Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 24, 2014

Παρέα κι ένα παρεό

Α

Όσα ταξίδια κι αν έκανα τον προηγούμενο χρόνο, μου 'χαν λείψει αυτά τα χωρίς έγνοιες που δεν περνάς σε εξοδολόγια τα εισιτήρια των πλοίων.

Τετάρτη, Ιουλίου 23, 2014

Φοινικιές

 

//Ένας κύκλος στον αέρα.
Και περισσότεροι.
 Όλα γυρίζουν.
Σαν τρελά.//

Κύκλος, αλλά όχι αυτός της επανάληψης. 
Κι ας μην είναι τέλειος.
Σαν αυτούς που κάναμε μικρές με την αδερφή μου, που περιστρεφόμασταν με φόρα, σα δερβίσηδες, με ανοιχτά τα χέρια. Μέχρι να ζαλιστούμε. Και μετά καθόμασταν κάτω και νιώθαμε το πάτωμα να ανεβοκατεβαίνει. 
Ένας κύκλος ξεγνοιασιάς.

Δευτέρα, Μαΐου 19, 2014

Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει*

or else Mind the gap between the ship and the dock

Ήταν δυο λεπτά πριν την αναχώρηση κανονικά, όταν κατηφόριζα με τα πράγματα για το λιμάνι κι είδα το πλοίο να φεύγει. [Σα να ήξεραν ότι δεν ήθελα να φύγω.] Έσερνα τη βαλίτσα με τα ροδάκια, έχοντας άλλες δύο τσάντες στον ώμο, και συνέχιζα να τρέχω. Είχε πέσει εν τω μεταξύ σύρμα στο λιμενικό από συνταξιδιώτη ότι υπάρχει κι άλλος επιβάτης. Συνεχίζοντας το σπριντ στην κατηφόρα, βλέπω το πλοίο να επιστρέφει με έναν κινηματογραφικό αέρα.. Μου παίρνει τη βαλίτσα ο λιμενικός, τρέχουμε μαζί για να προλάβω να ανέβω στην μπουκαπόρτα [λέξη κι αυτή] χωρίς να δέσουν - στον αέρα ένα πράμα. Γελούσα κι έτρεχα (και τούμπαλιν), ενώ οι επιβάτες κοιτούσαν από το κατάστρωμα και χειροκροτούσαν. Χοπ!
//Κλείνει η αυλαί..εε η μπουκαπόρτα.//


[Φολέγανδρος - Σίκινος]


υγ: από μικρή μου άρεσε αυτή η σκηνή, στο 1:10. ντάξει, απείχε λίγο παραπάνω.
*αυτο-υγ: κοπελιά, αμάν πια μ'αυτόν τον παυλίδη δηλαδή.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 19, 2014

Θύμησες


Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά

Δευτέρα, Ιανουαρίου 06, 2014

Reboot

Το ίδιο έργο πάλι. Μινιμαλιστική σκηνοθεσία. Μια αχνή, λευκή εικόνα μαζί με έναν αντίστοιχα λευκό θόρυβο. Κανένα ενδιαφέρον [να θυμηθώ ν' αλλάξω σκηνοθέτη]. Πρέπει μάλιστα να ήταν η εκτεταμένη έκδοσή του. Θα προτιμούσα κάτι σε εικόνες, εναλλαγές εικόνων, σαν από αναλογικό φιλμ [ν' αλλάξω και μοντέρ].



Καλή χρονιά να έχουμε. Καλά ξεκινήματα. Με λευκές σελίδες, να τις γεμίζουμε με ό,τι μας γεμίζει. 
Υγεία. Εις.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 27, 2013

Όλες αυτές οι στιγμές..

Στο λεωφορείο για Ναύπλιο. Να μοιράζεσαι ακουστικά - να μοιράζεσαι μουσική και συναισθήματα. 
Παντομίμα σε κάθε λέξη ακούγοντας τα τραγούδια στο mp3. Πνιχτά γέλια στους αυτοσχεδιασμούς μας στις πιο άκυρες λέξεις. 
Απ’ όλα τα τραγούδια αυτό που έμεινε έντονα χαραγμένο στο μυαλό μου ήταν το Πρέπει να έρθεις κι έκτοτε κάθε που το ακούω, το βλέπω σε εικόνες. Αν και πάντα τα τραγούδια τα κάνω εικόνα, τότε συνειδητοποίησα περισσότερο την ομορφιά πολλών στίχων.

Αν έρθεις απόψε τη νύχτα όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας


[Ναύπλιο, Χριστούγεννα 2007.]

Τρίτη, Δεκεμβρίου 17, 2013

5 φεγγάρια

Ένα τσουπ να έκανες, μεταξύ ευθείας και στροφών, κοιτώντας πέρα ψηλά κι έβλεπες έναν πουά φωτισμένο ουρανό. Και το φεγγάρι. Να ξεμυτίζει πίσω από τα λευκά σπιτάκια απειλητικά μεγάλο, ιδίως όταν ήταν ολόκληρο. Ή ακόμα καλύτερα μια μέρα πριν/μετά. Να το πετυχαίνεις εν κινήσει στο δρόμο και να θαυμάζεις παραμιλώντας. [Ηλίθιο Xαμόγελο.] Τα πιο όμορφα φεγγάρια. //Έειι, φεγγαροπαρμένη, κοίτα μπροστά.// Βραδινές βόλτες με το αυτοκίνητο σε άγνωστους δρόμους. Στα δεξιά θάλασσα. Αναστροφή. Στ’ αριστερά θάλασσα. Ενίοτε κι αδιέξοδα. Σε κατηφόρες. //Πάρ’ το με όπισθεν τώρα.. (εμπρός λοιπόν καλά μου λάστιχα!)// Φεγγαράδες σε ταράτσες. Κι η θάλασσα να κάνει το φως να φαίνεται σαν φλόγα κεριού που τρεμοπαίζει. Και αστεράδες. Άστρα που δραπετεύουν. Το βλέμμα να χάνεται κι εσύ να ξεκλέβεις ηρεμία. Διαμαντένιος ουρανός. Δεν πρόκειται νομίζω να μάθω να ξεχωρίζω τους γνωστούς αστερισμούς. [Σα να ψάχνεις να βρεις πού είναι το κεφάλι του μωρού σε υπερηχογράφημα – το ‘παθα τις προάλλες και την έσκασα την έγκυο μέχρι να καταλάβω την κλίση στη μία φωτό. Βασικά εκείνη επέμενε να το καταλάβω, εμένα δε με πείραζε και να μην.] Μόνο τον αποσπερίτη θαρρώ καταλαβαίνω, την τελεία κοντά στην παρένθεση του φεγγαριού. Κι αυτός πάλι είναι πλανήτης, όχι άστρο· όφου. 


Ανέκαθεν βέβαια με γοήτευε το μισοφέγγαρο.
Το τέλεια κομμένο στη μέση.
[Δεν ξέρω ακριβώς γιατί.
 Ίσως μια προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου
- μια πλευρά, έστω.
Ίσως γιατί το μισοφέγγαρο δεν είναι το ίδιο κάθε φορά,
εν αντιθέσει με την πανσέληνο - αλλάζει κλίση, έστω.]
Ακόμα κι έτσι όμως, μπορείς να διακρίνεις τον κύκλο.
Κι αν όχι, ξέρεις ότι είναι (πάντα) εκεί.


Ο ουρανός της νύχτας έχει κάτι από ψευδαίσθηση (απ' τη μία τ' αστέρια κάποιου μακρινού παρελθόντος κι απ' την άλλη το φως του φεγγαριού που δεν είναι δικό του). Starlight creates the illusion of life for all these years
Αλλά κάπου εκεί βρίσκεται κι η αλήθεια. Και οι αλήθειες που φανερώνονται νύχτα, λάμπουν συνήθως  για πολύ.


Εν κατακλείδι, είμαστε αστράνθρωποι. Είμαστε όλοι μας αστρόσκονη και κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα.