικά... σε λύνει τελείως.. -κάτι 'ξέραν οι αρχαίοι.
Δεν αφήνει περιττές σκέψεις στο μυαλό σου! Προσωπικά μου βγάζει τον αληθινό εαυτό μου.. ό,τι μου 'ρθει και θέλω να πω, θα το ξεφουρνίσω.


UPD (από mail που έλαβα από την Ε.)
Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, ζήτα τεκίλα και αλάτι και κάλεσέ με να έρθω!
Οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια........Δεν τους βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.

Τελευταία όλο ποτά φτιάχνω :)

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 20, 2007

"Έπιασε να βρέχει...

...ζάχαρη και μέντα"


και, αν και έπεφτε πάνω στην ομπρέλα, πήρε μακριά λόγια και σιωπές.
Αν είχαμε και λίγο ρούμι και lime, θα ήμασταν σαν καλαμάκια σε mojito.



Έεεε..έπιασε, έπιασε να βρέχει... έπιασε να βρέχει ζάχαρη και μέντα!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 19, 2007






Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007

Το μπαλκόνι της σοφίας







Θα βάλω και μια γλυκιά φατσούλα που είχα γνωρίσει σε αυτό το νησί.. δύσκολα αντιστέκομαι να χαμογελάσω μπροστά σε αυτό το θέαμα.
:)

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 11, 2007

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι


Μια βραδιά με στίχους και μουσικές που (σε) ταξιδεύουν.

Δεν έχω αποφασίσει ποιο είδος τραγουδιού είναι τελικά αυτό που σου "μιλάει" περισσότερο: αυτό που το τραγουδάς ως α' πρόσωπο ενικού ή αυτό που σου απευθύνουν στο β'?

Αν και μάλλον στη δεύτερη περίπτωση καταλήγω.. σου υπενθυμίζει κάποια πράγματα' στην άλλη τα ξέρεις από πρώτο χέρι.


Ό,τι απομένει απ' τη ζωή είναι μια μέρα

Έγινε το αύριο πάλι χθες

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 09, 2007

media naranja

Πολλά πράγματα επαναλαμβάνονται, αλλά ποτέ δεν είναι ακριβώς τα ίδια, αλλάζουν και το νιώθεις

Ζωγραφίζω λοιπόν τ' άρωμά σου
με στιχάκια, με λόγια φτηνά
κι ένα ψέμα με δένει κοντά σου

..και κάθε φορά που αλλάζουν φοβάσαι' φοβάσαι για την επόμενη που ίσως θα 'χουν αλλάξει περισσότερο -χωρίς να ξέρεις τελικά αν αυτό γίνεται για καλό ή όχι.

Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω

Σα να παίζουμε μια παρτίδα στο σκάκι που, μετά από επαναλαμβανόμενες κινήσεις, καταλήγει σε ισοπαλία.

αντέχω για ένα γύρο ακόμα
η αγάπη θέλει "σ' αγαπώ"


Τελικά ο Σεπτέμβρης είναι αντιφατικός μήνας.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 06, 2007

Εκλογές 007


who 's gonna be the boss?


Τους παραπάνω μαρκαδόρους τους χρησιμοποιώ σε συνδυασμούς για να υπογραμμίζω, καλή ώρα, τώρα στην εξεταστική. Καθένας εστιάζει σε συγκεκριμένο σημείο κάθε φορά, κάθε χρώμα έχει κι ένα ρόλο, αλλά συνεργάζονται άψογα. Και βγαίνει ωραίο το αποτέλεσμα και με βοηθάνε κι εμένα να δίνω βάση εκεί που πρέπει.


Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία μάλλον..

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007

"Τις μέρες τις γλυκειές του Σεπτεμβρίου..

όταν δεν έχει ακόμη βρέξει και είναι το άκουσμα των ήχων πιο αραιό και η γεύσις των ωρών και από του θέρους πιο πυκνή, όταν στους κήπους σκάνε τα ρόδια [...] αναγαλλιάζουν οι ψυχές, και ο Έρωτας, ο πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου..."
[Ανδρέας Εμπειρίκος]


Όντως, πριν και μετά τη βροχή επικρατεί μια κρυφή ηρεμία.. αυτό είναι που μου αρέσει σ' αυτόν τον καιρό.
Κάπως έτσι. Μόνο που τώρα τα σύννεφα θα μας φέρνουν στο νου τα σύννεφα καπνού..


Κυριακή, Αυγούστου 26, 2007

Στάχτη παντού

Περπατάς και πέφτει η στάχτη πάνω σου...
Αυτό και μόνο σε θλίβει. Πού να βρίσκεσαι κι εκεί, να παλεύεις..

Ας τα πάρει όλα η βροχή..

Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007

Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά

Το ξέρω θα'ρθουν κι άλλα καλοκαίρια
ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί.
Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ' αστέρια,
της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί..



Απ' όσο με θυμάμαι κάθε καλοκαίρι, προς το τέλος του Ιούλη συνήθως, παίρναμε το δρόμο για το χωριό και καθόμασταν τρεις και τέσσερις βδομάδες, ενώ τώρα κοντά δύο.

Τα χωριά μου βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Αυτό είναι κάτι που τελικά συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει. Απλά πάντα κοιμόμουν πότε «πάνω» με την ξαδέρφη μου και πότε «κάτω» στο σπίτι μας και ως εκ τούτου υπήρχε (κι ακόμα έτσι είναι) μια διαρκής μετακίνηση πραγμάτων ή αλλιώς.. «Μαμά, όταν ανεβείτε φέρε μου αυτό..»' ε, και κάπου σε κουράζει το να μην έχεις μια βάση και να είσαι καθημερινά «ταξιδιώτης» αλλά έχει και την πλάκα του!

Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει καφενείο - ψητοπωλείο ο θείος μου και βοηθάω εκεί μαζί με τα ξαδέρφια μου. Πολλές φορές βαριέσαι πολύ.. αλλά έχει και τα αστεία του. Μαθαίνεις όλους τους γερόντους με τα ψευδώνυμά τους, γελάς με κάποιους θαμώνες, μαθαίνεις και τις προτιμήσεις τους (πχ το ούζο σε ψηλό ποτήρι κτλ), ενώ έχουν δώσει δικιές τους ονομασίες στα ποτά: το ούζο ένας το λέει «φάρμακο», το ζευγάρι* το λέει αντιβίωση ο ίδιος, το ξυνόγαλα «ποντιακή μπύρα». Είναι και κανα δυο άτομα που φτιάχνουν ολόκληρο φρούριο με τα μπουκάλια απ' τις μπύρες στο τραπέζι τους -στην αρχή τα αφήνουμε να τα βλέπουμε, μη χάσουμε το μέτρημα..μετά όμως.. Τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος αντέχει το γυαλί, τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος στ' αλήθεια έχει καεί.


Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν..

Με την ξαδέρφη τη Σοφ, όπως έχω ξαναναφέρει, μικρότερες κάναμε βόλτες προς το βουνό από δω κι από κει, ενώ τώρα πάμε για βόλτα στα διπλανά χωριά με το αυτοκίνητο ή με το μηχανάκι πάνω – κάτω (προσέχοντας μην ξαναφάμε τούμπα στο χαντάκι και γελάμε!). Πάντα θα κάνουμε μια στάση στο νεκροταφείο οι δυο μας, το οποίο είναι λίγο πιο πάνω από το σπίτι. Κάθε τόσο και επεκτείνεται...

Στο κάτω χωριό το κλαμπάκι που είχαμε, αφού είχε αλλάξει με τα χρόνια πρόσωπα, κατέληξε να γίνει φέτος τυροκομείο. Τι ξενύχτια έχουμε κάνει εκεί.. όταν βγαίνανε τα πρώτα τρακτέρ στο δρόμο, μπορεί και να παίρναμε την απόφαση να φύγουμε. Θυμάμαι πρώτη φορά που είχα πάει εκεί ήταν στην πέμπτη δημοτικού' ήταν στα πάνω του τότε, είχε την καλύτερη διαμόρφωση και μαζεύονταν όλες οι παρέες, πολλές από τις οποίες πλέον δεν είναι οι ίδιες, βέβαια. Τότε.. που έπαιζε το λιωμένο παγωτό και το coco jumbo J. Όλα φαίνονταν πιο ωραία, μετά από κάτι χρόνια μας άκουγες να λέμε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Το σχολείο επίσης ήταν πιο γεμάτο τα βράδια, η αστυνομία ερχόταν συχνά να κάνει παρατήρηση. Αλλά και τα Σκαλάκια ήταν παλιότερα σημείο συνάντησης' ένα παρατημένο σπίτι, ούτε καν βαμμένο, που ανεβαίναμε τα σκαλάκια που οδηγούσαν στην «ταράτσα», όπου και καθόμασταν στην άκρη, με κρεμασμένα τα πόδια προς τα κάτω. Και μετά ο χώρος γέμιζε με τσόφλια' λες και δεν επιτρεπόταν να ανεβείς αν δεν είχες πάρει από το καφενείο ένα σακουλάκι σποράκια. Τώρα κατοικείται και δε μοιάζει καθόλου στα παλιά σκαλάκια' η ταράτσα κρύφτηκε από τη σκεπή. Ο δρόμος που ενώνει τα δυο χωριά δεν προλάβαινε να μείνει άδειος, παρέες πηγαινοέρχονταν' μια-δυο φορές κατάφερα να κάνω το δρόμο με τα πόδια, τις υπόλοιπες όλο και κάποιος θα μας μάζευε με το αυτοκίνητο. Τώρα όπου φύγει φύγει..σκορποχώρι, έχουν μείνει τα πιο μικρά παιδιά να «φυλάνε» το χωριό. Οι υπόλοιποι παίρνουμε τα αυτοκίνητα και την κάνουμε για παραλία.
Μεγαλώνουμε.

Και μαζί με μας και το σπίτι μας. Σε μια γωνιά στο φρέσκο τσιμέντο άφησα το στίγμα μου, να το δείχνω στα παιδιά μου αργότερα.
Την ηρεμία του χωριού την ένιωθα όταν καθόμουν στο τσιμεντένιο, ακόμη, χωρίς κάγκελα μπαλκόνι, έβαζα το 2ο Πρόγραμμα να παίζει μέσα στη σχεδόν άδεια σαλοκουζίνα και ρέμβαζα πέρα τα χωράφια και πιο δεξιά τα φώτα του κεντρικού -ο ουρανός ξάστερος, όχι σαν εδώ. Τη μέρα που γκρεμίσανε τον τοίχο, κρατούσα παρέα στη γιαγιά μου το βράδυ και καθόμασταν εκεί που πριν υπήρχε αυτή η πόρτα... μέσα έπαιζε η κασέτα του Παπάζογλου που της έχω γράψει. "100 χρόνια μοναξιά γίνεται?" μου λέει κάπως ανήσυχη για το τι διάβαζα. :)



Καλοκαίρι στο χωριό όμως χωρίς Δεκαπεντάγουστο δε νοείται! Πόσα γλέντια έχουν απαθανιστεί σε αυτό το σπίτι αυτή τη μέρα κάθε χρόνο! Μαζευόμασταν πάντα τρεις οικογένειες με τις τρεις γιαγιάδες κι η φωτογραφία ήταν σχεδόν πανομοιότυπη. Αφού λέγαμε με τα ξαδέρφια μας να πάρουμε τις φωτογραφίες από κάθε χρόνο και να τις βάλουμε τη μία δίπλα στην άλλη να βλέπουμε τις διαφορές. Πριν οχτώ χρόνια είχαμε μια νέα είσοδο και πρόσφατα μια απουσία. Τώρα άλλοι δουλεύουν αυτή τη μέρα, άλλοι πηγαίνουν αυτές τις μέρες διακοπές. Ο χορός, τα μπουγελώματα έμειναν στις παλιές φωτογραφίες και στο βίντεο. Συνεχίζει όμως να παραμένει μια ιδιαίτερη, γιορτινή μέρα.


Γυρνώντας πίσω στην Αθήνα, τις πρώτες μέρες όλο και θα πετάξω κανένα πιο παχύ λ και θα μου αρέσει κιόλας.
Παλιά δακρύζαμε όταν αποχαιρετιζόμασταν, και θυμάμαι μέχρι να απομακρυνθούμε αρκετά χιλιόμετρα ένιωθα ήδη το αίσθημα της νοσταλγίας' τώρα αρκούμαστε σε μια σφιχτή αγκαλιά.



Καλό φθινόπωρο λοιπόν!! [γιατί σήμερα άκουσα το πρώτο «καλό χειμώνα» γκρρρ]



*Ζευγάρι λέγεται η ρετσίνα (Μαλαματίνα κατά προτίμηση) με κόλα, για όσους δεν ξέρουν. Και κατεβαίνει κι εύκολα το άτιμο.

UPD: Το παρόν κείμενο ανανεώνεται όποτε του καπνίσει και θυμηθώ κάτι.

Τετάρτη, Ιουλίου 25, 2007

Κουφ(ι)ονήσια

Περασμένες 2 τα μεσάνυχτα και στο λιμάνι έχει μαζευτεί κόσμος... φορτηγάκια κι αυτοκίνητα να περιμένουν να μαζέψουν τον κόσμο’ ένα χαρούμενο, θορυβώδες κλίμα. Λίγο πιο πάνω έβλεπες τον Μύλο φωτισμένο στα μπλε.. Κάναμε λίγα βήματα, ψάχνοντας, και μετά από λίγο ακούω ένα Σοφίααα..(?)* από τη συνονόματη οικοδέσποινά μας – μας κατάλαβε λέει. 

Ξαπλώσαμε και από την μπαλκονόπορτα ακούγονταν οι παρέες που περνούσαν από κάτω και το πάφλασμα των κυμάτων...


Όταν ξυπνήσαμε, ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα, αντίκρυσα αυτό..





Στο δρόμο για τις παραλίες –αυτές τις μαγευτικές με τα γαλαζοπράσινα, κρύα νερά- η στεριά έπαιζε παιχνίδια με τη θάλασσα και σχηματίζονταν μικρές ιδιωτικές παραλίες, μεγάλες και μικρές σπηλιές, απότομα ψηλά βράχια απ’όπου μπορεί να έβλεπες καναδυό μικρούς Κουφονησιώτες να πηδάνε. Κάπου εκεί καταλάβαινες πώς βγήκε το όνομα του νησιού. Προχωρώντας κι άλλο παραλιακά, το μάτι σου πέφτει σε μια φυσική Πισίνα.




Φυσικά και δε χάσαμε την ευκαιρία’ η αίσθηση που είχα εκεί μέσα, μου έφερε κάτι από τη Νεράιδα των Κυθήρων. Άλλο αξιοπερίεργο ήταν το Γάλα όπου ο βράχος έκλεινε στην αγκαλιά του μια μικρή –λες και τεχνητή- παραλία.







Κάπου στην Ιταλίδα έμεινα με το στόμα ανοιχτό να χαζεύω ένα έργο τέχνης..

Απίστευτος ο τύπος. Είχα πετύχει και μια γοργόνα, αλλά δεν πρόλαβα να την απαθανατίσω..











Ενώ όπου και να βρισκόσουν έβλεπες απέναντι την ξαπλωμένη γυναίκα, την Κέρο. Προσπαθούσα να βρω τα ακριβή σημεία της, ώσπου ρώτησα για να μου πουν.

Το βράδυ ροκ μουσικές πλανιόνταν δίπλα στο κύμα ή μεσα στα στενά. Εκεί βλέπεις τα άτομα με τα οποία αντάλλαξες το μεσημέρι στην παραλία μερικές κουβέντες, όλοι γνωστοί.



Μια εκδρομούλα στο κάτω Κουφονήσι μας δίνει τη συνολική εικόνα του τόπου. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ερημικά, αλλά η ομορφιά παραμένει. Στο γυρισμό από την πρύμνη βλέπαμε τον ήλιο να δύει, ενώ το καΐκι μας έκανε βόλτες δίπλα από το Γλαρονήσι ανάμεσα από τους ανεξάρτητους βράχους που έστεκαν μες στη θάλασσα.










Πέρασαν πολύ γρήγορα οι μέρες και γυρίσαμε πίσω στο καμίνι –ευτυχώς προσωρινά. Εικόνες που γίναν κιόλας αναμνήσεις, κάποιες υποθαλάσσιες φωτογραφίες που περιμένω να τις δω, ένα μπουκάλι Vinsanto με άμμο από το Φοίνικα. Αυτά κι άλλα ανεκτίμητα πήραμε από το νησί. Δύσκολος ο γυρισμός..





*Το όνομά μου το άκουσα πάνω από 10 φορές σ’αυτό το νησί.

Δευτέρα, Ιουλίου 16, 2007

Καλοκαιρινές νότες


Μπήκε κι ο Ιούλιος.. πώς περνάει ο καιρός.

Φοράει νύχτα στα μαλλιά, του φεγγαριού την άλω
να γίνει η αγάπη διάφανη, γυναίκα ποθητή

 

Αν και μου αρέσει περισσότερο το τραγούδι του Αυγούστου!

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα

Καλές και ξέγνοιαστες διακοπές!!



Συνειδητοποίησα ότι τα νησιά που έχω πάει με τον Κ. εναλλάσσονται (ως προς τα αρχικά τους) με τα ονόματά μας (!)

Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007

Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη



Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, στη δύση αν ανέβαινε ο ένας, κρυψώνα στης καρδιάς την ταραχή, στον κόσμο αυτό δε θα 'βρισκε κανένας. Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, ο ένας θα 'χε πάρει τ 'όνομά σου, θα φώτιζε όπως γελάς εσύ και θα 'καιγε όπως καίει η ματιά σου. Κι έτσι όπως με κοιτάς, σκορπάς κι ανοίγεσαι. Eίσαι κύμα, κύμα της φωτιάς,πετάς κι αφήνεσαι... Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, κι ανέτειλαν κι οι δυο μαζί μια μέρα, και σκόρπιζαν το πιο λευκό τους φώς και γέμιζαν με λάμψη τον αιθέρα, θα έσβηναν, με μιας, σαν τους κοιτούσες, θα χάνονταν στην πρώτη σου ματιά και θα'βλεπαν κι οι δυο, σαν τους μιλούσες, πώς καίει της αγάπης η φωτιά.

Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007

We've come a long way


Τετάρτη 23 Μαΐου, ξημερώματα, και το ταξίδι ξεκινάει...


Το πρωί βρίσκομαι Μασσαλία, όπου θα κάτσω να περιμένω την Ε., που γυρνάει από το Μαρόκο.. Τρεις ώρες είναι αρκετές να οικειοποιηθώ του αεροδρομίου και να βγάλω τουλάχιστον την Παιδική ψυχή του Έσσε.




Λέγοντας για παιδική ψυχή' ήμαστε 2,5 χρονών όταν γνώρισα την Ε-ούλα. Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι την αρχή αυτής της φιλίας, αυτό που θυμάμαι και μου 'χει μείνει είναι όταν φώναζε τη μητέρα μου με τη χαριτωμένη προφορά της τότε "κυ(ρ)γία Μα(ρ)γία", μιας και έχει γεννηθεί στο Βέλγιο. Τις ώρες μας στο νηπιαγωγείο τις περνάγαμε μαζί, μαζί ζωγραφίζαμε τα ίδια πάνω-κάτω πράγματα:-).. μέχρι το δημοτικό. Θυμάμαι πολλές φορές μου άρεσαν κάποια σχέδια που έκανε και μου τα 'δειχνε κι εμένα μετά. Στο δημοτικό βέβαια η παρέα είχε μεγαλώσει, ήμασταν πλέον πέντε μαζί με τη Β., την Κ. και τη Ν. Η Στ' θα παραμένει πάντα μια από τις πιο αγαπημένες μου σχολικές τάξεις!

Στο γυμνάσιο χωριστήκαμε, αλλά πάντα κρατούσαμε επαφή. Οι συναντήσεις μας μέχρι τώρα με την Ε., μαζί με τη Β. και τη Ν., περιορίζονταν γύρω στις 3-4 το χρόνο. Αλλά ήταν σα να μη νιώθαμε ότι απουσίαζε η μία από τη ζωή της άλλης...
Κάποιο διάστημα πριν λίγα χρόνια που δεν ήταν ψυχολογικά ανεβασμένη, μου είπε πως με σκεφτόταν κι ένιωθε καλύτερα.. Καλά, γιατί δε με έπαιρνες τηλ. βρε? της λέω. Να σημειώσω ότι η Ε. δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τα κινητά - ;-) σε έδωσα..- αν και τώρα έχει στρώσει σχετικά.


Με αυτά και με τ'άλλα.. βλέπω την Ε. να με ψάχνει στις αφίξεις.


Και κάπως έτσι παίρνουμε το δρόμο για το Aix (en Provence), την Erasmούπολη της Ε.


Κομβικός δρόμος ο Cours Mirabeau, πλακόστρωτος, δεξιά κι αριστερά ψηλά δέντρα που όπου να 'ναι θα ενωθούν. Μικρές "πλατεΐτσες" με πράσινο στη μέση που αναγκάζουν τα αυτοκίνητα να κάνουν ένα ημικύκλιο, και στο τέλος η Rotonde, το άγαλμα με τις τρεις γυναίκες που συμβολίζουν τη Δικαιοσύνη, τη Γεωργία και τις Καλές Τέχνες αντίστοιχα.

Κι άλλα πολλά συντριβάνια... Δρομάκια με μαγαζιά, άλλα στενάκια με εστιατόρια και ταβέρνες από δω κι από 'κει -εικόνα που φέρνει λίγο στις Χώρες των νησιών μας- κι αρκετά Salon de thé.



Την επομένη πήραμε το πρώτο λεωφορείο για Τουλόν απ'όπου θα παίρναμε το πλοίο για Κορσική. Για κακή μας τύχη, ενώ ήμασταν στην ώρα μας στο λιμάνι και φτάσαμε λίγο παραδίπλα από το πλοίο, είδαμε ότι δεν είχε πέρασμα από τα κάγκελα που μας χώριζαν από το πλοίο κι έπρεπε να κάνουμε έναν κύκλο, αρχίζουμε το τρέξιμο. Τρέχει η Ε. μπροστά, για να συνεννοηθεί κιόλας στα γρήγορα, κι εγώ από πίσω με τα πράγματα... ήταν ήδη αρκετά μπροστά όταν, με σχετική ψυχραιμία και με πνίξιμο γέλιου, της λέω "Ε. ανεβάζουν την άγκυρα.." Τώρα που τα γράφω γελάω, αλλά και τότε αν και θέλαμε λίγη ώρα αρχικά να το συνειδητοποιήσουμε, το κανονίσαμε το θέμα κι έτσι μείναμε και στην Τουλόν!

Την Παρασκευή ήμασταν στο Αjaccio της Κορσικής. Εικόνες και αέρας από Επτάνησα ένα πράγμα.. προς το κοσμοπολίτικο της Κέρκυρας.

Τακτοποιηθήκαμε και πήραμε το δρόμο για το μπάνιο μας' μετά από την κούραση το χρειαζόμασταν. Ωραία νερά.. πάω να μπω και βλέπω τσούχτρες.. :-) για γέλια το λες? για κλάματα? τι να σου πω. Το ότι είχαμε χάσει το πλοίο δε με πολυείχε πειράξει, αλλά εκεί άρχισα να τα παίρνω λίγο..δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγα από κει αν δε βουτούσα κι όντως αφού περιεργάστηκα μετά το μέρος βρήκα μια περιοχή στα σχετικά ρηχά που ήταν "καθαρή" και μπλουμ!


Το βράδυ ανταμειφθήκαμε με καλό, παραδοσιακό φαγητό σε ένα όμορφο, ζεστό ταβερνάκι με live μουσική, όπου τα έκανες όλα "σαν στο σπίτι σου" όπως μας έλεγε και το γκαρσόν. Αν ήθελες νερό γέμιζες τη στάμνα από τη βρυσούλα, το ψωμί στο έφερναν σε φραντζολάκι και το έκοβες εσύ, καρό πετσετούλα και ένα ποτήρι ο καθένας "βάζεις εναλλάξ, πολύ κρασί και μετά λίγο νερό, πολύ κρασί-λίγο νερό.."
Για φαΐ να σας πω ότι μας έφεραν παϊδάκια με πατάτες στο φούρνο και κοκκινιστό? :) Μεσόγειος, παιδί μου!




















Το Σάββατο επισκεφτήκαμε πριν φύγουμε το Cargese, πόλη όπου τον 18ο αι. εγκαταστάθηκαν Μανιάτες. Κάποια ελληνικά ονόματα στους δρόμους, αλλά και η ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα.

Μπορεί οι δυο μέρες στην Κορσική να χαν γίνει μία, αλλά ήταν ωραία.

Ακολούθησε μονοήμερη στις Κάννες, αμέ.. μαζί με άλλους φοιτητές του Aix. 

Ήταν η τελευταία μέρα του φεστιβάλ κι ως εκ τούτου δεν εμφανίστηκαν και πολλοί VIP, μόνο ο Αλαίν Ντελόν, τον οποίο ψιλοχάσαμε, ενώ εμείς βγήκαμε φωτογραφία με τη Mrs. Doubtfire, που αν και λογικά δεν ήταν ο Robin Williams, του έμοιαζε αρκετά. 






Αλλά δεν είναι αυτό το νταβαντούρι, με τον κόσμο που μαζεύετε πιο πέρα από το κόκκινο χαλί, που αξίζει στις Κάννες, όσο η θάλασσα, οι φοίνικες και τα όμορφα στενά της πόλης.













...και τώρα τα κεφάλια μέσα...

Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007

Σάββατο, Μαΐου 19, 2007

Γενοκτονία των Ποντίων




Για να μην ξεχνάμε...


Τετάρτη, Μαΐου 16, 2007

cinema Όνειρο


..να είσαι μέσα σε μια αγκαλιά και να δακρύζεις, χωρίς να σε νοιάζει τι γίνεται γύρω σου, αφού μάλιστα είστε οι μόνοι στην αίθουσα..

Τρίτη, Μαΐου 08, 2007

Ας κάνουμε κάτι!

Έχω ξαναπεί ότι μου αρέσουν πολύ τα ποτάμια..
Συγκεκριμένα όταν γύρισα από την Πράγα είχα γράψει "Πόοοσο μου αρέσει όταν μέσα από τις πόλεις περνάει ποτάμι (ο Κηφισός δεν πιάνεται εννοείται..)"

Κι όμως ο Κηφισός είναι το τελευταίο "ζωντανό" ποτάμι της Αττικής. Δε θα έπρεπε να κάνουμε κάτι γι αυτό?

Ο ΣΚΑΪ πήρε την πρωτοβουλία κι άρχισαν οι πρώτες ενέργειες για έναν καθαρό Κηφισό.


(δείτε τις εικόνες και τις προτάσεις για να γίνει ο Κηφισός ποταμός ζωής..)


Και δεν είναι μόνο ο Κηφισός που εκπέμπει SOS



Σάββατο, Απριλίου 28, 2007

This is the beginning of your day..

Life is more intricate than it seems
Always be yourself along the way
Living through the spirit of your dreams

or maybe... Birthday!



Ξεκίνησε όμορφα.. και θα συνεχίσει, γιατί έτσι νιώθω!

Λέω να ξυπνήσω νωρίς, για να μη μικρύνω τη μέρα..

Σάββατο, Μαρτίου 31, 2007

Η Πόλη μου με Ποδήλατο

Παίρνουμε τους δρόμους...


Η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς έβαλε τα ποδήλατα και οχτώ μη κυβερνητικές οργανώσεις συμμετέχουν εθελοντικά.


Μια όμορφη διαδρομή ξεκινώντας από το Θησείο, μέσα από την Αρχαία Αγορά, συνεχίζοντας για Πλάκα, Αέρηδες, Ρωμαϊκή Αγορά, Ακρόπολη, Απ. Παύλου, Κεραμεικό και πάλι Θησείο. Βόλτες στα αρχαία, με πράσινο φόντο, στο κέντρο της πόλης.

Κι όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Μου άρεσε και ξαναπάω άνετα! Πού να ανοίξει και περισσότερο ο καιρός.

Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2007

Move closer

Κι όμως υπάρχουν ακόμα μέρη που χορεύεις μπλουζ :)
Αυτός ο χορός που είστε σφιχταγκαλιασμένοι και τριγύρω τίποτα άλλο εκτός από μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.

Χορός που τον μαθαίνεις από το δημοτικό. Περιμένεις με μια κρυφή αγωνία, να δεις αν και ποιος θα σε ζητήσει σε χορό. Κι όταν έρχεται μπροστά σου και σου λέει Χορεύεις; σηκώνεσαι χαμογελώντας.. Ήταν πολλές φορές κάτι σαν έμμεση εκδήλωση του ενδιαφέροντος του αγοριού. Μετά από μπλουζ τα έφτιαξα με τον πρώτο μου έρωτα.

..άλλες εποχές, παλιά τραγούδια
και μιας και δεν το έβαλε ο dj Σούλης, θα το βάλω εγώ γιατί μου αρέσει να το ακούω τελευταία ;)



___________
όταν γεννήθηκα έπαιζε το move closer

-το βρήκα στο nyctolouloudo -

Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2007

πες το με 13 εικόνες/ 13.000 λέξεις

..μετά τα 5 πράγματα, τις 5 λέξεις, τις 7 ταινίες (κλπ)

Μου το έστειλαν σε mail και μου άρεσε! (",)


ps: το δωμάτιό μου είναι καλύτερο πάντως :)

Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2007

Αχ...

...


τα μάτια κλείσε κι έλα αγκάλιασέ με


ποτέ μην πεις αποχαιρέτησέ με


Όποιος έχει το παρακάτω τραγούδι, θα μου χαρίσει ένα (",) , δε θα ζητήσω άλλο
-το χω μισογραμμένο σε κασέτα αλλά δε φτάνει.

---------------------
UPDATE:
Νατασάκι μου ευχαριστώ πολύ!! (",)

Κυριακή, Μαρτίου 11, 2007

...μουσικές λέξεις


Η αλήθεια είναι πως για να φτιάξω ένα σενάριο συνδυάζοντας πέντε λέξεις θα χρειαζόμουν μάλλον αρκετό χρόνο, μέχρι να φτάσω στο σημείο να μου αρέσει το αποτέλεσμα.. Γι αυτό έχω μια άλλη ιδέα. Πριν λίγα χρόνια καθώς άκουγα ένα cd που είχα γράψει τότε, άρχισα να γράφω κάτι, κλέβοντας τους στίχους από τα τραγούδια..
Τουλάχιστον είμαι κατά το 1/5 μέσα καθώς περιέχει τη μία λέξη ηω-λιθικέ :)
Καθώς το διαβάζετε μπορεί να μπερδεύεται η μία μελωδία με την άλλη στο μυαλό σας...


Στη ρωγμή του χρόνου το όνειρό μου έκανε να φύγει κι όμως έμεινε γιατί κάτι έκρυβε μέσα του. Πάει καιρός, έφυγε ο Αύγουστος, δε σ' έχω ξεχάσει κι αναρωτιέμαι τι να φταίει που ονειρεύομαι στον ξύπνιο. Πες μου αν άλλη αγαπάς, πες μου αν σε χάνω, εγώ θα γράψω ένα στιχάκι παραπάνω και ας μην είμαι ποιητής, εγώ θα γράφω, θα βγω στους δρόμους και δεν ξέρω που θα φτάσω. Ψάχνοντας γη και ουρανό ελπίζω κάπου να σε βρω, μόνο για λίγο να σε δω, ν' ακούσω τη σκιά σου και να 'ρθω πιο κοντά σου.. μαγεμένη απ' τον έρωτα που όλο έρχεται και φεύγει, θέλει κι επιμένει μα στο τέλος μόνος μένει.
...Ένα βράδυ Σαββάτου το σκοτάδι έγινε μέρα' πες μου πως το 'κανες αυτό, μ' είχες βρει και με κρατούσες κι είχα κάτι να σου πω... Μα δεν πρόλαβα γιατί μέσα σ' όνειρο σ' είδα κι αυτή τη φορά, στο μπαλκόνι μου είχες ανέβει κρυφά... κι όμως όλα ψεύτικα.
Και τότε ένα παράπονο με παίρνει για την κούφια μου αλήθεια τη μισή. Έκλεισες το φως και πήγες έγινες αόρατος, νέφος που το πήρε ο αέρας πέρ' από το Βόσπορο... Τα βεγγαλικά σου μάτια ένα ολοκαύτωμα και η μοναξιά να πέφτει σα βροχή στο πάτωμα.
Αυτό το έργο ήταν παιχνίδι φαντασίας... συλλογιέμαι απόψε σιωπηλή.

29/9/2003


Αυτό που θα μπορούσα τώρα να προτείνω είναι να πάρει όποιος θέλει ένα cd/μια κασέτα του και να φτιάξει μια ιστορία. Προσκαλώ οποιονδήποτε διαβάσει αυτό το ποστ.
Επίσης θα μπορούσε να τεθεί και σαν γρίφος "Βρείτε τα τραγούδια!" :)

Σάββατο, Μαρτίου 10, 2007

--> red road











*αυτή τη διασκευή είχε βέβαια





υγ: τώρα είδα ότι αποτελεί το πρώτο μέρος τριλογίας, όπου κάθε μέρος θα χει διαφορετικό σκηνοθέτη και ιστορία, αλλά τους ίδιους χαρακτήρες. waiting..

Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007

μικρές αποδράσεις...

μέσα στην πόλη..

...άνοιξη μπαίνει μεσημέρι
και ένας ήλιος που σε ξέρει
παίζει στις πλάτες σου





Τhere's more to the picture than meets the eye
hey hey, my my


ps: τυχαίνει να 'χει κανείς σας το χελιδόνι ?

Σάββατο, Φεβρουαρίου 17, 2007

and the stories go on...


Πήρα πάσα από τον street spirit και συνεχίζω παίζοντας μπάλα..


1. Από μικρή χόρευα ζεϊμπέκικο γιατί μου άρεσε. Παρατηρώ επίσης ότι μου αρέσουν κι εμένα τα αγαπημένα ζεϊμπέκικα του μπαμπά μου και των θείων μου -Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, Στην αλάνα, Μολυβιά, Φέρ'τε μια κούπα με κρασί- είτε γιατί έχουμε το ίδιο γούστο είτε γιατί μου το έχουν "περάσει". Και βέβαια δε γινόταν να μιλήσω για αγαπημένους χορούς και να μην αναφέρω τους ποντιακούς, όπου όταν χορεύω ξεχνιέμαι και μπορούν να μου φτιάξουν άνετα τη διάθεση ή να με συγκινήσουν.

2. Στο χωριό ήταν ένας καιρός που με την ξαδέρφη μου "εξερευνούσαμε" τη γύρω φύση και πέρναμε τα βουνά -κυριολεκτικά όμως! Πηγαίναμε από χωματόδρομους και βγαίναμε σε χωράφια και λειβάδια (την πρασινάδα, την κιτρινάδα, την κοκκινάδα) περνάγαμε μέσα από πουρνάρια, παράλληλα με το λάκκο, ανηφορίζαμε σκαρφαλώνοντας σε λόφους, βράχους. Πώς τη γλυτώσαμε από κανένα φίδι ή από τα σκυλιά που φύλαγαν τα κοπάδια είναι άξιο απορίας.

3. Εξ'απανέκαθεν μου άρεσε το τρέξιμο κι είχα μια έφεση. Στο δημοτικό ήμουν η πιο γρήγορη από τα κορίτσια και από τα περισσότερα αγόρια. Δεν το κυνήγησα όσο θα ήθελα ενώ μου έλεγε και μια γυμνάστριά μου -άτιμες ξένες γλώσσες που μου τρώγατε την ώρα' ελπίζω να μου φανείτε τουλάχιστον χρήσιμες! Τώρα απλά έχει κάτι χρόνια που πηγαίνω στίβο για το κέφι μου.

4. Αγαπημένα μου γλυκά είναι ο κορμός (αλλιώς μωσαϊκό) και το μιλφέιγ. Μου αρέσει το καλό κρασί. Από τότε που δοκίμασα το Vinsanto στην πενταήμερη, έγινε από τα αγαπημένα μου.

5. Θέλω να γυρίσω πολλά μέρη ανά τον κόσμο...


Πάσες:







Αν δε θέλει κάποιος να παίξει, μου το λέει και κάθεται στον πάγκο :)

Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2007

Έρωτας είναι...


Είχα διαβάσει τις προάλλες, τη Μικρή φιλοσοφία του έρωτα του Αλαίν ντε Μποττόν.
Πολλές φορές χαμογελούσα όταν το διάβαζα' είναι ωραίο να βλέπεις τις ίδιες σου τις σκέψεις διατυπωμένες όμορφα. Άλλες φορές πάλι ήταν σα να διάβαζα δικές μου στιγμές.

Θα αφήσω μερικά κομμάτια εδώ:

Και τότε πρόσεξα ένα πιατάκι με κερασμένα γλυκίσματα μαστίχας δίπλα στον αγκώνα της. Ήταν ανεξήγητο σημασιολογικά, αλλά ξαφνικά ένιωσα ότι με τη Χλόη δεν ήμουν ερωτευμένος αλλά μαστιχισμένος. Δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ τί είχε η μαστίχα και ταίριαζε ξαφνικά τόσο τέλεια με τα αισθήματά μου γι' αυτήν, πάντως η λέξη φαινόταν να συλλαμβάνει την ουσία της ερωτικής μου διάθεσης με μιαν ακρίβεια που το Ε-Ρ-Ω-Τ-Α-Σ, φθαρμένο από την υπερβολική χρήση, δε θα έβρισκε ούτε στα όνειρά του. Ακόμη πιο ανεξήγητο όμως ήταν ότι όταν της έπιασα το χέρι και, κλείνοντας το μάτι στον Ρωμαίο και στον Μπόγκαρτ, ψιθύρισα ότι είχα κάτι σημαντικό να της πω, ότι ήμουν καταμαστιχισμένος μαζί της, εκείνη φάνηκε να καταλαβαίνει τέλεια και απάντησε ότι ήταν το γλυκύτερο πράγμα που της είχαν πει ποτέ.

Ήμουν ένας άντρας που είχε ερωτευτεί μια γυναίκα, αλλά πόση από την κινητικότητα και την ευμεταβλησία των αισθημάτων μου χωρούσαν αυτές οι λέξεις; Άντεχαν, άραγε, να συμπεριλάβουν κάθε στιγμή απιστίας, πλήξης, εκνευρισμού και αδιαφορίας που σκίαζε συχνά πυκνά αυτό τον έρωτα; Μπορούσαν, μήπως, κάποιες άλλες λέξεις να ελπίσουν ότι θα ανακλούσαν επακριβώς πόσο αμφίθυμα φαινόταν γραφτό να είναι τα αισθήματά μου;
(...) το να πω απλώς ότι ήμουν
ερωτευμένος θα φαινόταν βάναυση σύμπτυξη των γεγονότων.Παρά την εσωτερική μας κινητικότητα, κάνουμε το λάθος να προσκολληθούμε στην ιδέα ότι τα ανθρώπινα αισθήματα είναι στέρεα και θεωρούμε ότι υπάρχει ένα στεγανό μεταξύ έρωτα και μη-έρωτα, το οποίο οφείλουμε να διαβούμε δυο φορές στην πορεία της σχέσης, μία στην αρχή και μία στο τέλος της - ενώ είναι μια νοητή γραμμή που την περνάμε πέρα δώθε κάθε μέρα ή ώρα.


Κι όλο έρχεται και φεύγει κι όλες τις καρδιές μαγεύει..

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

11:11

Ώρες ώρες με φοβίζει η διαίσθησή μου.. χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω, χτυπάει αρκετές φορές κέντρο!

Μου 'χε πει ο Κ. ότι είχε ακούσει κάπου ότι οι τέσσερις άσσοι στη σειρά είναι πολύ καλό σημάδι, τύχη! -σε ρολόι, πινακίδες αυτοκινήτου κτλ- Από τότε το πρόσεχα περισσότερο, μερικές φορές μάλιστα μπορεί αν ήθελα να σηκωθώ μεταξύ 11- 11:15 (ναι, ξυπνάω και αυτές τις ώρες..φοιτήτρια γαρ) να έβαζα το ξυπνητήρι 11:11. Τις τελευταίες μέρες έχει τύχει δυο τρεις φορές όταν κοιτάω το -ψηφιακό- ρολόι μετά από ώρα να δείχνει 11:11, έτσι και χτες καθώς διάβαζα το βιβλίο με τους 40+ αριθμοδείκτες. Μου 'μεινε και το πρωί που έκανα επανάληψη τα προβλήματα στο λεωφορείο, διαβάζοντας το πρόβλ. 11.11 λέω να δεις που θα πέσει αυτό κ θα γελάω.. Μοιράζονται οι κόλλες, ομάδα Β, θέμα 3, το προβληματάκι μου! ;) "Το 'ξερα!" [θα μου πεις αν δεν έπεφτε? λεπτομέρειες.. προαίσθηση είναι αυτή, αν θες την ακούς] ok, εύκολα ήταν, διαπρέψαμε.
Δεν είναι όμως το πρώτο -ελπίζω ούτε τελευταίο- σκηνικό. Στο πρώτο μάθημα αφού έχουμε κάτσει στις θέσεις μας και ξεφυλλίζουμε το βιβλίο, λέω στη Μ. μπορεί να πέσει αυτό, για να έρθουν μετά τα θέματα να με επιβεβαιώσουν -χαμογελάω ενώ η Μ. ήταν έτοιμη να με βρίσει. Είναι κ τα τυχερά.. τελευταία στιγμή ρωτάω τον πίσω μου αν έμαθε τι έπεσε στην προηγούμενη βάρδια, μου λέει κάποια, στο ένα του λέω α, αυτό δεν το έχω διαβάσει καθόλου. Για να δούμε τι λέει.. ρίχνω μια ματιά και μου έπεσε. κτλπ.. (κυκλοφοριακή ταχύτητα λογ/σμών πληρωτέων:) - καλά, μη γελάτε, το ξέρω βλακείες λέω, απλά έχω υπερένταση)

Αυτό που το πας? Διαβάζω μέχρι αργά, όχι από νωρίς όμως' μη μπερδευόμαστε, ύστερα από λίγες ώρες ξυπνάω να γράψω, κι έπειτα έχω μια διάθεση να κάνω πράγματα, να βγω, να συγυρίσω :) και να μη νυστάζω μέχρι το βράδυ -τις τελευταίες δυο βδομάδες το νωρίτερο που χω κοιμηθεί μία φορά πρέπει να 'ταν στις 2, κανονικά μετά τις 3. Αυτό με το συγύρισμα, ναι με πιάνει στις εξεταστικές στα καλά του καθουμένου, δηλ. όχι ακριβώς στα καλά του καθουμένου αλλά όταν κάθομαι να διαβάσω. Εκεί που τελειώνεις μια σελίδα, νιώθεις περήφανη που προχώρησες και λες δεν κάνω ένα χάζεμα σκέψεων για 5, 10, 15.. λεπτά? Ε, μετά το μάτι πέφτει πάνω στη σκόνη της βιβλιοθήκης και λες δε γίνεται, ο χώρος που σε περιβάλλει όταν διαβάζεις πρέπει να είναι καθαρός. Πας μετά να πάρεις το φορτιστή από την ντουλάπα κ το βλέπεις, θέλει ένα χεράκι συμμάζεμα κι εδώ! :) Τι? Δικαιολογίες για να μη διαβάσω? Το θέμα είναι ότι τα βρίσκω και μετά μπροστά μου, αλλά τότε βρίσκομαι στις οικείες ώρες μου τουλάχιστον..

Σας αφήνω τώρα, γιατί έχω να τελειώσω δύο μαθήματα για αύριο. Όπως μου πε κι η Α. δε σε φοβάμαι εσένα, χτυπάς διπλοβάρδιες!

~~~~~~~~~~~~
Φλας μπακ: 1 - 2 - 3 - 4 - 5

Τελικά κατά μία άποψη, είναι ωραίες οι εξεταστικές!
..και σκέφτομαι ότι μου μένουν κανα δυο ακόμα.

~~~~~~~~~~~~
[Κικιρίκου]

Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007

Υπάρχουν για να τα ξεπεράσεις?

Πριν φτάσεις στα όρια συγκρατιέσαι..

Όταν όμως ακουμπήσεις στο χείλος τους, διακατέχεσαι ασυναίσθητα, και για δευτερόλεπτα, από την επιθυμία να τα ξεπεράσεις. Δοκιμάζεις τις αντοχές σου, δοκιμάζεις τις αντοχές του άλλου που έχεις απέναντί σου. Γιατί? Θες να δεις τι υπάρχει πέρα από το όριο κάθε φορά. Να κάνεις το άγνωστο γνωστό. Θες να έχεις τον έλεγχο, να μη νιώθεις ότι κινδυνεύεις από κάτι.. να μη φοβάσαι.. Ειρωνικό ε? Ξεπερνάς τα όρια από φόβο..

Δεν ξέρω τελικά αν βγαίνει πάντα σε καλό. Μεταθέτεις τα όρια πιο πέρα κάθε φορά' θες να νιώσεις ελεύθερος, αλλά αν κοιτάξεις λίγο παραδίπλα βλέπεις πάλι το αβέβαιο. Τι μηχανισμό έχουν άραγε τα όρια? Μετακινούνται σταθερά ή συνδέονται με την αρχή τους μέσω ενός ελατηρίου, ώσπου μετά από κάποιες μετακινήσεις θα φτάσουν στο σημείο όπου θα 'χουν χάσει όλη την ελαστικότητά τους και θα γυρίσουν με φόρα πίσω, ρίχνοντάς σε κάτω? Αλλά έχουν τα όρια όρια? Μπα..

Αργάμιση κι η πολλή σκέψη δεν κάνει καλό..

Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007

Free to fly...


Χτες έπαιζε η μουσική από το μενού της ταινίας σε repeat και συνόδευε μ'αυτόν τον τρόπο τη συζήτηση.. σαν background.
Μου κόλλησε πολύ αυτό το τραγούδι..  Burn it blue

..So lost without you..
Ας έχουμε πάντα ελεύθερη την ψυχή μας


~~~~~~~~~~
Μια καινούρια χρονιά είναι μόλις στο ξεκίνημά της!
Ας την κάνουμε αξέχαστη!!

~~~~~~~~~~