Όταν πέφτει σε τοίχο ο χρόνος μοιάζει με ήχο..

Η Μ. μας έφερε στα ισπανικά από κάτι χειροποίητα κοσμήματα, εμένα μου χάρισε ένα κρεμαστό, μια καρδούλα με κόκκινες πέτρες.
Αργότερα στο μάθημα μπαίνει κάποιος γνωστός και δίνει στον καθηγητή μας ένα τραγούδι για να του το μεταφράσει. Παίρνω το χαρτί για να το βγάλω φωτοτυπίες, επειδή θέλαμε να το μεταφράσουμε ομαδικά, και δίπλα στον τίτλο ήταν γραμμένο "ΓΙΑ ΣΟΦΙΑ".

Οι απαντήσεις όμως δεν βρίσκονται στα "σημάδια" ...

Στις οθόνες που χτυπάν τα κομπιούτερ γράμματα

Τρέχεις.. να προλάβεις, να ζήσεις. Να προλάβεις να δεις κάθε φορά όσο περισσότερους από τους φίλους σου -ενώ άλλες φορές προσπαθείς να κερδίσεις απόσταση μέσω τηλεφώνου/ διαδικτύου-, να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, για το μέλλον σου, να διασκεδάσεις αλλά και να χαλαρώσεις. Κι εννοείται ότι κάθε φορά υπάρχει η περίπτωση να αφήνεις πάντα κάτι απ' έξω. Ακόμα και μέσα στο σπίτι' συχνά μπαίνει ο ένας και πιο μετά βγαίνει ο άλλος, επειδή απλά έτσι είναι το "πρόγραμμά" σου. "Δεδομένα" και ..."ζητούμενα". Συνήθως στο δημοτικό τα χωρίζαμε με μια γραμμή, πριν αρχίσουμε να λύνουμε το πρόβλημα. Χωρίς τα δεδομένα δε βρίσκεις ούτε τα ζητούμενα, γι αυτό και χρειάζεται να δίνουμε βάση και προσοχή στα πρώτα.

 
Να μην ξεχνάμε και το μεσαίο πετάλι... γιατί αλλιώς θα βλέπουμε μπροστά μας μόνο φιγούρες να περνάνε.

Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι των ανθρώπων που παγώνουνε πάνω απ' τις σκεπές..

Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές αυτούς τους δρόμους κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές

...
Όταν ήμουνα μικρός μες στα κύματα δε μ' ένοιαζε
αν ο κόσμος είν' απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε..

Σιωπή.

"Ανήσυχες μέρες"

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα..


Μακριές πιτζάμες, κάλτσες, χουχούλιασμα.
Μέσα για ζεστό καφέ ή σοκολάτα. Τέτοιες μέρες αναπολώ το παλιό μας καφέ.. πριν το αλλάξουν. Ήμασταν πρώτη λυκείου όταν αρχίσαμε να πηγαίνουμε, ενώ στην τρίτη λυκείου είχε γίνει πια το στέκι μας. Τα ξύλινα τραπεζάκια, η ωραία ζεστή σοκολάτα και οι ροκ μπαλάντες ήταν το διάλειμμά μας από το φροντιστήριο και το διάβασμα. Τα πρώτα μας πακέτα εκεί τα κάναμε -camel lights. Πρέπει να πέρασαν τρισήμισι χρόνια από τότε που το έκλεισαν και το μετάλλαξαν, αλλά οι αναμνήσεις παραμένουν -γλυκές σαν τη σοκολάτα.

Action

Blog Action Day

Με αφορμή την παραπάνω παρότρυνση, θα συνεχίσω με κάποιες καλοκαιρινές εξορμήσεις -εντός πόλης- και που μάλλον έχουν να κάνουν με το περιβάλλον.

{[Συνειρμικά απλά με το προηγούμενο post]

Παραμένουμε στην ίδια ονομασία λίμνης, για να μην μπερδευόμαστε. Στην -εδώ- λίμνη Βουλιαγμένης ήθελα επίσης καιρό να πάω αλλά δεν ήξερα βέβαια ότι θα 'ναι τόσο ωραίο το σκηνικό.. σαν σε άλλη εποχή/ χώρα να το πω? Για καφέ κάθισα, αν και αν είχα πάρει τελικά το μαγιό μου πολύ πιθανό να έκανα μπάνιο. Και το βράδυ σίγουρα θα είναι εξίσου όμορφα με το φωτισμό.}

Κέντρο. Εθνικός Κήπος. Αναμφισβήτητα καμία σχέση με τα περισσότερα ευρωπαϊκά αστικά πάρκα!

Τουλάχιστον ας τον διατηρήσουμε καθαρό και περιποιημένο.

[Επίσης έχει ένα μικρό, ωραίο υπαίθριο καφενεδάκι.Όταν πήγα, από το ένα τραπέζι άκουγα δυο καθηγητές πανεπιστημίου απ' ότι κατάλαβα να μιλάνε πού και πού αγγλικά, ενώ απ' την άλλη δυο φίλους να πετάνε γαλλικά. :)]

Μια καλή προσπάθεια προώθησης της περιβαλλοντικής συνείδησης είναι το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης. Τεχνητές λίμνες, δάσος, αγροτικές καλλιέργειες και διάφορα είδη πουλιών. Υπάρχουν κάποιες περιβαλλοντικές διαδρομές και παρατήρηση πουλιών.

Το point: Να ευαισθητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε όλοι αυτά που ήδη έχουμε, αρχίζοντας από τον τόπο που ζούμε ο καθένας και γιατί όχι, μάλιστα, από το ίδιο το μπαλκόνι μας!

Αλλά και να κινητοποιηθούμε όσο μπορούμε στο θέμα της αναδάσωσης.

Για να μην αναφέρω το θέμα με τους κάδους ανακύκλωσης. Εκτός του ότι δεν υπάρχουν πολλοί ανά γειτονιές, δε θα 'πρεπε να διαχωρίζονται τα χαρτιά από τα πλαστικά, τα αλουμίνια..? Λέω τώρα. [Άσε που έχω ακούσει ότι κάποιος είχε δει το απορριματοφόρο που μαζεύει τα άλλα σκουπίδια, να αδειάζει και τον κάδο ανακύκλωσης μαζί με τ' άλλα -αλλά δε θέλω να το πιστεύω αυτό.]

Φεύγα

Από την αρχή του καλοκαιριού ήθελα να πάω στη λίμνη Βουλιαγμένης (Ηραίου) και κανονίστηκε τελικά για χτες, μια μέρα πριν αλλάξει ο καιρός.


Πρώτη στάση Λουτράκι. Ανά σημεία μου έφερνε λίγο από Νότια Γαλλία, κάτι η ατελείωτη σε μήκος παραλία, κάτι οι φοίνικες.. [καλά, λίγο είπαμε]

Μετά από μια περαντζάδα, πήραμε το δρόμο για τη λίμνη - ή για την ακρίβεια λιμνοθάλασσα, μιας και επικοινωνεί από ένα πέρασμα με τη θάλασσα. Τα νερά έχουν το κρυστάλλινο της θάλασσας και το γαλήνιο της λίμνης.

Μου 'χε λείψει η μυρωδιά που έχει το δέρμα μόλις βγεις απ' τη θάλασσα..

[τη λέω πολλές φορές τη λέξη, γιατί ποιός ξέρει τώρα πότε θα την ξαναπώ:Ρ]

Με την αλμύρα πάνω μας, συνεχίσαμε για τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Από ψηλά βλέπεις τις πέτρες που έχουν μείνει από το ναό της Ήρας Ακραίας ενώ το μάτι σου χάνεται στην υδάτινη απεραντοσύνη.

Πιο πάνω, σαν προστάτης, στέκει περήφανα ο Φάρος. Ανηφορίσαμε από το χωμάτινο δρομάκι. Η παρακάτω φωτογραφία* έφτανε για να θέλω να δω αυτό το φάρο από κοντά. Μόλις την είδα συνειδητοποίησα πως θα πρέπει να ήταν ο ίδιος που είχα δει παλιότερα σε μια σειρά κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκεται..

Έχοντας πλέον ανοίξει η όρεξή μας, πήραμε τα βουνά! Η διαδρομή προς το χωριό Πίσια (κι όχι πισία, που λέγονται κάτι ποντιακά τηγανητά τυροπιτάκια) ήταν απολαυστική' σχεδόν άδειος ο, όχι πολύ φαρδύς, δρόμος με θέα καταπράσινες πλαγιές. Φτάνοντας στο χωριό η διαδρομή ομόρφυνε περισσότερο, το αεράκι δρόσισε κι άλλο, το νερό έτρεχε από τις βρύσες κάτω από τα πλατάνια..Στο γυρισμό βλέπαμε από τους καθρέφτες τον ουρανό να γίνεται από πορτοκαλί, ροζ ενώ μπροστά μας τα σύννεφα γίνονταν από ανοιχτό γκρι, σκούρο γκρι-μωβ!

* Life is... a beach! :-)

Δε θέλω πια ν' ασχοληθώ πάλι με σκέψεις

Δε χωράνε άλλες πληροφορίες/ σκέψεις στο κεφάλι.. είναι full! Πρέπει να πετάξω κάποιες.. Θα μου πεις αυτό δε γίνεται με όσα μαθαίνουμε και ζούμε? Μερικά μένουν στη μακροχρόνια μνήμη, τα υπόλοιπα φιλοξενούνται για λίγο στη βραχυχρόνια και μετά μην τα είδατε! Πόσοι από εμάς ξέρουν να λύσουν άνετα ένα ολοκλήρωμα -εκείνα τα δύσκολα που λύναμε στο φροντιστήριο?
Πάντα θα υπάρχουν πράγματα να μάθεις κι άλλα τόσα να ξεχάσεις..

Προσωρινή φάση, το ξέρω.
[Να δεις πώς λέγεται επίσης.. μεταβατική?]



*η photo "hapiness will come from above" από τη Sophia Tsibikaki, short things

Μπορεί να σ' έφερε τ' αγέρι..

UPD: {Πέμπτη, 1:28} Βρέχει... :)

[προσωρινό]

Τί είναι αυτά τα βατράχια (του image shack) και γιατί έχουν κατακλύσει το blog μου? Πώς θα τα διώξω? Μήπως τα βλέπω μόνο εγώ?

Είναι ωραία

..η αίσθηση που εισπράττεις όταν ενώ κανονίζεις τι θα κάνεις για αύριο, σου προτείνουν επιπλέον εξόδους και την ίδια στιγμή που είσαι έτοιμη να ξεφουρνίσεις "Και πότε θα διαβάσω?" συνειδητοποιείς ότι είσαι freeeeeeee!!!

Ό,τι να 'ναι

Ρεζίλι γίναμε (πάλι;) στα διπλανά τραπέζια... :))

Χαίρομαι που έχω τέτοιες φίλες δίπλα μου


Ωραία "εφεύρεση" το κρασί τελικά... σε λύνει τελείως.. -κάτι 'ξέραν οι αρχαίοι.
Δεν αφήνει περιττές σκέψεις στο μυαλό σου! Προσωπικά μου βγάζει τον αληθινό εαυτό μου.. ό,τι μου 'ρθει και θέλω να πω, θα το ξεφουρνίσω.


UPD (από mail που έλαβα από την Ε.)
Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, ζήτα τεκίλα και αλάτι και κάλεσέ με να έρθω!
Οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια........Δεν τους βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.

Τελευταία όλο ποτά φτιάχνω :)

"Έπιασε να βρέχει...

...ζάχαρη και μέντα"


και, αν και έπεφτε πάνω στην ομπρέλα, πήρε μακριά λόγια και σιωπές.
Αν είχαμε και λίγο ρούμι και lime, θα ήμασταν σαν καλαμάκια σε mojito.



Έεεε..έπιασε, έπιασε να βρέχει... έπιασε να βρέχει ζάχαρη και μέντα!

Το μπαλκόνι της σοφίας

Θα βάλω και μια γλυκιά φατσούλα που είχα γνωρίσει σε αυτό το νησί.. δύσκολα αντιστέκομαι να χαμογελάσω μπροστά σε αυτό το θέαμα.
:)

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι

Μια βραδιά με στίχους και μουσικές που (σε) ταξιδεύουν.

Δεν έχω αποφασίσει ποιο είδος τραγουδιού είναι τελικά αυτό που σου "μιλάει" περισσότερο: αυτό που το τραγουδάς ως α' πρόσωπο ενικού ή αυτό που σου απευθύνουν στο β'?

Αν και μάλλον στη δεύτερη περίπτωση καταλήγω.. σου υπενθυμίζει κάποια πράγματα' στην άλλη τα ξέρεις από πρώτο χέρι.

Ό,τι απομένει απ' τη ζωή είναι μια μέρα

Έγινε το αύριο πάλι χθες

media naranja

Πολλά πράγματα επαναλαμβάνονται, αλλά ποτέ δεν είναι ακριβώς τα ίδια, αλλάζουν και το νιώθεις

Ζωγραφίζω λοιπόν τ' άρωμά σου

με στιχάκια, με λόγια φτηνά

κι ένα ψέμα με δένει κοντά σου

..και κάθε φορά που αλλάζουν φοβάσαι' φοβάσαι για την επόμενη που ίσως θα 'χουν αλλάξει περισσότερο -χωρίς να ξέρεις τελικά αν αυτό γίνεται για καλό ή όχι.

Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω

Σα να παίζουμε μια παρτίδα στο σκάκι που, μετά από επαναλαμβανόμενες κινήσεις, καταλήγει σε ισοπαλία.

αντέχω για ένα γύρο ακόμα

η αγάπη θέλει "σ' αγαπώ"

Τελικά ο Σεπτέμβρης είναι αντιφατικός μήνας.

Εκλογές 007

who 's gonna be the boss?

Τους παραπάνω μαρκαδόρους τους χρησιμοποιώ σε συνδυασμούς για να υπογραμμίζω, καλή ώρα, τώρα στην εξεταστική. Καθένας εστιάζει σε συγκεκριμένο σημείο κάθε φορά, κάθε χρώμα έχει κι ένα ρόλο, αλλά συνεργάζονται άψογα. Και βγαίνει ωραίο το αποτέλεσμα και με βοηθάνε κι εμένα να δίνω βάση εκεί που πρέπει.

Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία μάλλον..

"Τις μέρες τις γλυκειές του Σεπτεμβρίου..

όταν δεν έχει ακόμη βρέξει και είναι το άκουσμα των ήχων πιο αραιό και η γεύσις των ωρών και από του θέρους πιο πυκνή, όταν στους κήπους σκάνε τα ρόδια [...] αναγαλλιάζουν οι ψυχές, και ο Έρωτας, ο πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου..."

[Ανδρέας Εμπειρίκος]

Όντως, πριν και μετά τη βροχή επικρατεί μια κρυφή ηρεμία.. αυτό είναι που μου αρέσει σ' αυτόν τον καιρό.
Κάπως έτσι. Μόνο που τώρα τα σύννεφα θα μας φέρνουν στο νου τα σύννεφα καπνού..

"Μ' αρέσει η βροχή..."

Στάχτη παντού

Περπατάς και πέφτει η στάχτη πάνω σου...
Αυτό και μόνο σε θλίβει. Πού να βρίσκεσαι κι εκεί, να παλεύεις..

Ας τα πάρει όλα η βροχή..

Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά

Το ξέρω θα'ρθουν κι άλλα καλοκαίρια

ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί.

Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ' αστέρια,
της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί..

Απ' όσο με θυμάμαι κάθε καλοκαίρι, προς το τέλος του Ιούλη συνήθως, παίρναμε το δρόμο για το χωριό και καθόμασταν τρεις και τέσσερις βδομάδες, ενώ τώρα κοντά δύο.

Τα χωριά μου βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Αυτό είναι κάτι που τελικά συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει. Απλά πάντα κοιμόμουν πότε «πάνω» με την ξαδέρφη μου και πότε «κάτω» στο σπίτι μας και ως εκ τούτου υπήρχε (κι ακόμα έτσι είναι) μια διαρκής μετακίνηση πραγμάτων ή αλλιώς.. «Μαμά, όταν ανεβείτε φέρε μου αυτό..»' ε, και κάπου σε κουράζει το να μην έχεις μια βάση και να είσαι καθημερινά «ταξιδιώτης» αλλά έχει και την πλάκα του!

Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει καφενείο - ψητοπωλείο ο θείος μου και βοηθάω εκεί μαζί με τα ξαδέρφια μου. Πολλές φορές βαριέσαι πολύ.. αλλά έχει και τα αστεία του. Μαθαίνεις όλους τους γερόντους με τα ψευδώνυμά τους, γελάς με κάποιους θαμώνες, μαθαίνεις και τις προτιμήσεις τους (πχ το ούζο σε ψηλό ποτήρι κτλ), ενώ έχουν δώσει δικιές τους ονομασίες στα ποτά: το ούζο ένας το λέει «φάρμακο», το ζευγάρι* το λέει αντιβίωση ο ίδιος, το ξυνόγαλα «ποντιακή μπύρα». Είναι και κανα δυο άτομα που φτιάχνουν ολόκληρο φρούριο με τα μπουκάλια απ' τις μπύρες στο τραπέζι τους -στην αρχή τα αφήνουμε να τα βλέπουμε, μη χάσουμε το μέτρημα..μετά όμως.. Τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος αντέχει το γυαλί, τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος στ' αλήθεια έχει καεί.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν..

Με την ξαδέρφη τη Σοφ, όπως έχω ξαναναφέρει, μικρότερες κάναμε βόλτες προς το βουνό από δω κι από κει, ενώ τώρα πάμε για βόλτα στα διπλανά χωριά με το αυτοκίνητο ή με το μηχανάκι πάνω – κάτω (προσέχοντας μην ξαναφάμε τούμπα στο χαντάκι και γελάμε!). Πάντα θα κάνουμε μια στάση στο νεκροταφείο οι δυο μας, το οποίο είναι λίγο πιο πάνω από το σπίτι. Κάθε τόσο και επεκτείνεται...

Στο κάτω χωριό το κλαμπάκι που είχαμε, αφού είχε αλλάξει με τα χρόνια πρόσωπα, κατέληξε να γίνει φέτος τυροκομείο. Τι ξενύχτια έχουμε κάνει εκεί.. όταν βγαίνανε τα πρώτα τρακτέρ στο δρόμο, μπορεί και να παίρναμε την απόφαση να φύγουμε. Θυμάμαι πρώτη φορά που είχα πάει εκεί ήταν στην πέμπτη δημοτικού' ήταν στα πάνω του τότε, είχε την καλύτερη διαμόρφωση και μαζεύονταν όλες οι παρέες, πολλές από τις οποίες πλέον δεν είναι οι ίδιες, βέβαια. Τότε.. που έπαιζε το λιωμένο παγωτό και το coco jumbo J. Όλα φαίνονταν πιο ωραία, μετά από κάτι χρόνια μας άκουγες να λέμε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Το σχολείο επίσης ήταν πιο γεμάτο τα βράδια, η αστυνομία ερχόταν συχνά να κάνει παρατήρηση. Αλλά και τα Σκαλάκια ήταν παλιότερα σημείο συνάντησης' ένα παρατημένο σπίτι, ούτε καν βαμμένο, που ανεβαίναμε τα σκαλάκια που οδηγούσαν στην «ταράτσα», όπου και καθόμασταν στην άκρη, με κρεμασμένα τα πόδια προς τα κάτω. Και μετά ο χώρος γέμιζε με τσόφλια' λες και δεν επιτρεπόταν να ανεβείς αν δεν είχες πάρει από το καφενείο ένα σακουλάκι σποράκια. Τώρα κατοικείται και δε μοιάζει καθόλου στα παλιά σκαλάκια' η ταράτσα κρύφτηκε από τη σκεπή. Ο δρόμος που ενώνει τα δυο χωριά δεν προλάβαινε να μείνει άδειος, παρέες πηγαινοέρχονταν' μια-δυο φορές κατάφερα να κάνω το δρόμο με τα πόδια, τις υπόλοιπες όλο και κάποιος θα μας μάζευε με το αυτοκίνητο. Τώρα όπου φύγει φύγει..σκορποχώρι, έχουν μείνει τα πιο μικρά παιδιά να «φυλάνε» το χωριό. Οι υπόλοιποι παίρνουμε τα αυτοκίνητα και την κάνουμε για παραλία.

Μεγαλώνουμε.

Και μαζί με μας και το σπίτι μας. Σε μια γωνιά στο φρέσκο τσιμέντο άφησα το στίγμα μου, να το δείχνω στα παιδιά μου αργότερα.

Την ηρεμία του χωριού την ένιωθα όταν καθόμουν στο τσιμεντένιο, ακόμη, χωρίς κάγκελα μπαλκόνι, έβαζα το 2ο Πρόγραμμα να παίζει μέσα στη σχεδόν άδεια σαλοκουζίνα και ρέμβαζα πέρα τα χωράφια και πιο δεξιά τα φώτα του κεντρικού -ο ουρανός ξάστερος, όχι σαν εδώ. Τη μέρα που γκρεμίσανε τον τοίχο, κρατούσα παρέα στη γιαγιά μου το βράδυ και καθόμασταν εκεί που πριν υπήρχε αυτή η πόρτα... μέσα έπαιζε η κασέτα του Παπάζογλου που της έχω γράψει. "100 χρόνια μοναξιά γίνεται?" μου λέει κάπως ανήσυχη για το τι διάβαζα. :)

Καλοκαίρι στο χωριό όμως χωρίς Δεκαπεντάγουστο δε νοείται! Πόσα γλέντια έχουν απαθανιστεί σε αυτό το σπίτι αυτή τη μέρα κάθε χρόνο! Μαζευόμασταν πάντα τρεις οικογένειες με τις τρεις γιαγιάδες κι η φωτογραφία ήταν σχεδόν πανομοιότυπη. Αφού λέγαμε με τα ξαδέρφια μας να πάρουμε τις φωτογραφίες από κάθε χρόνο και να τις βάλουμε τη μία δίπλα στην άλλη να βλέπουμε τις διαφορές. Πριν οχτώ χρόνια είχαμε μια νέα είσοδο και πρόσφατα μια απουσία. Τώρα άλλοι δουλεύουν αυτή τη μέρα, άλλοι πηγαίνουν αυτές τις μέρες διακοπές. Ο χορός, τα μπουγελώματα έμειναν στις παλιές φωτογραφίες και στο βίντεο. Συνεχίζει όμως να παραμένει μια ιδιαίτερη, γιορτινή μέρα.

Γυρνώντας πίσω στην Αθήνα, τις πρώτες μέρες όλο και θα πετάξω κανένα πιο παχύ λ και θα μου αρέσει κιόλας.

Παλιά δακρύζαμε όταν αποχαιρετιζόμασταν, και θυμάμαι μέχρι να απομακρυνθούμε αρκετά χιλιόμετρα ένιωθα ήδη το αίσθημα της νοσταλγίας' τώρα αρκούμαστε σε μια σφιχτή αγκαλιά.

Καλό φθινόπωρο λοιπόν!! [γιατί σήμερα άκουσα το πρώτο «καλό χειμώνα» γκρρρ]

*Ζευγάρι λέγεται η ρετσίνα (Μαλαματίνα κατά προτίμηση) με κόλα, για όσους δεν ξέρουν. Και κατεβαίνει κι εύκολα το άτιμο.

UPD: Το παρόν κείμενο ανανεώνεται όποτε του καπνίσει και θυμηθώ κάτι.

Κουφ(ι)ονήσια

Περασμένες 2 τα μεσάνυχτα και στο λιμάνι έχει μαζευτεί κόσμος... φορτηγάκια κι αυτοκίνητα να περιμένουν να μαζέψουν τον κόσμο’ ένα χαρούμενο, θορυβώδες κλίμα. Λίγο πιο πάνω έβλεπες τον Μύλο φωτισμένο στα μπλε.. Κάναμε λίγα βήματα, ψάχνοντας, και μετά από λίγο ακούω ένα Σοφίααα..(?)* από τη συνονόματη οικοδέσποινά μας – μας κατάλαβε λέει. 

Ξαπλώσαμε και από την μπαλκονόπορτα ακούγονταν οι παρέες που περνούσαν από κάτω και το πάφλασμα των κυμάτων...


Όταν ξυπνήσαμε, ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα, αντίκρυσα αυτό..

Στο δρόμο για τις παραλίες –αυτές τις μαγευτικές με τα γαλαζοπράσινα, κρύα νερά- η στεριά έπαιζε παιχνίδια με τη θάλασσα και σχηματίζονταν μικρές ιδιωτικές παραλίες, μεγάλες και μικρές σπηλιές, απότομα ψηλά βράχια απ’όπου μπορεί να έβλεπες καναδυό μικρούς Κουφονησιώτες να πηδάνε. Κάπου εκεί καταλάβαινες πώς βγήκε το όνομα του νησιού. Προχωρώντας κι άλλο παραλιακά, το μάτι σου πέφτει σε μια φυσική Πισίνα.

Φυσικά και δε χάσαμε την ευκαιρία’ η αίσθηση που είχα εκεί μέσα, μου έφερε κάτι από τη Νεράιδα των Κυθήρων. Άλλο αξιοπερίεργο ήταν το Γάλα όπου ο βράχος έκλεινε στην αγκαλιά του μια μικρή –λες και τεχνητή- παραλία.

Κάπου στην Ιταλίδα έμεινα με το στόμα ανοιχτό να χαζεύω ένα έργο τέχνης..

Απίστευτος ο τύπος. Είχα πετύχει και μια γοργόνα, αλλά δεν πρόλαβα να την απαθανατίσω..

Ενώ όπου και να βρισκόσουν έβλεπες απέναντι την ξαπλωμένη γυναίκα, την Κέρο. Προσπαθούσα να βρω τα ακριβή σημεία της, ώσπου ρώτησα για να μου πουν.

Το βράδυ ροκ μουσικές πλανιόνταν δίπλα στο κύμα ή μεσα στα στενά. Εκεί βλέπεις τα άτομα με τα οποία αντάλλαξες το μεσημέρι στην παραλία μερικές κουβέντες, όλοι γνωστοί.

Μια εκδρομούλα στο κάτω Κουφονήσι μας δίνει τη συνολική εικόνα του τόπου. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ερημικά, αλλά η ομορφιά παραμένει. Στο γυρισμό από την πρύμνη βλέπαμε τον ήλιο να δύει, ενώ το καΐκι μας έκανε βόλτες δίπλα από το Γλαρονήσι ανάμεσα από τους ανεξάρτητους βράχους που έστεκαν μες στη θάλασσα.

Πέρασαν πολύ γρήγορα οι μέρες και γυρίσαμε πίσω στο καμίνι –ευτυχώς προσωρινά. Εικόνες που γίναν κιόλας αναμνήσεις, κάποιες υποθαλάσσιες φωτογραφίες που περιμένω να τις δω, ένα μπουκάλι Vinsanto με άμμο από το Φοίνικα. Αυτά κι άλλα ανεκτίμητα πήραμε από το νησί. Δύσκολος ο γυρισμός..

*Το όνομά μου το άκουσα πάνω από 10 φορές σ’αυτό το νησί.

Καλοκαιρινές νότες

Μπήκε κι ο Ιούλιος.. πώς περνάει ο καιρός.

Φοράει νύχτα στα μαλλιά, του φεγγαριού την άλω
να γίνει η αγάπη διάφανη, γυναίκα ποθητή
 
Αν και μου αρέσει περισσότερο το τραγούδι του Αυγούστου!

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα

και κάποια νύχτα στη ζωή που τα 'χεις όλα

μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι

να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη.
 

Καλές και ξέγνοιαστες διακοπές!!

Συνειδητοποίησα ότι τα νησιά που έχω πάει με τον Κ. εναλλάσσονται (ως προς τα αρχικά τους) με τα ονόματά μας (!)