Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2014

Παρέα κι ένα παρεό

Α

Όσα ταξίδια κι αν έκανα τον προηγούμενο χρόνο, μου 'χαν λείψει αυτά τα χωρίς έγνοιες που δεν περνάς σε εξοδολόγια τα εισιτήρια των πλοίων.

Τετάρτη, Ιουλίου 23, 2014

Φοινικιές

 

//Ένας κύκλος στον αέρα.
Και περισσότεροι.
 Όλα γυρίζουν.
Σαν τρελά.//

Κύκλος, αλλά όχι αυτός της επανάληψης. 
Κι ας μην είναι τέλειος.
Σαν αυτούς που κάναμε μικρές με την αδερφή μου, που περιστρεφόμασταν με φόρα, σα δερβίσηδες, με ανοιχτά τα χέρια. Μέχρι να ζαλιστούμε. Και μετά καθόμασταν κάτω και νιώθαμε το πάτωμα να ανεβοκατεβαίνει. 
Ένας κύκλος ξεγνοιασιάς.

Κυριακή, Ιουνίου 01, 2014

Έτερον ουδέν

Και τί κατάλαβες εσύ που έπλασες μια ιστορία και διέδωσες φήμες, στρέφοντας εναντίον μου άτομα που δεν ήξερα ή άτομα που συμπαθούσα; Χωρίς να ξέρω τί έχει ειπωθεί. Γιατί δεν βρήκε τα κότσια αυτός/αυτή που το δημιούργησε να το παραδεχτεί, αλλά ούτε κι αυτοί που πίστεψαν τα λόγια δεν τόλμησαν να ρωτήσουν αν είναι αλήθεια. Κι ενώ ξέρεις πως κάποιος/α γνωρίζει αυτό που θες να μάθεις, είναι περίεργο να κάνει την ανήξερη. (Ενώ παράλληλα σου ‘χει πει αντιφατικά πράγματα ανά φάσεις για άτομα που δεν γνώριζες και δε σ αφορούσαν, ψαρεύοντας να δει αν ξέρεις προσωπικά κάποιους.) Το ξεχωρίζεις το ψέμα στα μάτια των ανθρώπων. Ποιός ο λόγος όμως; Και τί κατάλαβες;

Είναι παράλογο να έχω εισπράξει περίεργες συμπεριφορές κι επιθετικά βλέμματα και να μην έχει ρωτήσει κανείς. Παράλογο και άδικο τη στιγμή που δεν έχω προκαλέσει κάτι, που δεν έχω βλάψει κάποιον. Έστω, να είχα μάθει κι εγώ τι σκατά είχε ειπωθεί για μένα. Τόσο πειθώ πια; Kι η ειρωνεία, ενώ δεν ασχολείσαι, να συνεχίζουν να παραβιάζουν δεδομένα.. Θρασυδειλία.

Η ζωή είναι μικρή για να τα σκέφτεσαι, λες. Αλλά είναι και μικρή για να δέχεσαι την αδικία. Ας είναι. Όλα έχουν το τίμημά τους και πληρώνονται.

Και έτερον ουδέν.


(από τις draft σημειώσεις των συρταριών και των πλοίων)

Δευτέρα, Μαΐου 19, 2014

Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει*

or else Mind the gap between the ship and the dock

Ήταν δυο λεπτά πριν την αναχώρηση κανονικά, όταν κατηφόριζα με τα πράγματα για το λιμάνι κι είδα το πλοίο να φεύγει. [Σα να ήξεραν ότι δεν ήθελα να φύγω.] Έσερνα τη βαλίτσα με τα ροδάκια, έχοντας άλλες δύο τσάντες στον ώμο, και συνέχιζα να τρέχω. Είχε πέσει εν τω μεταξύ σύρμα στο λιμενικό από συνταξιδιώτη ότι υπάρχει κι άλλος επιβάτης. Συνεχίζοντας το σπριντ στην κατηφόρα, βλέπω το πλοίο να επιστρέφει με έναν κινηματογραφικό αέρα.. Μου παίρνει τη βαλίτσα ο λιμενικός, τρέχουμε μαζί για να προλάβω να ανέβω στην μπουκαπόρτα [λέξη κι αυτή] χωρίς να δέσουν - στον αέρα ένα πράμα. Γελούσα κι έτρεχα (και τούμπαλιν), ενώ οι επιβάτες κοιτούσαν από το κατάστρωμα και χειροκροτούσαν. Χοπ!
//Κλείνει η αυλαί..εε η μπουκαπόρτα.//


[Φολέγανδρος - Σίκινος]


υγ: από μικρή μου άρεσε αυτή η σκηνή, στο 1:10. ντάξει, απείχε λίγο παραπάνω.
*αυτο-υγ: κοπελιά, αμάν πια μ'αυτόν τον παυλίδη δηλαδή.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 19, 2014

Θύμησες


Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά

Δευτέρα, Ιανουαρίου 06, 2014

Reboot

Το ίδιο έργο πάλι. Μινιμαλιστική σκηνοθεσία. Μια αχνή, λευκή εικόνα μαζί με έναν αντίστοιχα λευκό θόρυβο. Κανένα ενδιαφέρον [να θυμηθώ ν' αλλάξω σκηνοθέτη]. Πρέπει μάλιστα να ήταν η εκτεταμένη έκδοσή του. Θα προτιμούσα κάτι σε εικόνες, εναλλαγές εικόνων, σαν από αναλογικό φιλμ [ν' αλλάξω και μοντέρ].



Καλή χρονιά να έχουμε. Καλά ξεκινήματα. Με λευκές σελίδες, να τις γεμίζουμε με ό,τι μας γεμίζει. 
Υγεία. Εις.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 27, 2013

Όλες αυτές οι στιγμές..

Στο λεωφορείο για Ναύπλιο. Να μοιράζεσαι ακουστικά - να μοιράζεσαι μουσική και συναισθήματα. 
Παντομίμα σε κάθε λέξη ακούγοντας τα τραγούδια στο mp3. Πνιχτά γέλια στους αυτοσχεδιασμούς μας στις πιο άκυρες λέξεις. 
Απ’ όλα τα τραγούδια αυτό που έμεινε έντονα χαραγμένο στο μυαλό μου ήταν το Πρέπει να έρθεις κι έκτοτε κάθε που το ακούω, το βλέπω σε εικόνες. Αν και πάντα τα τραγούδια τα κάνω εικόνα, τότε συνειδητοποίησα περισσότερο την ομορφιά πολλών στίχων.

Αν έρθεις απόψε τη νύχτα όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας


[Ναύπλιο, Χριστούγεννα 2007.]