Κουφ(ι)ονήσια

Περασμένες 2 τα μεσάνυχτα και στο λιμάνι έχει μαζευτεί κόσμος... φορτηγάκια κι αυτοκίνητα να περιμένουν να μαζέψουν τον κόσμο’ ένα χαρούμενο, θορυβώδες κλίμα. Λίγο πιο πάνω έβλεπες τον Μύλο φωτισμένο στα μπλε.. Κάναμε λίγα βήματα, ψάχνοντας, και μετά από λίγο ακούω ένα Σοφίααα..(?)* από τη συνονόματη οικοδέσποινά μας – μας κατάλαβε λέει. 

Ξαπλώσαμε και από την μπαλκονόπορτα ακούγονταν οι παρέες που περνούσαν από κάτω και το πάφλασμα των κυμάτων...


Όταν ξυπνήσαμε, ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα, αντίκρυσα αυτό..

Στο δρόμο για τις παραλίες –αυτές τις μαγευτικές με τα γαλαζοπράσινα, κρύα νερά- η στεριά έπαιζε παιχνίδια με τη θάλασσα και σχηματίζονταν μικρές ιδιωτικές παραλίες, μεγάλες και μικρές σπηλιές, απότομα ψηλά βράχια απ’όπου μπορεί να έβλεπες καναδυό μικρούς Κουφονησιώτες να πηδάνε. Κάπου εκεί καταλάβαινες πώς βγήκε το όνομα του νησιού. Προχωρώντας κι άλλο παραλιακά, το μάτι σου πέφτει σε μια φυσική Πισίνα.

Φυσικά και δε χάσαμε την ευκαιρία’ η αίσθηση που είχα εκεί μέσα, μου έφερε κάτι από τη Νεράιδα των Κυθήρων. Άλλο αξιοπερίεργο ήταν το Γάλα όπου ο βράχος έκλεινε στην αγκαλιά του μια μικρή –λες και τεχνητή- παραλία.

Κάπου στην Ιταλίδα έμεινα με το στόμα ανοιχτό να χαζεύω ένα έργο τέχνης..

Απίστευτος ο τύπος. Είχα πετύχει και μια γοργόνα, αλλά δεν πρόλαβα να την απαθανατίσω..

Ενώ όπου και να βρισκόσουν έβλεπες απέναντι την ξαπλωμένη γυναίκα, την Κέρο. Προσπαθούσα να βρω τα ακριβή σημεία της, ώσπου ρώτησα για να μου πουν.

Το βράδυ ροκ μουσικές πλανιόνταν δίπλα στο κύμα ή μεσα στα στενά. Εκεί βλέπεις τα άτομα με τα οποία αντάλλαξες το μεσημέρι στην παραλία μερικές κουβέντες, όλοι γνωστοί.

Μια εκδρομούλα στο κάτω Κουφονήσι μας δίνει τη συνολική εικόνα του τόπου. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ερημικά, αλλά η ομορφιά παραμένει. Στο γυρισμό από την πρύμνη βλέπαμε τον ήλιο να δύει, ενώ το καΐκι μας έκανε βόλτες δίπλα από το Γλαρονήσι ανάμεσα από τους ανεξάρτητους βράχους που έστεκαν μες στη θάλασσα.

Πέρασαν πολύ γρήγορα οι μέρες και γυρίσαμε πίσω στο καμίνι –ευτυχώς προσωρινά. Εικόνες που γίναν κιόλας αναμνήσεις, κάποιες υποθαλάσσιες φωτογραφίες που περιμένω να τις δω, ένα μπουκάλι Vinsanto με άμμο από το Φοίνικα. Αυτά κι άλλα ανεκτίμητα πήραμε από το νησί. Δύσκολος ο γυρισμός..

*Το όνομά μου το άκουσα πάνω από 10 φορές σ’αυτό το νησί.

Καλοκαιρινές νότες

Μπήκε κι ο Ιούλιος.. πώς περνάει ο καιρός.

Φοράει νύχτα στα μαλλιά, του φεγγαριού την άλω
να γίνει η αγάπη διάφανη, γυναίκα ποθητή
 
Αν και μου αρέσει περισσότερο το τραγούδι του Αυγούστου!

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα

και κάποια νύχτα στη ζωή που τα 'χεις όλα

μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι

να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη.
 

Καλές και ξέγνοιαστες διακοπές!!

Συνειδητοποίησα ότι τα νησιά που έχω πάει με τον Κ. εναλλάσσονται (ως προς τα αρχικά τους) με τα ονόματά μας (!)

Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη

Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, στη δύση αν ανέβαινε ο ένας, κρυψώνα στης καρδιάς την ταραχή, στον κόσμο αυτό δε θα 'βρισκε κανένας. Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, ο ένας θα 'χε πάρει τ 'όνομά σου, θα φώτιζε όπως γελάς εσύ και θα 'καιγε όπως καίει η ματιά σου. Κι έτσι όπως με κοιτάς, σκορπάς κι ανοίγεσαι. Eίσαι κύμα, κύμα της φωτιάς,πετάς κι αφήνεσαι... Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, κι ανέτειλαν κι οι δυο μαζί μια μέρα, και σκόρπιζαν το πιο λευκό τους φώς και γέμιζαν με λάμψη τον αιθέρα, θα έσβηναν, με μιας, σαν τους κοιτούσες, θα χάνονταν στην πρώτη σου ματιά και θα'βλεπαν κι οι δυο, σαν τους μιλούσες, πώς καίει της αγάπης η φωτιά.

We've come a long way

Τετάρτη 23 Μαΐου, ξημερώματα, και το ταξίδι ξεκινάει...

Το πρωί βρίσκομαι Μασσαλία, όπου θα κάτσω να περιμένω την Ε., που γυρνάει από το Μαρόκο.. Τρεις ώρες είναι αρκετές να οικειοποιηθώ του αεροδρομίου και να βγάλω τουλάχιστον την Παιδική ψυχή του Έσσε.

Λέγοντας για παιδική ψυχή' ήμαστε 2,5 χρονών όταν γνώρισα την Ε-ούλα. Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι την αρχή αυτής της φιλίας, αυτό που θυμάμαι και μου 'χει μείνει είναι όταν φώναζε τη μητέρα μου με τη χαριτωμένη προφορά της τότε "κυ(ρ)γία Μα(ρ)γία", μιας και έχει γεννηθεί στο Βέλγιο. Τις ώρες μας στο νηπιαγωγείο τις περνάγαμε μαζί, μαζί ζωγραφίζαμε τα ίδια πάνω-κάτω πράγματα:-).. μέχρι το δημοτικό. Θυμάμαι πολλές φορές μου άρεσαν κάποια σχέδια που έκανε και μου τα 'δειχνε κι εμένα μετά. Στο δημοτικό βέβαια η παρέα είχε μεγαλώσει, ήμασταν πλέον πέντε μαζί με τη Β., την Κ. και τη Ν. Η Στ' θα παραμένει πάντα μια από τις πιο αγαπημένες μου σχολικές τάξεις!

Στο γυμνάσιο χωριστήκαμε, αλλά πάντα κρατούσαμε επαφή. Οι συναντήσεις μας μέχρι τώρα με την Ε., μαζί με τη Β. και τη Ν., περιορίζονταν γύρω στις 3-4 το χρόνο. Αλλά ήταν σα να μη νιώθαμε ότι απουσίαζε η μία από τη ζωή της άλλης...

Κάποιο διάστημα πριν λίγα χρόνια που δεν ήταν ψυχολογικά ανεβασμένη, μου είπε πως με σκεφτόταν κι ένιωθε καλύτερα.. Καλά, γιατί δε με έπαιρνες τηλ. βρε? της λέω. Να σημειώσω ότι η Ε. δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τα κινητά - ;-) σε έδωσα..- αν και τώρα έχει στρώσει σχετικά.

Με αυτά και με τ'άλλα.. βλέπω την Ε. να με ψάχνει στις αφίξεις.

Και κάπως έτσι παίρνουμε το δρόμο για το Aix (en Provence), την Erasmούπολη της Ε.

Κομβικός δρόμος ο Cours Mirabeau, πλακόστρωτος, δεξιά κι αριστερά ψηλά δέντρα που όπου να 'ναι θα ενωθούν. Μικρές "πλατεΐτσες" με πράσινο στη μέση που αναγκάζουν τα αυτοκίνητα να κάνουν ένα ημικύκλιο, και στο τέλος η Rotonde, το άγαλμα με τις τρεις γυναίκες που συμβολίζουν τη Δικαιοσύνη, τη Γεωργία και τις Καλές Τέχνες αντίστοιχα.

Κι άλλα πολλά συντριβάνια... Δρομάκια με μαγαζιά, άλλα στενάκια με εστιατόρια και ταβέρνες από δω κι από 'κει -εικόνα που φέρνει λίγο στις Χώρες των νησιών μας- κι αρκετά Salon de thé.

Την επομένη πήραμε το πρώτο λεωφορείο για Τουλόν απ'όπου θα παίρναμε το πλοίο για Κορσική. Για κακή μας τύχη, ενώ ήμασταν στην ώρα μας στο λιμάνι και φτάσαμε λίγο παραδίπλα από το πλοίο, είδαμε ότι δεν είχε πέρασμα από τα κάγκελα που μας χώριζαν από το πλοίο κι έπρεπε να κάνουμε έναν κύκλο, αρχίζουμε το τρέξιμο. Τρέχει η Ε. μπροστά, για να συνεννοηθεί κιόλας στα γρήγορα, κι εγώ από πίσω με τα πράγματα... ήταν ήδη αρκετά μπροστά όταν, με σχετική ψυχραιμία και με πνίξιμο γέλιου, της λέω "Ε. ανεβάζουν την άγκυρα.." Τώρα που τα γράφω γελάω, αλλά και τότε αν και θέλαμε λίγη ώρα αρχικά να το συνειδητοποιήσουμε, το κανονίσαμε το θέμα κι έτσι μείναμε και στην Τουλόν!

Την Παρασκευή ήμασταν στο Αjaccio της Κορσικής. Εικόνες και αέρας από Επτάνησα ένα πράγμα.. προς το κοσμοπολίτικο της Κέρκυρας.

Τακτοποιηθήκαμε και πήραμε το δρόμο για το μπάνιο μας' μετά από την κούραση το χρειαζόμασταν. Ωραία νερά.. πάω να μπω και βλέπω τσούχτρες.. :-) για γέλια το λες? για κλάματα? τι να σου πω. Το ότι είχαμε χάσει το πλοίο δε με πολυείχε πειράξει, αλλά εκεί άρχισα να τα παίρνω λίγο..δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγα από κει αν δε βουτούσα κι όντως αφού περιεργάστηκα μετά το μέρος βρήκα μια περιοχή στα σχετικά ρηχά που ήταν "καθαρή" και μπλουμ!

Το βράδυ ανταμειφθήκαμε με καλό, παραδοσιακό φαγητό σε ένα όμορφο, ζεστό ταβερνάκι με live μουσική, όπου τα έκανες όλα "σαν στο σπίτι σου" όπως μας έλεγε και το γκαρσόν. Αν ήθελες νερό γέμιζες τη στάμνα από τη βρυσούλα, το ψωμί στο έφερναν σε φραντζολάκι και το έκοβες εσύ, καρό πετσετούλα και ένα ποτήρι ο καθένας "βάζεις εναλλάξ, πολύ κρασί και μετά λίγο νερό, πολύ κρασί-λίγο νερό.."

Για φαΐ να σας πω ότι μας έφεραν παϊδάκια με πατάτες στο φούρνο και κοκκινιστό? :) Μεσόγειος, παιδί μου!

Το Σάββατο επισκεφτήκαμε πριν φύγουμε το Cargese, πόλη όπου τον 18ο αι. εγκαταστάθηκαν Μανιάτες. Κάποια ελληνικά ονόματα στους δρόμους, αλλά και η ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα.

Μπορεί οι δυο μέρες στην Κορσική να χαν γίνει μία, αλλά ήταν ωραία.

Ακολούθησε μονοήμερη στις Κάννες, αμέ.. μαζί με άλλους φοιτητές του Aix. 

Ήταν η τελευταία μέρα του φεστιβάλ κι ως εκ τούτου δεν εμφανίστηκαν και πολλοί VIP, μόνο ο Αλαίν Ντελόν, τον οποίο ψιλοχάσαμε, ενώ εμείς βγήκαμε φωτογραφία με τη Mrs. Doubtfire, που αν και λογικά δεν ήταν ο Robin Williams, του έμοιαζε αρκετά. 






Αλλά δεν είναι αυτό το νταβαντούρι, με τον κόσμο που μαζεύετε πιο πέρα από το κόκκινο χαλί, που αξίζει στις Κάννες, όσο η θάλασσα, οι φοίνικες και τα όμορφα στενά της πόλης.

____***____

...και τώρα τα κεφάλια μέσα...

Για την Αμαλία...

Γενοκτονία των Ποντίων

Για να μην ξεχνάμε...

cinema Όνειρο

Precious Things

..να είσαι μέσα σε μια αγκαλιά και να δακρύζεις, χωρίς να σε νοιάζει τι γίνεται γύρω σου, αφού μάλιστα είστε οι μόνοι στην αίθουσα..

Ας κάνουμε κάτι!

Έχω ξαναπεί ότι μου αρέσουν πολύ τα ποτάμια..

Συγκεκριμένα όταν γύρισα από την Πράγα είχα γράψει "Πόοοσο μου αρέσει όταν μέσα από τις πόλεις περνάει ποτάμι (ο Κηφισός δεν πιάνεται εννοείται..)"

Κι όμως ο Κηφισός είναι το τελευταίο "ζωντανό" ποτάμι της Αττικής. Δε θα έπρεπε να κάνουμε κάτι γι αυτό?

Ο ΣΚΑΪ πήρε την πρωτοβουλία κι άρχισαν οι πρώτες ενέργειες για έναν καθαρό Κηφισό.

Ο Κηφισός εκπέμπει SOS

(δείτε τις εικόνες και τις προτάσεις για να γίνει ο Κηφισός ποταμός ζωής..)

Και δεν είναι μόνο ο Κηφισός που εκπέμπει SOS

Καθαρίστε τη Μεσόγειο

This is the beginning of your day..

Life is more intricate than it seems

Always be yourself along the way

Living through the spirit of your dreams

Ordinary Day

or maybe... Birthday!

Ξεκίνησε όμορφα.. και θα συνεχίσει, γιατί έτσι νιώθω!

Λέω να ξυπνήσω νωρίς, για να μη μικρύνω τη μέρα..

Η Πόλη μου με Ποδήλατο

Παίρνουμε τους δρόμους...


Η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς έβαλε τα ποδήλατα και οχτώ μη κυβερνητικές οργανώσεις συμμετέχουν εθελοντικά.


Μια όμορφη διαδρομή ξεκινώντας από το Θησείο, μέσα από την Αρχαία Αγορά, συνεχίζοντας για Πλάκα, Αέρηδες, Ρωμαϊκή Αγορά, Ακρόπολη, Απ. Παύλου, Κεραμεικό και πάλι Θησείο. Βόλτες στα αρχαία, με πράσινο φόντο, στο κέντρο της πόλης.

Κι όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Μου άρεσε και ξαναπάω άνετα! Πού να ανοίξει και περισσότερο ο καιρός.

Move closer

Κι όμως υπάρχουν ακόμα μέρη που χορεύεις μπλουζ :)
Αυτός ο χορός που είστε σφιχταγκαλιασμένοι και τριγύρω τίποτα άλλο εκτός από μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.

Χορός που τον μαθαίνεις από το δημοτικό. Περιμένεις με μια κρυφή αγωνία, να δεις αν και ποιος θα σε ζητήσει σε χορό. Κι όταν έρχεται μπροστά σου και σου λέει Χορεύεις; σηκώνεσαι χαμογελώντας.. Ήταν πολλές φορές κάτι σαν έμμεση εκδήλωση του ενδιαφέροντος του αγοριού. Μετά από μπλουζ τα έφτιαξα με τον πρώτο μου έρωτα.

..άλλες εποχές, παλιά τραγούδια
και μιας και δεν το έβαλε ο dj Σούλης, θα το βάλω εγώ γιατί μου αρέσει να το ακούω τελευταία ;)

In the heat of the night

___________
όταν γεννήθηκα έπαιζε το move closer

-το βρήκα στο nyctolouloudo -

πες το με 13 εικόνες/ 13.000 λέξεις

..μετά τα 5 πράγματα, τις 5 λέξεις, τις 7 ταινίες (κλπ)

Μου το έστειλαν σε mail και μου άρεσε! (",)


ps: το δωμάτιό μου είναι καλύτερο πάντως :)

Αχ...

...

τα μάτια κλείσε κι έλα αγκάλιασέ με

ποτέ μην πεις αποχαιρέτησέ με

Όποιος έχει το παρακάτω τραγούδι, θα μου χαρίσει ένα (",) , δε θα ζητήσω άλλο -το χω μισογραμμένο σε κασέτα αλλά δε φτάνει.

---------------------
UPDATE: Νατασάκι μου ευχαριστώ πολύ!! (",)

Σε θέλω

...μουσικές λέξεις

Η αλήθεια είναι πως για να φτιάξω ένα σενάριο συνδυάζοντας πέντε λέξεις θα χρειαζόμουν μάλλον αρκετό χρόνο, μέχρι να φτάσω στο σημείο να μου αρέσει το αποτέλεσμα.. Γι αυτό έχω μια άλλη ιδέα. Πριν λίγα χρόνια καθώς άκουγα ένα cd που είχα γράψει τότε, άρχισα να γράφω κάτι, κλέβοντας τους στίχους από τα τραγούδια..

Τουλάχιστον είμαι κατά το 1/5 μέσα καθώς περιέχει τη μία λέξη ηω-λιθικέ :)

Καθώς το διαβάζετε μπορεί να μπερδεύεται η μία μελωδία με την άλλη στο μυαλό σας...

Στη ρωγμή του χρόνου το όνειρό μου έκανε να φύγει κι όμως έμεινε γιατί κάτι έκρυβε μέσα του. Πάει καιρός, έφυγε ο Αύγουστος, δε σ' έχω ξεχάσει κι αναρωτιέμαι τι να φταίει που ονειρεύομαι στον ξύπνιο. Πες μου αν άλλη αγαπάς, πες μου αν σε χάνω, εγώ θα γράψω ένα στιχάκι παραπάνω και ας μην είμαι ποιητής, εγώ θα γράφω, θα βγω στους δρόμους και δεν ξέρω που θα φτάσω. Ψάχνοντας γη και ουρανό ελπίζω κάπου να σε βρω, μόνο για λίγο να σε δω, ν' ακούσω τη σκιά σου και να 'ρθω πιο κοντά σου.. μαγεμένη απ' τον έρωτα που όλο έρχεται και φεύγει, θέλει κι επιμένει μα στο τέλος μόνος μένει.

...Ένα βράδυ Σαββάτου το σκοτάδι έγινε μέρα' πες μου πως το 'κανες αυτό, μ' είχες βρει και με κρατούσες κι είχα κάτι να σου πω... Μα δεν πρόλαβα γιατί μέσα σ' όνειρο σ' είδα κι αυτή τη φορά, στο μπαλκόνι μου είχες ανέβει κρυφά... κι όμως όλα ψεύτικα.

Και τότε ένα παράπονο με παίρνει για την κούφια μου αλήθεια τη μισή. Έκλεισες το φως και πήγες έγινες αόρατος, νέφος που το πήρε ο αέρας πέρ' από το Βόσπορο... Τα βεγγαλικά σου μάτια ένα ολοκαύτωμα και η μοναξιά να πέφτει σα βροχή στο πάτωμα.

Αυτό το έργο ήταν παιχνίδι φαντασίας... συλλογιέμαι απόψε σιωπηλή.

29/9/2003

Αυτό που θα μπορούσα τώρα να προτείνω είναι να πάρει όποιος θέλει ένα cd/μια κασέτα του και να φτιάξει μια ιστορία. Προσκαλώ οποιονδήποτε διαβάσει αυτό το ποστ.

Επίσης θα μπορούσε να τεθεί και σαν γρίφος "Βρείτε τα τραγούδια!" :)

--> red road

..κι η ζωή συνεχίζεται.. *

*αυτή τη διασκευή είχε βέβαια





υγ: τώρα είδα ότι αποτελεί το πρώτο μέρος τριλογίας, όπου κάθε μέρος θα χει διαφορετικό σκηνοθέτη και ιστορία, αλλά τους ίδιους χαρακτήρες. waiting..

μικρές αποδράσεις...

μέσα στην πόλη..

...άνοιξη μπαίνει μεσημέρι

και ένας ήλιος που σε ξέρει

παίζει στις πλάτες σου

Τhere's more to the picture than meets the eye
hey hey, my my

ps: τυχαίνει να 'χει κανείς σας το χελιδόνι ?

and the stories go on...

Πήρα πάσα από τον street spirit και συνεχίζω παίζοντας μπάλα..

1. Από μικρή χόρευα ζεϊμπέκικο γιατί μου άρεσε. Παρατηρώ επίσης ότι μου αρέσουν κι εμένα τα αγαπημένα ζεϊμπέκικα του μπαμπά μου και των θείων μου -Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι, Στην αλάνα, Μολυβιά, Φέρ'τε μια κούπα με κρασί- είτε γιατί έχουμε το ίδιο γούστο είτε γιατί μου το έχουν "περάσει". Και βέβαια δε γινόταν να μιλήσω για αγαπημένους χορούς και να μην αναφέρω τους ποντιακούς, όπου όταν χορεύω ξεχνιέμαι και μπορούν να μου φτιάξουν άνετα τη διάθεση ή να με συγκινήσουν.

2. Στο χωριό ήταν ένας καιρός που με την ξαδέρφη μου "εξερευνούσαμε" τη γύρω φύση και πέρναμε τα βουνά -κυριολεκτικά όμως! Πηγαίναμε από χωματόδρομους και βγαίναμε σε χωράφια και λειβάδια (την πρασινάδα, την κιτρινάδα, την κοκκινάδα) περνάγαμε μέσα από πουρνάρια, παράλληλα με το λάκκο, ανηφορίζαμε σκαρφαλώνοντας σε λόφους, βράχους. Πώς τη γλυτώσαμε από κανένα φίδι ή από τα σκυλιά που φύλαγαν τα κοπάδια είναι άξιο απορίας.

3. Εξ'απανέκαθεν μου άρεσε το τρέξιμο κι είχα μια έφεση. Στο δημοτικό ήμουν η πιο γρήγορη από τα κορίτσια και από τα περισσότερα αγόρια. Δεν το κυνήγησα όσο θα ήθελα ενώ μου έλεγε και μια γυμνάστριά μου -άτιμες ξένες γλώσσες που μου τρώγατε την ώρα' ελπίζω να μου φανείτε τουλάχιστον χρήσιμες! Τώρα απλά έχει κάτι χρόνια που πηγαίνω στίβο για το κέφι μου.

4. Αγαπημένα μου γλυκά είναι ο κορμός (αλλιώς μωσαϊκό) και το μιλφέιγ. Μου αρέσει το καλό κρασί. Από τότε που δοκίμασα το Vinsanto στην πενταήμερη, έγινε από τα αγαπημένα μου.

5. Θέλω να γυρίσω πολλά μέρη ανά τον κόσμο...

Πάσες:

vanesssa --> natasa!!

ttallou

argyrenia

Συνήθης Ύποπτη

ηω-λιθικός

Αν δε θέλει κάποιος να παίξει, μου το λέει και κάθεται στον πάγκο :)

Έρωτας είναι...

Είχα διαβάσει τις προάλλες, τη Μικρή φιλοσοφία του έρωτα του Αλαίν ντε Μποττόν.

Πολλές φορές χαμογελούσα όταν το διάβαζα' είναι ωραίο να βλέπεις τις ίδιες σου τις σκέψεις διατυπωμένες όμορφα. Άλλες φορές πάλι ήταν σα να διάβαζα δικές μου στιγμές.

Θα αφήσω μερικά κομμάτια εδώ:

Και τότε πρόσεξα ένα πιατάκι με κερασμένα γλυκίσματα μαστίχας δίπλα στον αγκώνα της. Ήταν ανεξήγητο σημασιολογικά, αλλά ξαφνικά ένιωσα ότι με τη Χλόη δεν ήμουν ερωτευμένος αλλά μαστιχισμένος. Δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ τί είχε η μαστίχα και ταίριαζε ξαφνικά τόσο τέλεια με τα αισθήματά μου γι' αυτήν, πάντως η λέξη φαινόταν να συλλαμβάνει την ουσία της ερωτικής μου διάθεσης με μιαν ακρίβεια που το Ε-Ρ-Ω-Τ-Α-Σ, φθαρμένο από την υπερβολική χρήση, δε θα έβρισκε ούτε στα όνειρά του. Ακόμη πιο ανεξήγητο όμως ήταν ότι όταν της έπιασα το χέρι και, κλείνοντας το μάτι στον Ρωμαίο και στον Μπόγκαρτ, ψιθύρισα ότι είχα κάτι σημαντικό να της πω, ότι ήμουν καταμαστιχισμένος μαζί της, εκείνη φάνηκε να καταλαβαίνει τέλεια και απάντησε ότι ήταν το γλυκύτερο πράγμα που της είχαν πει ποτέ.

Ήμουν ένας άντρας που είχε ερωτευτεί μια γυναίκα, αλλά πόση από την κινητικότητα και την ευμεταβλησία των αισθημάτων μου χωρούσαν αυτές οι λέξεις; Άντεχαν, άραγε, να συμπεριλάβουν κάθε στιγμή απιστίας, πλήξης, εκνευρισμού και αδιαφορίας που σκίαζε συχνά πυκνά αυτό τον έρωτα; Μπορούσαν, μήπως, κάποιες άλλες λέξεις να ελπίσουν ότι θα ανακλούσαν επακριβώς πόσο αμφίθυμα φαινόταν γραφτό να είναι τα αισθήματά μου;
(...) το να πω απλώς ότι ήμουν ερωτευμένος θα φαινόταν βάναυση σύμπτυξη των γεγονότων.Παρά την εσωτερική μας κινητικότητα, κάνουμε το λάθος να προσκολληθούμε στην ιδέα ότι τα ανθρώπινα αισθήματα είναι στέρεα και θεωρούμε ότι υπάρχει ένα στεγανό μεταξύ έρωτα και μη-έρωτα, το οποίο οφείλουμε να διαβούμε δυο φορές στην πορεία της σχέσης, μία στην αρχή και μία στο τέλος της - ενώ είναι μια νοητή γραμμή που την περνάμε πέρα δώθε κάθε μέρα ή ώρα.

Κι όλο έρχεται και φεύγει κι όλες τις καρδιές μαγεύει..

11:11

Ώρες ώρες με φοβίζει η διαίσθησή μου.. χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω, χτυπάει αρκετές φορές κέντρο!

Μου 'χε πει ο Κ. ότι είχε ακούσει κάπου ότι οι τέσσερις άσσοι στη σειρά είναι πολύ καλό σημάδι, τύχη! -σε ρολόι, πινακίδες αυτοκινήτου κτλ- Από τότε το πρόσεχα περισσότερο, μερικές φορές μάλιστα μπορεί αν ήθελα να σηκωθώ μεταξύ 11- 11:15 (ναι, ξυπνάω και αυτές τις ώρες..φοιτήτρια γαρ) να έβαζα το ξυπνητήρι 11:11. Τις τελευταίες μέρες έχει τύχει δυο τρεις φορές όταν κοιτάω το -ψηφιακό- ρολόι μετά από ώρα να δείχνει 11:11, έτσι και χτες καθώς διάβαζα το βιβλίο με τους 40+ αριθμοδείκτες. Μου 'μεινε και το πρωί που έκανα επανάληψη τα προβλήματα στο λεωφορείο, διαβάζοντας το πρόβλ. 11.11 λέω να δεις που θα πέσει αυτό κ θα γελάω.. Μοιράζονται οι κόλλες, ομάδα Β, θέμα 3, το προβληματάκι μου! ;) "Το 'ξερα!" [θα μου πεις αν δεν έπεφτε? λεπτομέρειες.. προαίσθηση είναι αυτή, αν θες την ακούς] ok, εύκολα ήταν, διαπρέψαμε.

Δεν είναι όμως το πρώτο -ελπίζω ούτε τελευταίο- σκηνικό. Στο πρώτο μάθημα αφού έχουμε κάτσει στις θέσεις μας και ξεφυλλίζουμε το βιβλίο, λέω στη Μ. μπορεί να πέσει αυτό, για να έρθουν μετά τα θέματα να με επιβεβαιώσουν -χαμογελάω ενώ η Μ. ήταν έτοιμη να με βρίσει. Είναι κ τα τυχερά.. τελευταία στιγμή ρωτάω τον πίσω μου αν έμαθε τι έπεσε στην προηγούμενη βάρδια, μου λέει κάποια, στο ένα του λέω α, αυτό δεν το έχω διαβάσει καθόλου. Για να δούμε τι λέει.. ρίχνω μια ματιά και μου έπεσε. κτλπ.. (κυκλοφοριακή ταχύτητα λογ/σμών πληρωτέων:) - καλά, μη γελάτε, το ξέρω βλακείες λέω, απλά έχω υπερένταση)

Αυτό που το πας? Διαβάζω μέχρι αργά, όχι από νωρίς όμως' μη μπερδευόμαστε, ύστερα από λίγες ώρες ξυπνάω να γράψω, κι έπειτα έχω μια διάθεση να κάνω πράγματα, να βγω, να συγυρίσω :) και να μη νυστάζω μέχρι το βράδυ -τις τελευταίες δυο βδομάδες το νωρίτερο που χω κοιμηθεί μία φορά πρέπει να 'ταν στις 2, κανονικά μετά τις 3. Αυτό με το συγύρισμα, ναι με πιάνει στις εξεταστικές στα καλά του καθουμένου, δηλ. όχι ακριβώς στα καλά του καθουμένου αλλά όταν κάθομαι να διαβάσω. Εκεί που τελειώνεις μια σελίδα, νιώθεις περήφανη που προχώρησες και λες δεν κάνω ένα χάζεμα σκέψεων για 5, 10, 15.. λεπτά? Ε, μετά το μάτι πέφτει πάνω στη σκόνη της βιβλιοθήκης και λες δε γίνεται, ο χώρος που σε περιβάλλει όταν διαβάζεις πρέπει να είναι καθαρός. Πας μετά να πάρεις το φορτιστή από την ντουλάπα κ το βλέπεις, θέλει ένα χεράκι συμμάζεμα κι εδώ! :) Τι? Δικαιολογίες για να μη διαβάσω? Το θέμα είναι ότι τα βρίσκω και μετά μπροστά μου, αλλά τότε βρίσκομαι στις οικείες ώρες μου τουλάχιστον..

Σας αφήνω τώρα, γιατί έχω να τελειώσω δύο μαθήματα για αύριο. Όπως μου πε κι η Α. δε σε φοβάμαι εσένα, χτυπάς διπλοβάρδιες!

~~~~~~~~~~~~

Φλας μπακ: 1 - 2 - 3 - 4 - 5

Τελικά κατά μία άποψη, είναι ωραίες οι εξεταστικές!

..και σκέφτομαι ότι μου μένουν κανα δυο ακόμα.

~~~~~~~~~~~~

[Κικιρίκου]

Υπάρχουν για να τα ξεπεράσεις?

Πριν φτάσεις στα όρια συγκρατιέσαι..

Όταν όμως ακουμπήσεις στο χείλος τους, διακατέχεσαι ασυναίσθητα, και για δευτερόλεπτα, από την επιθυμία να τα ξεπεράσεις. Δοκιμάζεις τις αντοχές σου, δοκιμάζεις τις αντοχές του άλλου που έχεις απέναντί σου. Γιατί? Θες να δεις τι υπάρχει πέρα από το όριο κάθε φορά. Να κάνεις το άγνωστο γνωστό. Θες να έχεις τον έλεγχο, να μη νιώθεις ότι κινδυνεύεις από κάτι.. να μη φοβάσαι.. Ειρωνικό ε? Ξεπερνάς τα όρια από φόβο..

Δεν ξέρω τελικά αν βγαίνει πάντα σε καλό. Μεταθέτεις τα όρια πιο πέρα κάθε φορά' θες να νιώσεις ελεύθερος, αλλά αν κοιτάξεις λίγο παραδίπλα βλέπεις πάλι το αβέβαιο. Τι μηχανισμό έχουν άραγε τα όρια? Μετακινούνται σταθερά ή συνδέονται με την αρχή τους μέσω ενός ελατηρίου, ώσπου μετά από κάποιες μετακινήσεις θα φτάσουν στο σημείο όπου θα 'χουν χάσει όλη την ελαστικότητά τους και θα γυρίσουν με φόρα πίσω, ρίχνοντάς σε κάτω? Αλλά έχουν τα όρια όρια? Μπα..

Αργάμιση κι η πολλή σκέψη δεν κάνει καλό..

Free to fly...

Χτες έπαιζε η μουσική από το μενού της ταινίας σε repeat και συνόδευε μ'αυτόν τον τρόπο τη συζήτηση.. σαν background.
Μου κόλλησε πολύ αυτό το τραγούδι..  Burn it blue

..So lost without you..

Ας έχουμε πάντα ελεύθερη την ψυχή μας

~~~~~~~~~~
Μια καινούρια χρονιά είναι μόλις στο ξεκίνημά της!
Ας την κάνουμε αξέχαστη!!

~~~~~~~~~~

Greensleeves

-Sophia Tsibikaki-

Δε μπήκα γρήγορα στο κλίμα η αλήθεια είναι.. βαριόμουν μέχρι και να βγω στα μαγαζιά και να πάρω και δώρα. Όταν όμως δεν σε πιέζει ο χρόνος και κάνεις βόλτες στην όμορφα στολισμένη πόλη, ε, μπορεί και να αλλάξεις γνώμη!

Με αφορμή την archive , θα αναφερθώ κι εγώ στο Greensleeves (κ παλιά νόμιζα ότι έλεγε green(s)-leaves, χεχε). Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι πριν καθιερωθεί ως χριστουγεννιάτικο τραγούδι, οι αρχικοί στίχοι του ήταν ένας "θρήνος" για τον έρωτα.. κάπως έτσι εξηγείται μάλλον και το συναίσθημα που σου βγάζει αυτή η μελωδία...

πρέπει να ΄χει μείνει μέσα μου από το νηπιαγωγείο και πλέον δύσκολα θα φύγει.

Ευχές για φωτεινές, μελωδικές μέρες με ζεστά χαμόγελα! :)

Ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω...

Ήταν μια πολύ όμορφη βδομάδα η προηγούμενη, δυστυχώς όμως ο χρόνος που μας απέμενε τελείωσε χωρίς να το καταλάβουμε...

Η πρώτη μας επαφή με την Τσεχία ήταν στο "μαγευτικό Pardubice" , όπως το αποκαλεί η κοπελιά μας, η οποία ήταν και ο βασικός λόγος που επισκεφτήκαμε αυτή τη χώρα!!

Πότε λέγαμε ότι θα πάμε και για πότε βρισκόμαστε όλες (πλην της πέμπτης..) μαζί εκεί ούτε που το συνειδητοποιήσαμε!

Πήραμε μια γεύση οι υπόλοιπες από το τι θα πει erasmus..

Μπαινοβγαίναμε στα σκαστά στην εστία, πήγαμε στις pubs των φοιτητών (Pivo.. Beer.. Bier.. Μπύρα.. -δεν έβλεπες κ κάτι άλλο! όχι ότι ήταν κ το καλύτερό μου, αλλά κάποιες φορές την προτίμησα κι εγώ, έτσι για το καλό :-)! ), βόλτες στη φύση του Pardubice, δίπλα στο ποτάμι, ένα βράδυ στο petite france με ποικιλία κρασιών κ τυριών και με το Γάλλο ιδιοκτήτη -τη μορφή αυτού του "κουτουκιού"- να δοκιμάζει κρασιά με το γνωστό, σωστό τρόπο!

Στο ενδιάμεσο ακολούθησε ταξιδάκι (ρίχναμε κάτι ύπνους στα τρένα.. αυτά με τις καμπινούλες) αυθημερόν στο Brno (ναι, δεν ξέχασα 

κάποιο φωνήεν) κι αργότερα στο Karlovy Vary' εκπληκτική αρχιτεκτονική με τα πολύχρωμα σπίτια στη σειρά.

Πόοοσο μου αρέσει όταν μέσα από τις πόλεις περνάει ποτάμι (ο Κηφισσός δεν πιάνεται εννοείται..)' δίνει άλλη νότα..

Δε θα με χαλούσε ένα σπίτι δίπλα σε ποτάμι... (και μη μου πείτε όπως η Ρ., που βλέπει Βέρα, να πάω στα Τρίκαλα :-) )

και μετά ήρθε η ..Πράγα!

Η πόλη είχε ήδη αρχίσει να βάζει τα χριστουγεννιάτικά της.

Μας καλούσε να γίνουμε κι εμείς μέρος του παραμυθιού...

Μεσαιωνικοί πύργοι, πριγκιπικά παλάτια με τα τέρατα στις κορυφές τους να τα προστατεύουν, πλακόστρωτα δρομάκια, η γοτθική γέφυρα του Καρόλου, μπαρόκ αγάλματα, μια ευχή με το χέρι πάνω στον ασημένιο σκύλο, ίσως οι πιο "λεπτές" ψιχάλες που έχω δει -και μετά νιώσει, οι γλάροι πότε να ξαποσταίνουν πάνω στους ξύλινους πασάλους στον Μολδάβα και 

πότε να κόβουν βόλτες πάνω από τη γέφυρα, αίσθηση ελευθερίας, φτερωτά άλογα έτοιμα να πετάξουν από το εθνικό θέατρο για άλλα μέρη, μυστήριο, τα σήματα κάτω στο δρόμο που σου δείχνουν τη silver line δίνοντάς σου την αίσθηση ότι παίζεις το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού [συνειρμός -flash back], το αστρονομικό ρολόι και οι 12 Απόστολοι που "χαιρετάνε" κάθε ώρα το πλήθος από κάτω, επιβλητικές εικόνες στο Κάστρο, ζεστό κρασί στον Άγιο Νικόλαο ...και πόσες ακόμες βόλτες και στιγμές παρέα με τη Ν., τη Ρ. και την Α.

Για τέλος, το μέρος που λάτρεψα περισσότερο στη Χρυσή Πόλη -αυτό είναι νομίζω και το χρώμα που της πηγαίνει περισσότερο, γιατί την πραγματική της εικόνα τη δείχνει το βράδυ με το ρομαντικό φωτισμό...

Μαγεία...

..βρίσκεται μέσα στην καθημερινότητά μας.
Χτυπάς τα κόκκινα παπούτσια και

..there it goes!

"Τα συναισθήματα τρυπώνουν μέσα σου όταν δεν τα περιμένεις."

2046

Κοιτάζοντας μετά τα τρέιλερ, χαμογέλασα με την απάντηση του mr. Ibrahim

- Πώς είστε ευτυχισμένος;
- Χαμογελώ και μου 'ρχεται ευτυχία.

It's the first day

οf the rest οf yοur life

Καλή βδομάδα!

"Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.

Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ.

Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι ήπια ένα αναψυκτικό.

Ήμουν υπερήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Έκανα τη σωστή επιλογή, η συμβουλή σου ήταν η σωστή.

Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητα τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν.

Εγώ πήρα το αμάξι μου Ήμουν σίγουρη ότι Ήμουν καθαρή.

Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .. ..

Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω ένα αστυνομικό να λέει

«το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».

Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.

Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και Εγώ προσπαθώ με όλες μου

τις δυνάμεις να μην κλάψω.

Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει.

Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.

Στο τέλος αυτός είχε αποφασίσει να πιει και Εγώ Τώρα πρέπει να πεθάνω.

Γιατί το κάνουν αυτό μαμά ? αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές ?

Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.

Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί στο μπαμπά να είναι δυνατός .

Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν θα οδηγούσε.

Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ Τώρα να Ήμουν ζωντανή> ...> ..

Η ανάσα μου γίνετε όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά..

Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη .

Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά> ...> .και να σου πω πόσο σε αγαπάω

Σε αγαπάω μαμά > ...> .αντίο!!!"

Αυτές οι λέξεις γραφτήκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρόν σε ένα δυστύχημα.

Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψυθίριζε αυτές τις λέξεις η δημοσιογράφος τις έγραφε σοκαρισμένη.

Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ.

* Μου το 'στειλε σήμερα ο μπαμπάς μου
* Πριν λίγες μέρες είχα διαβάσει κι αυτό από την mindstripper

The sea's evaporated Though it comes as no surprise These clouds we're seeing Their explosions in the sky It seems it's written But we can't read between the line

_______________________________________________________________

Aφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι

Το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια

-Jostein Gaarder-

"Συλλογίζομαι βραδιές σαν κι αυτή που δε θα τις ξαναζήσω πια..."

Olaf Bull

Είναι ωραία η αίσθηση όταν τελειώνεις ένα βιβλίο, λυτρωτική... εκείνη τη στιγμή φέρνεις όλα όσα διάβασες στο μυαλό σου και τα επεξεργάζεσαι για μια τελευταία φορά. Έχεις ίσως δει κάποια πράγματα από άλλη οπτική, τα συνδέεις με τη δική σου ζωή, με άτομα και καταστάσεις, ταξιδεύεις...
Μετά βέβαια τη θέση του θα πάρει ένα άλλο βιβλίο, αργότερα ίσως να μη θυμάσαι την ιστορία με ακρίβεια, ίσως να 'χεις ξεχάσει και πώς τελειώνει, αλλά όλο και κάτι θα έχεις πάρει μαζί σου..

Even flow

thoughts arrive like butterflies

oh, he don't know, so she chases them away

Οκτώβρης είπαμε?

"Δεν πάτε καλά!"

Μια χαρά πάμε :-)

Keep on rockin' in the free world!

Σήκωσε την μπύρα και διαβάζοντας μάς είπε "Κάνω πρόποση στο ότι επιτέλους φτάσαμε στην Αθήνα! Τώρα μπορούμε.. μπορούμε να αποσυρθού(με)." κι ήπιε μια γουλιά.

Αχ, Eddie, Eddie!

Δεν είναι δικιά μου αυτή, από το ten club

Η μόνη βλακεία (&*#*$^@) ήταν ότι είχαμε ξεχάσει να περάσουμε τις προηγούμενες φωτογραφίες στο pc και δε γινόταν κ να τις σβήσουμε όλες γιατί ήταν από την ορκομωσία της κολλητής της sis. Οπότε ανά φάσεις σβήναμε κι από κάτι για να κάνουμε χώρο, έστω για τα πιο αγαπημένα..Από πού να αρχίσω?

Insignificance!

Jeremy (χμ.. λίγο κουνιέται η εικόνα σ' αυτό. γιατί άραγε:-)? Κάμερες και κινητά φυτρώνουν μπροστά μου,μπορώ να μετρήσω τουλάχιστον 6,7 -τι ωραία εικόνα. Η αλήθεια είναι ότι φάνηκαν πολύ πρακτικές οι ψηφιακές των άλλων' εκεί που έψαχνα χώρο ανάμεσα από τα κεφάλια για να δω, να σου μια ψηφιακή με ζουμάρισμα, χι!)

Black (αισθαντικότατο..)

Rearview mirror (στην αρχή,όχι απλά κουνιέται εδώ.. τα φώτα σχηματίζουν γραμμές και κύκλους :D. Εκτός ότι χοροπηδούσα από μόνη μου, σπρώχνονταν και οι γύρω μας. Είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό πως οι Έλληνες το 'χουμε σε ιδιαίτερη εκτίμηση αυτό το τραγούδι,ενώ αλλού όχι σε τέτοιο βαθμό.)

Porch (ε, πιο κοντινό δε γινόταν! Η φάση που ανεβαίνει ο Eddie στη σιδερένια κολώνα και ξαναμπαίνει δυνατά στο κομμάτι με τη συμμετοχή του κοινού. Κάνει και καλά πως πάει να πηδήξει.. και μετά χαμογελάει με το βλέμμα του "τρελού" :) )

Το γουστάρει αυτό που κάνει και φαίνεται! Όπως κι οι υπόλοιποι της μπάντας -βλ.σόλο του Mike McCready, με την κιθάρα στην πλάτη.

Alive (κάποια γεγονότα σου σημαδεύουν τη ζωή)

Κeep on rockin' guys!

Κάποιοι τυχεροί -κυρίως οι μπροστινοί- έφυγαν με αναμνηστικές πένες ενώ άλλος έπιασε το ντέφι. Στο τέλος όμως αυτό που σου έχει μείνει -ακόμα κι αν έχεις γράψει όλη τη συναυλία σε βίντεο- είναι η αίσθηση.. ναι, ήμουν εκεί.. τα συναισθήματα, μια αγκαλιά, μια στιγμή.

ΥΓ: Νice 2meet u, too, ttallou. Ελπίζω να τα ξαναπούμε κάποια στιγμή!

Libertad en los toros!

ALIVE and kicking!!

Τελικά γλυτώσαμε τον ιό που χει πέσει αυτό το καλοκαίρι με τις ακυρώσεις..

Όταν πήγα κι έβγαλα τα εισητήρια, πήρα την sister και της λέω "τα λέμε στην αρένα!". Πιο μετά μου 'στειλε:

"Libertad en los toros!!!"

ΥΓ: Libertad, ttallou, ακούς? :)

"I don't wanna think

I wanna feel"

Θα μείνω εδώ να φτάσουμε ως το τέρμα

θα μείνω εδώ να δούμε αν στ'αλήθεια αγαπιόμαστε

Φοβάμαι γι'αυτό σε θέλω πια μόνο για μένα

θα μείνω εδώ να γίνουμε ένα

Κοίτα να δεις!

Ένας άντρας, από την Φλόριντα των ΗΠΑ, σώθηκε όταν ο σκύλος του τηλεφώνησε στην άμεση βοήθεια. Ο κύριος Kevin Weaver... που πάσχει από διαβήτη, έπαθε κρίση με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις του όμως ο σκύλος του, Belle, κατάφερε και τηλεφώνησε στην άμεση βοήθεια.


Είναι να μην τα λατρεύεις? Κι ας μην έχεις.. :(

Χρωστούμενο* ;-)

Καλοκαίρι 2005

Αναμνήσεις από ένα όμορφο νησί


*βλέπεις, δεν είχαμε τότε ψηφιακή!

"..και τ' όνομα που μου 'δωσαν ήταν.."

Σόφη ή Σοφία. Τόσο ίδια, αλλά και διαφορετικά. Μερικοί με φωνάζουν με το μεν, μερικοί με το δε, κάποιοι ίσως και με τα δύο (όχι ταυτόχρονα:Ρ). Μερικές φορές μου ακούγεται περίεργο όταν ενώ έχω συνηθίσει κάποιον να με φωνάζει με το ένα, με αποκαλεί με το άλλο, αλλά μου αρέσει:-)! Είναι σαν να με προσεγγίζουν σε αυτή τη φάση με διαφορετικό τρόπο, σα να φωνάζουν τον "άλλο" μου εαυτό. Αναρωτιέμαι μάλιστα πολλές φορές.. "Κάτσε, εσύ έτσι δε με φωνάζεις?"

Οι φίλοι μου με φωνάζουν Σοφία επί των πλείστων. Οι γονείς μου κι η αδερφή μου -κι έχω την εντύπωση και οι περισσότεροι συγγενείς- με αποκαλούν Σόφη. Στο χωριό από μικρά που ήμασταν με την ξαδέρφη μου, επειδή με το Σόφη/Σοφία δεν έβγαινε και πολύ άκρη, καταλήγανε πάντα να μας ξεχωρίζουν με το "Σόφη μικρή", "Σόφη μεγάλη", κι ακόμα δηλαδή:)! Η μικρή είμαι εγώ' παλιά δε μου άρεσε, τώρα δεν με πειράζει! Παλιά.. έπαιζε πιο πολύ και το Σοφούλα. Ο παππούς μου με έλεγε και ΤΣοφούλα..

Εγώ αλήθεια πώς με αποκαλώ? Σοφία νομίζω..

"Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.."

Keep walking

The path to our destination is not always a straight one. We go down the wrong road, we get lost, we turn back. Maybe it doesn't matter which road we embark on. Maybe what matters is that we embark.

Barbara Hall