Κ82

Είχε τελειώσει το άρωμα -δώρο στα γενέθλιά μου. Από την αρχή με τραβούσε αυτό το άρωμα.. Έχει λίγες μέρες που έχω ένα καινούριο μπουκάλι στο ράφι. Μυρίζω τον καρπό μου, είναι εθιστικό... Φέρνει θύμησες.. μυρίζει Αμοργό, θυμίζει το Γιασεμί, το "Άρωμα του Ονείρου" που είχα ξεκινήσει να διαβάζω εκεί - στην παραλία του Μούρου, χαμογελώντας με τον ιδιαίτερο κι ακομπλεξάριστο τρόπο που περιέγραφε καταστάσεις.

"..το γιασεμί, με το δικό του απολαυστικό τρόπο, παίζει μια οσφρητική παντομίμα με ευχαριστημένες ζωώδεις κινήσεις από καιρούς περασμένους. Υπάρχουν και μερικά άλλα λουλούδια που είναι εξίσου γλυκά, αλλά το γιασεμί είναι γλυκό χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς προσποιήσεις, χωρίς συμβιβασμούς. Είναι επιθετικά γλυκό, εξοργιστικά γλυκό... Επεκτατικό, πάντα ακόρεστο, ρομαντικό, σπάνια όμως μελαγχολικό, το γιασεμί έχει το ύφος ενός άγριου πλάσματος, ένα φευγαλέο, αυτεξούσιο ον που παίζει σαν ζωντανό σαξόφωνο μέσα στην τροπική νύχτα."

Τόμ Ρόμπινς - Το Άρωμα του Ονείρου

Ξαναμυρίζω τον καρπό μου. Μου φέρνει κάτι από το Κ23 της Κούδρα και του Αλομπάρ, κι ας έχει σαν βάση του ένα είδος κρίνου...

"Το άρωμα, από τη μια, είναι ένας αγωγός για τις πρώιμες αναμνήσεις μας (...) Είναι ο ισχυρότερος συνδετικός μας κρίκος με το παρελθόν και ο πιο κοντινός συνταξιδιώτης μας στο μέλλον."

Mar Adentro

Νερό κι αλάτι.
Είτε κολυμπάς μέσα σε αυτό είτε αυτό μέσα σου, μετά από την ένταση των απανωτών κυμάτων νιώθεις μια κούραση, γλυκιά ή μη..

Out of the blue (and into the black)

Η πρώτη μέρα της χρονιάς με βρήκε με φλουρί, να ταξιδεύω και να αλλάζω βέρες αρραβώνων στην ξαδέρφη μου. Το πρώτο θα προσπαθήσω να το θυμάμαι κατά τη διάρκεια του χρόνου, για το δεύτερο ελπίζω να ισχύει αυτό που λένε πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα θα το κάνεις κι όλο το χρόνο, για το τρίτο εύχομαι το 2011 να 'χει πολλές στιγμές ευτυχίας..

...και πραγματοποιημένα όνειρα.

[ps: υποχρεωτική η μετάβαση από το σκοτάδι στην αυγή]

"A dreamer is one who can only find his way by moonlight,
and his punishment is that he sees the dawn before the rest of the world"

Oscar Wilde

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω

I'll keep this wisdom in my flesh

Long nights allow me to feel
I'm falling...I am falling
The lights go out
Let me feel
I'm falling
I am falling safely to the ground

Α. Ένωση, ναι' αυτή του κύκλου. Ακούγεται αναρχικό, αλλά υπάρχει και αρχή και τέλος.. Και η ουσία μεταξύ αυτών.

[Ένα Ε. θα 'ναι ελάχιστο.]

(

I know a spell

That would make you well
Write about love, it could be in any tense, but it must make sense

Belle & Sebastian

Έρχονται στιγμές που η φωτιά δε γίνεται νερό -κι αλάτι- αλλά αέρας. Και σε τρομάζει.

)

Όρια

Υπάρχουν για να τα ξεπεράσεις;

Ξεπερνάς τα όρια από φόβο.. Μέχρι πού; Με κάλυψε η "μικρή" ή απλά κύκλους κάνει η ζωή..

Τότε θα 'ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ' αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

Όσο μεγαλώνουμε ωριμάζουμε; Σε τι επίπεδο όμως το ορίζουν αυτό; Γιατί έχω τις επιφυλάξεις μου.

Παραμύθια (αληθινά) της γιαγιάς

Και η γιαγιά η Σ. και η Κ. μας έχουν εξιστορήσει κατά καιρούς γεγονότα από την ζωή τους, την Κατοχή, τα δύσκολα χρόνια στο χωριό.. κι οι δύο τα διηγούνται σαν παραμύθια, με πολλές λεπτομέρειες.. που δε βαριέσαι να ακούς και ζητάς κι άλλα. Μετά την 28η Οκτωβρίου η γιαγιά Κ. κάθισε να μας λέει σε 'μένα και την sis ιστορίες από τον πόλεμο -του '40 αλλά και τον Εμφύλιο.

Μας έλεγε για τότε που είχε πάει με τη μαμά της να μαζέψουν κρυφά το σιτάρι για να μην τις δουν οι Βούλγαροι, ενώ επίσης κρυφά πήγαν το βράδυ στο απέναντι συγγενικό σπίτι να πάρουν τα ψωμιά που είχαν ψήσει στον εκεί φούρνο -με τις περιπολίες να καραδοκούν. Μας έλεγε για τότε που οι Βούλγαροι στρατιώτες ήρθαν στο σπίτι τους και χτύπησαν το θείο της, ενώ κάποιοι από αυτούς φέρονταν πιο ανθρώπινα -ένας είχε πει στη θεία της πως όλα θα πάνε καλά. Τη συγκεκριμένη ιστορία την ξεκίνησε με τη φράση "Θυμάμαι τρώγαμε λάχανα με κρέας..". Μας είπε πάλι για τότε που έφυγαν να πάνε για την άλλη μεριά του Στρυμόνα, σε άλλο χωριό -εκεί ήταν οι Γερμανοί- και πέρασαν απέναντι με βάρκα έχοντας πάρει και τα πρόβατα μαζί βάζοντας μάλιστα χόρτα στα κουδούνια τους για να μη χτυπάνε. Για τότε που...

Δεν τολμάω να τα διηγηθώ όπως η γιαγιά μου, αλλά ούτε και θέλω.. προτιμάω να τα ακούω από αυτήν. Κι εγώ να φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου, για τα σπίτια που μου έλεγε -αν και δεν ήταν εννοείται στη μορφή που βρίσκονται τώρα- για το ποτάμι και τα άλλα μέρη, για τη γιαγιά μου μικρή..

Αφού είδα αργότερα το Ψυχή Βαθιά της ζήτησα να μου πει περισσότερα για τον Εμφύλιο.

Eίχαν κάνει, μου λέει, ένα πέρασμα κάτω απ' το δωμάτιο -έχοντας χαράξει το ξύλινο δάπεδο ώστε να ανοίγει η "πόρτα" σαν καπάκι- και το οποίο έβγαζε στο μαντρί, για να πηγαίνουν εκεί η γιαγιά μου με τον αδερφό της όταν έρχονταν οι αντάρτες να μαζέψουν τα παιδιά. Τον παππού μου τον είχαν πάρει οι αντάρτες μαζί τους στα βουνά. Κάποιος μάλιστα είπε στους υπόλοιπους πως είχε ωραία φωνή και τον έβαλαν να τραγουδάει τα αντάρτικα. Της είχε πει ο παππούς για το πόσο τον είχε αγγίξει εκείνη η στιγμή που, αφού έφυγε κρυφά μαζί με ένα φίλο του και κάθησαν σε κάτι βράχους, άκουσε ένα πουλί να κελαηδάει...

Βλέπω το πρόσωπό της όταν μου το λέει.. και δε θέλουν και πολύ τα μάτια μου για να γυαλίσουν, όταν ακούω για τον παππού μου.

Η γιαγιά η Σ. κάποια χρόνια παλιότερα μου είχε πει πως έχει ακόμα καθαρά στο μυαλό της την εικόνα αυτή· είχε τελειώσει ο πόλεμος του '40 και καθώς περνούσε ο κόσμος τη γέφυρα για να πάει προς τα χωριά του, κοίταξε η γιαγιά μου έναν στρατιώτη που ήταν από κάτω ο οποίος είχε δακρύσει βλέποντας τον κόσμο να περνάει, ελεύθερος πια.

Όλα αυτά μπορεί εμάς να μας φαίνονται εξωπραγματικά, βγαλμένα από ταινία, αλλά για κάποιους αυτή ήταν η ζωή τους...

____________________________________

..και για κάποιο λόγο τα ίδια άτομα, έχοντας συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής, δε μπορούν να κάθονται για πολύ, εφ'όσον τους το επιτρέπει η κατάστασή τους, και δε φοβούνται μήπως κουραστούν. Τη γιαγιά τη Σ. δεν την πιάνει κανείς· πήγαινε το καλοκαίρι στο σπίτι μας -της γιαγιάς Κ που μένει εδώ- για να καθαρίσει τον μπαχτσέ. Είχε όμως ξεχάσει να πάρει τα κλειδιά μαζί της και θεώρησε πιο λογικό να ανεβεί το περβάζι με τα κάγκελα για να περάσει μέσα. :)

Τις προάλλες που πήγα στη γιαγιά Κ. βγαίνουμε στο μπαλκόνι να δούμε τα φυτά με τα οποία έχει μια τρέλα και μου δείχνει κάτι σιδερένιες βέργες δύο μέτρα που θα τις έβαζε σε κάποιες γλάστρες, αφού τις κόψουν. Και σκάει ένα χαμόγελο και μου λέει την ιστορία· ερχόμουν απ' τη θεία σου, λέει, και στο δρόμο βλέπω σε μια αλάνα κάτι παρατημένες βέργες, τις βλέπω και λέω πως αυτές κάνουν για τα φυτά, και να σου τις παίρνει, ακουμπάει τη μια μεριά τους στον ώμο της και τις σέρνει... δρόμος καναδυό χιλιόμετρα το πολύ, και με πέρασμα κι απ' την κεντρική λεωφόρο (έπρεπε να 'μουν από μια πλευρά να την βλέπω!). "Αλλά δεν το έχω πει σε κανέναν..". -"Και γιατί δεν τις άφηνες να τις έπαιρνες αργότερα με κάποιον από μας μαζί;" -"Σιγά μην τις άφηνα. Θα τις έπαιρνε κανένας άλλος."

Αφιερωμένο και στις δύο, μιας και στην Κ. αρέσει ο Παπάζογλου.

*μετά από ένα χρόνο στο ράφι των draft posts είπα να το ανεβάσω

.

Βρίσκεται σε τέτοια κίνηση που δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αυτήν. Αυτή είναι.

"Μοιάζει ο παράδεισος με δρόμο που σε 'σένα φτάνει..". Για ποια το γράψατε;

Π.Π.: Ήμουν στο φανάρι, έβρεχε και περνούσε δίπλα από τα σταματημένα αυτοκίνητα μια κοπέλα με ένα ποδήλατο-αντίκα, που είχε μια τεράστια ρόδα μπροστά και μια μικρούλα πίσω. Έμοιαζε τόσο διαφορετική μέσα στο γκρίζο. Την ερωτεύτηκα χωρίς να την ξέρω και την έβαλα στο τραγούδι.

Ενώ σκέφτομαι ακόμα τον άνθρωπο που στεκόταν στο διαχωριστικό διάζωμα της εθνικής οδού με μια βαλίτσα...

Σαν να ξέμεινε από κάποια ιστορία.

Κάποια πράγματα δύσκολα χωράνε στο μυαλό σου και δύσκολα τα εξηγείς λογικά.

Μέσα απ' τα μάτια μιας πιτσιρίκας

Περνώντας πάλι μπροστά από την Εθνική Λυρική Σκηνή και μετά από τις στάσεις των λεωφορείων στην Ακαδημίας, μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες κι ένα συναίσθημα ότι το 'χω δει αυτό το μέρος από παλιά' διαφορετικό όμως απ' όπως το βλέπω τα τελευταία πόσα χρόνια..

Ήταν το '99, γυμνάσιο, όταν μας είχαν πάει στη Λυρική Σκηνή να δούμε τους γάμους του Φίγκαρο και μετά θα μαζευόμασταν στις στάσεις για να φύγουμε. Εκείνο ακριβώς το σημείο μου φάνταζε διαφορετικά τότε.. η αίσθηση που έχω τώρα από τότε είναι μιας πόλης από κεντρική Ευρώπη, με τα ωραία κτήρια, τα φώτα το βράδυ, τα δέντρα, τον κόσμο και τα αυτοκίνητα' ακόμα και η βοηθητική λωρίδα πίσω από τις στάσεις των λεωφορείων έδινε άλλο αέρα στην πόλη.. Μια πόλη που θα άρχιζα να ανακαλύπτω περισσότερο σε τρία χρόνια από τότε και που δεν έχω σταματήσει ακόμα.

Αρκετές φορές όταν περνάω από μέρη που έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου από τα παλιά, έρχονται στο μυαλό μου εκείνες οι πρώτες, καθαρές από προσθήκες του χρόνου, σκέψεις (Σα να 'ταν σήμερα το χτες..), ακόμα και παιδικές εικόνες. Δεν ξέρω αν ακούγεται περίεργο σε κάποιους. Κάτι τέτοιες στιγμές πάντως χαμογελάω γλυκά στη μνήμη μου που με ακολουθεί πιστά -τουλάχιστον η μακροχρόνια.

cinema ψυχάκι

Είχε ξεκινήσει πριν δέκα λεπτά η ταινία.. Πρέπει να ετοιμάζονταν οι δύο αδερφές για το οικογενειακό δείπνο στην τραπεζαρία, όταν ψάχνοντας να βρούμε πού να κάτσουμε συνειδητοποιούσαμε ότι δε βλέπαμε άλλα κεφάλια. Ρίχνοντας περισσότερο φως η επόμενη σκηνή κι αφού είχαν συνηθίσει τα μάτια μας στο σκοτάδι μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα, είχα εξαντλήσει σχεδόν όλο το οπτικό μου πεδίο.. "Είναι κανείς εδώ;" Η σιωπή είχε ήδη εκπληρώσει -ξανά- μια παλιά μου επιθυμία.

Αγία Νοσταλγία

Μια ματιά στη λάμπα έξω απ'το παράθυρο αρκούσε για να σιγουρευτείς ότι -πάλι- βρέχει ή έστω ψιχαλίζει. Άνοιγες το παράθυρο και άκουγες τον ήχο.. Έβγαζες έξω το χέρι σου και ένιωθες τις σταγόνες πάνω του, ενώ το αεράκι έκανε την κάφτρα να τελειώνει πιο γρήγορα και σε κάθε ρουφηξιά άκουγες το σπίθισμα μέσα στη ησυχία της νύχτας.

(φωτο: περσινό καλοκαίρι, γύρω στις 3. ξημερώνει...)

Απέραντο γαλάζιο

Πρέπει να 'χει τουλάχιστον τρία χρόνια που θέλαμε να πάμε σε αυτό το νησί, αλλά τύχαινε και καταλήγαμε αλλού. Φεύγω άρον άρον απ' τη δουλειά, άδειος ο δρόμος, για να βρούμε καμιά θέση. Πάνω κατάστρωμα και το 9ωρο ταξίδι ξεκινάει.. ό,τι πρέπει για να μπεις κατ'ευθείαν στην άλλη πραγματικότητα..

03:30 Τελευταία στάση: Αμοργός.

Είναι τόσο όμορφα ανακατεμένα όλα, εικόνες και στιγμές, που μου είναι δύσκολο να ξεκινήσω από κάπου. Μέσα σ'αυτή την αταξία του μυαλού, λοιπόν, "βλέπω" ..δρόμους από αυτούς που σε αφήνουν να απολαύσεις τη διαδρομή και τη θέα ενώ η μουσική σιγοντάρει.

 
..γαλανά και δροσερά νερά, με πιο ωραία ίσως αυτά της Γραμβούσας [το καλό του να ακολουθείς τις προτάσεις από άτομo που ξέρει καλά το νησί. ευχαριστώ κοπελιά]. Νιώθω έντονα τη συνεχή εναλλαγή κρύου και ζεστού στα νερά της Αγίας Άννας.

..τα σκαλοπάτια προς το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας.

 


Αφού φτάσαμε ξαποστάσαμε ατενίζοντας τον ορίζοντα, το απέραντο.. μέχρι εκεί που η ομίχλη κι οι υδρατμοί άφηναν το μάτι να φτάσει. Είναι αυτό το σημείο που κατανοείς καλύτερα το πόσο εύλογα κρατάει το νησί το προσωνύμιο που του αποδόθηκε από την ταινία Le grand bleu. Έπειτα μας τράταραν λουκούμι, νερό και ψημένη ρακή -η καλύτερη που ήπιαμε στο νησί.

..ακολουθώ τους ήχους από τις γιορτές της Αμοργού. Τρεις γιορτές στη σειρά πετύχαμε, με κύρια το πανηγύρι της Αγ.Παρασκεύης στην Κολοφάνα. Τα τραπέζια σε παράταξη και κοπέλες να σερβίρουν πατατάτο και κρασί, για να πάρουν αργότερα σειρά η μουσική κι ο χορός.

..μυρίζω τον ελληνικό στο καφενείο πάνω στο δρόμο' ηρεμία στην αυλή του όταν δεν περνάει κανένα αυτοκίνητο και μια γλυκιά ευγένεια στα πρόσωπα των ηλικιωμένων ιδιοκτητών.

..χάνομαι στα στενά. Το μαγευτικό αυτό μέρος που αν κι έχει το ίδιο όνομα σε κάθε νησί, ξεχωρίζει όπως ο φωτισμένος βράχος που υψώνεται μέσα από τα λευκά σπίτια το βράδυ' η Χώρα.

Δε χορταίνεις να τη γυρίζεις, σοκάκι από εδώ - σκαλάκια από 'κει, περάσματα κρυφά που εξάπτουν την περιέργεια και τη διάθεση για εξερεύνηση.

..Ηλιοβασίλεμα στον Ποταμό, άραγμα στο Q, χαλαρές στιγμές στο μπαλκόνι του αγαπημένου Γιασεμί..

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή, λαμβάνω τηλέφωνο από Αμοργό για να μάθω ότι θα γίνει ο γύρος του νησιού εκείνη τη μέρα τελικά. "Δυστυχώς έχουμε φύγει..." -προς το παρόν τουλάχιστον. Μυρίζει νοσταλγία.

Κι έτσι η αλληλουχία φέτος έφτασε στην ένωση των δύο γραμμάτων. Σ-Κ-Σ-Κ-(Ν)-Κ-Α

Χορεύοντας μου 'δειξες μέσα σε πέντε λεπτά

τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος

ότι αν το πιστέψεις στ' αλήθεια η αγάπη μπορεί

ότι αν αφεθείς σ'οδηγάει ο δρόμος...

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, ten..

Δεν με πειράζει τόσο που δε γράφω στο blog. Αυτό που με ενοχλεί είναι να βλέπω όλο και πιο άδειες τις σελίδες -ιδίως τις καθημερινές- ξεφυλλίζοντας το φυσικό μου ημερολόγιο. Το οποίο εδώ και χρόνια χρησιμεύει ουσιαστικά σαν πρακτικό δραστηριοτήτων (μέρος, φίλοι κτλ)' λίγες λέξεις δηλαδή, όχι σάλτσες και συναισθήματα, απλά κωδικοποιημένες φράσεις που διαβάζοντάς τες μετά από μήνες/χρόνια θυμάμαι κάποιες λεπτομέρειες και ζω, έτσι, λίγο από το κάθε τότε.

Είπα να συνεχίσω και φέτος με την ίδια ατζέντα, καθώς λατρεύω τα σχέδια της Catalina -τις φράσεις του Coehlo εξάλλου ξεχνάω να τις διαβάζω. Νόμιζα πως ο καιρός περνάει γρήγορα κυρίως όταν περνάς καλά -αλλά αυτό πριν ξεκινήσoυν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Σε τρεις μέρες μεγαλώνω κατά ένα χρόνο και είναι δεκτό γιατί γίνεται στην ώρα του' το να φεύγει όμως κάθε μεμονωμένη μέρα πιο γρήγορα από το κανονικό, καταντάει σπαστικό. Κι επειδή το τελευταίο δε μπορεί να ισχύει βάσει νόμων της φύσης και της φυσικής, έγκειται στον καθένα να γεμίζει τη μέρα του όπως πραγματικά θέλει.

Οι ανοιξιάτικοι μήνες έχουν για τίτλους στο ημερολόγιο τους εξής: Διαδρομή, Ανησυχία και Όνειρο αντίστοιχα. Μένει να δω κατά ποιό τρόπο θα ισχύσει το τελευταίο..

..I'm gonna close my eyes and when I open them again

everything will make sense to me then.

καιρό είχα να ..ακούσω το απορριματοφόρο και τα πρώτα τιτιβίσματα -νοσταλγώ μέρες στο σκωτσέζικο χωριό μου. παλιές εποχές..
(παλιός εαυτός; θέλω -νομίζω- να πιστεύω πως όχι.)

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί

Τελικά δεν είναι ωραίο μόνο όταν ανάβουν τα φώτα της εθνικής οδού, καθώς βρίσκεσαι εν κινήσει, αλλά και όταν σβήνουν..

Ζεις τη δική σου θεατράλε στιγμή.

Δεν είσαι μόνος στο δρόμο. Πέρα από τις σκέψεις και τη μουσική είναι κι οι εικόνες.. Προχωράς κι ατενίζεις.. τον ορίζοντα, κατά την ανατολή αλλά και κατά τη δύση του ηλίου (άνοδος/κάθοδος αντίστοιχα και στο δρόμο).. το σμήνος των πουλιών τις συννεφιασμένες μέρες που είναι σα να κάνει φιγούρες μπαλέτου λίγα μέτρα μόνο πιο ψηλά από τα σταματημένα απ' την κίνηση αυτοκίνητα.. τη ρόδα του λούνα παρκ και το "εναέριο γαϊτανάκι" στο οποίο εδώ και καιρό θέλω να ανέβω.

Μια καθημερινή απόδραση από την πόλη... αυτό είναι.

"...στον κόσμο μου εγώ, στον δικό σου κι εσύ"

Καλή Χρονιά, Καλή 10ετία!

Αθήνα, Σ' αγαπώ

Πρώτα ήταν το Paris, Je t'aime, τώρα το New York, I love you. Μετά;

Μου αρέσουν οι ..πολυσυλλεκτικές ταινίες, που στο τέλος τους προσπαθείς να θυμηθείς όλες τις ιστορίες και να καταλήξεις στο ποια σου άρεσε περισσότερο.. Το NY, στις σκηνές με τα ταξί, μου φάνηκε ότι είχε κάτι από το αγαπημένο Night on Earth του Jarmusch -θα μου πεις απ'την άλλη, με τόσα ταξί στη Νέα Υόρκη λογικό να υπήρχαν και σε μία απ' τις ιστορίες. Αυτό που μου αρέσει επίσης σε αυτές τις ταινίες είναι το "παιχνίδι" του να βρεις ποιός σκηνοθέτησε ποια ιστορία - ήμουν σίγουρη για του Φατίχ Ακίν κι υπέθεσα της Πόρτμαν απ' αυτό που μου έβγαζε.

Στα αρχικά τρέιλερ, βλέποντας το Welcome, μου έρχεται στο νου (δεν ξέρω γιατί, μάλλον από τη σχετική ομοιότητα στην έκφραση του προσώπου της γυναίκας με τη Lili) μια ταινία που δεν είχα δει παρά μόνο κάποια πλάνα της από το βίντεο κλιπ του soundtrack... για να επιβεβαιωθώ από το "après Je vais bien ne t'en fais pas" στην οθόνη -την τελευταία την είδα τελικά μόλις γύρισα σπίτι.

[Η Lili μου θυμίζει την κοπελιά που έβγαλα φωτο στο αεροπλάνο(.)]

Κυριακή μεσημέρι, είπα να κάτσω στο σπίτι για καφέ και πήρα να διαβάζω/ ξεφυλλίζω γύρω στα οχτώ τεύχη Athens Voice και LIFO τα οποία είχα μαζέψει τελευταία σε μια στίβα. Και άρχισα να σημειώνω τα δρώμενα της πόλης - κάτι που μου είχε λείψει ένα χρόνο τώρα...

παλιές συνήθειες*

Πρωινό ξύπνημα σήμερα -οκ, λέμε τώρα. Πριν περάσω την εκκλησία σκέφτομαι το τρέξιμο που έκανα συχνά σε αυτό το σημείο -τις μέρες τις ..φοιτητικές- μόλις αντίκρυζα το λεωφορείο να περνάει. Αυτομάτως έρχεται και η ίδια εικόνα, στο Stirling· εκεί μάλιστα η πόρτα του σπιτιού βρισκόταν σε απόσταση 100m. απ' τη στάση :). Σε αυτό το σημείο των σκέψεων περνάει το μπλε (ή πράσινο) -όχι ότι με εξέπληξε. Μπαίνω στην προτελευταία πόρτα, κλασικά. Πάω προς το κυκλικό "γύρω-γύρω όλοι". Πιο μετά παίρνω τηλέφωνο τη Ρ. για να ανέβει στο λεωφορείο. Τον, ξεχασμένο, πάπυρο μπορεί να μην τον πήραμε, καθώς η αγαπητή κι ..ευχάριστη γραμματεία σε δέχεται πλέον συγκεκριμένες μέρες κι ας είναι ανοιχτή (τι λες τώρα, ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ανοίξει ένα συρτάρι και να σου δώσει το χαρτί σου?). Α ρε.. αιώνια γραμματεία ελληνικών πανεπιστημίων [just for the record, έξω τη βεβαίωση σπουδών την παίρνεις μέσα σε 1 λεπτό, ενώ εδώ σε 1 βδομάδα]!

Καθήσαμε το λοιπόν έξω στο Καφελόγιο με παρέα το γνωστό τρίπτυχο: καφές-τσιγάρο-τάβλι, βλέποντας κι ακούγοντας τις νεότερες γενιές.

*όχι απαραίτητα όμως και κακές [δεν το 'χα δει το video clip (!!)]

The Art of Travel

Αν και προτιμάω το τρένο από το λεωφορείο, αυτό που μου αρέσει στο λεωφορείο είναι ότι τα βλέπεις όλα από ψηλά.. το δρόμο, τα αυτοκίνητα, τοπία κι εικόνες που όταν είσαι στο αυτοκίνητο μπορεί να μην τα παίρνεις χαμπάρι. Ανεβαίνοντας για το χωριό, έπεσε το μάτι μου πάλι στην οθόνη του drive-in σινεμά που στέκει παραμελημένο στο πουθενά (εκτός κι αν λειτουργεί και δεν το ξέρω!). Θα 'θελα να 'βλεπα μια ταινία σε drive-in, να αισθανόμουν για λίγο ότι βρίσκομαι σε κάποια από τις αμερικάνικες ταινίες, πίνοντας coca-cola σε ένα αμάξι αντίκα.

Αλλά στο τρένο είναι διαφορετικά. Συμφωνώντας με τον Alain de Botton, θα το αναγνωρίσω ως το μεταφορικό μέσο που βοηθάει περισσότερο στα ταξίδια της σκέψης. Σου αφήνει τον κατάλληλο χρόνο για να δεις έξω τα τοπία (όχι όμως πάντα αρκετό ώστε να προλάβεις να βγάλεις τη φωτογραφική), ενώ παράλληλα και το εσωτερικό του βρίσκεται σε μια συνεχή κίνηση με τους επιβάτες να πηγαίνουν πέρα-δώθε. Δεν έχω καταλήξει πλήρως μόνο στο αν με ενοχλεί ή, αντιθέτως, μου αρέσει να ταξιδεύω ανάποδα.. Νομίζω πως όταν ταξιδεύεις καθισμένος προς τη "σωστή" κατεύθυνση βρίσκεσαι σε μεγαλύτερη εγρήγορση να δεις τί πρόκειται να έρθει μετά, αλλιώς κοιτώντας προς το μέρος που αφήνεις μπορείς ίσως να απολαύσεις το ταξίδι περισσότερο.

Μετά την ολιγοήμερη στάση μου στην Πάνω Πόλη, αποφάσισα να πάρω το τρένο το μεσημέρι, γιατί άλλες φορές τύχαινε να πάρω το απογευματινό με αποτέλεσμα στη διαδρομή να βλέπω μόνο τον εαυτό μου έξω απ' το παράθυρο. Μαζί μου είχα και την Τέχνη του ταξιδιού του Μποττόν, αυτό το ταξιδευμένο βιβλίο που δεν αξιώθηκα ένα χρόνο να το διαβάσω πάνω. Συνειδητοποίησα όμως πως δεν του άρμοζε τόσο το δωμάτιό μου σαν μέρος μελέτης, αλλά περισσότερο κάτι εν κινήσει.

Όντας το δεύτερο βιβλίο του που διαβάζω -μετά το Μικρή φιλοσοφία του έρωτα- μπορώ να πω ότι είναι από αυτούς τους συγγραφείς που λες ότι αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις σου, που διαβάζεις μια παράγραφο και χαμογελάς. Να 'ναι καλά η sis και για τα δύο δωράκια. Το επόμενό του που θα πάρω θα είναι το The pleasures and sorrows of work, έτσι για να μπαίνουμε στο κλίμα.

"Ο Χόπερ ωστόσο ενδιαφερόταν και για τα τρένα. Έβρισκε ελκυστική την ατμόσφαιρα των σχεδόν άδειων βαγονιών που τραβούν το δρόμο τους σ' ένα τοπίο' μέσα τους βασιλεύει σιωπή, καθώς οι τροχοί κυλούν ρυθμικά στις ράγες, κι αυτός ο ήχος, μαζί με τη θέα από τα παράθυρο, υποθάλπουν μια ονειρική διάθεση, μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε να βγαίνουμε από το συνήθη εαυτό μας, ν' αποκτούμε πρόσβαση σε σκέψεις και αναμνήσεις που ίσως δεν αναδύονται στην επιφάνεια όταν βρισκόμαστε σε πιο σταθερό περιβάλλον. Κάπως έτσι φαίνεται να αισθάνεται και η γυναίκα στον πίνακα Διαμέρισμα Γ, Βαγόνι 293 (1938), που ξεφυλλίζει ένα βιβλίο, ενώ το βλέμμα της περνά αναποφάσιστο από τις σελίδες στο τοπίο και πάλι πίσω."

-Alain de Botton, Η τέχνη του ταξιδιού-

Στα μισά περίπου της διαδρομής το 'κλεισα κι άφησα κενή τη θέση μου - ανέβηκε ο Κ.

* support post & song

ps: θα 'θελα να 'χα ένα σπίτι στην Πλάκα κι ένα στα Κάστρα.

Ιθάκες

Ένας χρόνος διαφορετικός απ' τους προηγούμενους πέρασε στο χτες. Το μάστερ μπορεί να ήταν η αφορμή κι ο σκοπός εν τέλει, αλλά τα ενδιάμεσα είναι αυτά που θα μου μείνουν... Το ταξίδι είναι που μετράει κι όχι ο προορισμός -τετριμμένο αλλά είναι η αλήθεια. Πριν φύγω για Σκωτία, ο θείος μου μου είχε δώσει να πάρω μαζί μου τρία ποιήματα, μέσα στα οποία κι η Ιθάκη. Τους τρεις τελευταίους στίχους από το ποίημα τους έβαλα στην πτυχιακή μου, μετά τις ευχαριστίες.

"...Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

Κ.Π.Καβάφης

Η χρονιά του Stirling έκλεισε με ένα ταξίδι στο Μεξικό. Αποφασίστηκε κατά την περίοδο πτυχιακής εντός μίας ημέρας, με τα κορίτσια εκεί, καθώς βρήκαμε πολύ καλή προσφορά. Και κάπως έτσι βρέθηκα να κάνω το πρώτο μου υπερατλαντικό ταξίδι. Στο γυρισμό, στην ανταπόκριση, είχα 5 ώρες να γεμίσω.. μόνη μου στο Άμστερνταμ' δώρο την ημέρα της γιορτής μου. Έφτασα στη 1 ξημερώματα και 8 το πρωί ήμουν εν πλω για Σαντορίνη, για ένα γάμο. Και μετά σου λένε jet lag.. Έχει μια βδομάδα που είμαι πλέον στην Αθήνα και μου φαίνεται περίεργο.. τελείωσε το διάβασμα, τα ταξίδια. Αλλαγή σελίδας τώρα.

Κάπου με τις μετακινήσεις και την εναλλαγή τόπων και μεταφορικών μέσων, δεν συνειδητοποίησα ότι τελείωσε το καλοκαίρι... -και γιατί άλλωστε;

"Ίσως να φτάνει μόνο αυτό.."

Ίσως πρέπει να στο πω

σ' ονειρεύτηκα ξανά

σ' έναν έρημο σταθμό

που 'γραφε εδώ ορίζοντας

"Τώρα δε φοβάμαι τίποτα"

Το παγκάκι

Πριν μετακομίσουμε, ανησυχούσα για το αν το δωμάτιό μου θα είχε θέα. Τελικά όλες έχουμε, οι δύο το μνημείο του Wallace κι οι άλλες δύο έχουμε το λόφο Gowan, ο οποίος από τότε που γύρισα έχει βαφτεί σχεδόν μωβ. Βρήκα και χώρο να ξαναφυτέψω το δεντράκι μου.

Έτσι λοιπόν όταν σηκώνω τα μάτια μου απ'την οθόνη του υπολογιστή, αυτή είναι η εικόνα που αντικρύζω. Κι αυτό που μου αρέσει είναι ότι αυτή η εικόνα είναι "ζωντανή"..

Κάθε μέρα όλο και κάποιος θα ανηφορίσει για να κάτσει στο παγκάκι αυτό και να ρεμβάσει.. Πολλά ζευγαράκια, οικογένειες με τα παιδάκια να ανεβαίνουν πάνω στα κανόνια, αλλά και μοναχικοί τύποι.. συχνά να κάθονται στη βροχή χωρίς να της δίνουν και πολύ σημασία..

Καλοκαιρινή βροχή