Μια εικόνα, 70 συγκροτήματα

Kαθώς ξεφύλλιζα το CITY 210, έπεσαν τα μάτια μου πάνω σε μια πληθωρική εικόνα, γεμάτη με πολλά διαφορετικά στοιχεία: άνθρωποι, ζώα, μεταφορικά μέσα, τρόφιμα, διαφόρων ειδών αντικείμενα.. όλα κατά βάση άσχετα μεταξύ τους.
Κι όμως έχουν ένα κοινό, τη μουσική.
Ναι, κάθε τι απεικονίζει κι ένα συγκρότημα (70 στο σύνολο). Μια μουσική πόλη :) -με επί των πλείστων rock/alternative ακούσματα.
Εσύ, do you see music?

Πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια της Virgin Digital. Πολύ καλή κι αν μη τι άλλο έξυπνη ως ιδέα.

Make it ALIVE

Ακούγονταν φήμες κατά καιρούς, ότι μπορεί να ΄ρθουν στο εκάστοτε rockwave.. αλλά τίποτα.
Ο λόγος για τους Pearl Jam.
Αρκετοί είναι αυτοί που θα ΄θελαν να τους δουν live, for the first time in Greece.
Στην παραπάνω διεύθυνση μαζεύονται υπογραφές για να έρθει η μπάντα και στη χώρα μας.

Για να δούμε...

_________
το είδα εδώ

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Νέων

7-11 Δεκεμβρίου 2005
Οι νέοι στο προσκήνιο

Με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οργανώνονται κάθε δύο χρόνια (με αρχή το 2003) εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για την προώθηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος "Νεολαία" (Youth).
Το πρόγραμμα (εδώ για τις υπόλοιπες πόλεις) που έχει δημιουργήσει η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς περιλαμβάνει μουσική, χορό, θέατρο, προβολή ταινιών μικρού μήκους, διαδραστικά παιχνίδια, εικονικές συνεντεύξεις, ημερίδες και κλείνει με συναυλία (με Χατζηγιάννη, Ολυμπίου και Κίτρινα Ποδήλατα). Και πού ξέρεις; Ίσως κερδίσεις και μια τριήμερη επίσκεψη στις Βρυξέλλες!

Καλή βδομάδα! :)

_______________________
Γήπεδο Μπάντμιντον, Γουδί, είσοδος ελεύθερη

Moυ λείπεις... Για πάντα

Mάλλον τα πιο ωραία τραγούδια που παίζονται στην τηλεόραση (για τις σειρές "Μου λείπεις" και "Κινούμενη άμμος" αντίστοιχα).

Περισσότερο μου αρέσει το Μου λείπεις και συγκεκριμένα η μουσική του... με τη φωνή της Τσαλιγοπούλου.

"Φίλα με ξανά να μη μας πάρει
του θανάτου η μαύρη ενοχή.
...
Να ΄ταν η αγάπη μάγισσα
μες στα όνειρά μου να σε κρύψει.."

Αλλά κι ο Χατζηγιάννης καλά τα λέει:

"Για πάντα θα μείνω αν ρωτάς
για πάντα θα 'μαι εδώ να με κοιτάς
για πάντα εδώ είναι το κορμί, εδώ είν' η ζωή.
Δε φεύγω αν δε φύγουμε μαζί."

I Still Do

"Η αίσθηση του χρόνου μικραίνει όταν σκέφτεσαι πως όλα από μέλλον γίνονται, κάποια στιγμή, παρελθόν."
-γεύση πικραμύγδαλο-

@--->---- @--->---- @--->---- @--->---- @--->----

Ο βροχερός καιρός μπαίνει ως background, ενώ ακούς The Cranberries.

Fateless, αλλά όχι faithless

Το Proof δε μου έκανε κάτι, ήταν από τις φορές που τελείωσε το έργο και είπα "Δεν έχει άλλο;".Σε αντίθεση με το "Ένας άνθρωπος δίχως πεπρωμένο". To τελευταίο είχε όμως μια τεχνική αμέλεια.. κάποια από τα λόγια του 14χρονου Γκιόργκι (πολύ καλή ερμηνεία) δεν φαίνονταν στην οθόνη γιατί το φόντο ήταν λευκό. Το νόημα τους το έβγαζες πάντως.. Ο συγγραφέας (και σεναριογράφος), ο πραγματικός πρωταγωνιστής, μέσα από αυτά τα λόγια λέει πως όλοι τον ρωτάνε για την ασχήμια και τη σκληρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και κανείς δεν τον ρωτάει για την ευτυχία που κρύβεται σ’ αυτά. Ο ίδιος αποδέχτηκε την όλη φρικτή κατάσταση ως «φυσική» για να επιβιώσει.
Γιατί τελικά ο άνθρωπος μπορεί να υποστεί πολλά. Αν κρατάς ζωντανό το μέσα σου, θα μπορέσεις να κρατήσεις για μεγαλύτερο διάστημα ζωντανό και το σώμα σου.

«Δεν μπορούμε να διαλέξουμε το γενικότερο πλαίσιο του πεπρωμένου μας. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε για το περιεχόμενό του.»
-Dag Hammarskold-

_____________________
*Πού θα βρω τις zucchero? Αυτές τις πλατιές που είχαν παλιά τα floca.

UPDATE: Τις βρήκα :). Το θέμα είναι τώρα πως θα τις αποκτήσω. (email?Αν μου τις στείλουν..) Είναι το αγαπημένο κομμάτι της συλλογής μου κι έχω μόνο 16 (από τις κατηγορίες country και people). Θέλω και τη σειρά Lorenzo Lotto, καθώς και τις win711, mare, classic99 και stones. Θέλω να γεμίσω το γραφείο μου!! Προς το παρόν αυτό που μπορώ να κάνω είναι να εκτυπώσω τις εικόνες..ένα επίπεδο πράγμα :Ρ. Ή μήπως να κολλήσω κι από πίσω ένα άλλο χαρτί, αφού πρώτα τα γεμίσω με ζάχαρη? :))

Αχ, αυτά τα μάτια

Καθώς περνούσα μπροστά από τη βιτρίνα δε μπορούσα να μη σταματήσω. Ένα μαύρο σγουρομάλλικο σκυλάκι είχε αναποδογυρίσει σχεδόν το "κρεβατάκι" του. Πλησίασα κι αυτό με κοιτούσε ανάποδα :). Μετά άρχισε τα νάζια, μια τούμπα από εδώ-μια από 'κει, να δαγκώνει το κρεβατάκι του, να το φέρνει στα ίσα του.. Όταν πήγα να βγάλω το κινητό, κοιτούσε τη τσάντα μου και πηδούσε με φόρα πάνω στη τζαμαρία.. και ξανά. :D Το κοιτούσα (είχα χαζέψει για την ακρίβεια) και γελούσα μόνη μου. Έκανα να φύγω και το μικρό μου έβαζε τα ποδαράκια του στο τζάμι και γάβγιζε.. σα να μου 'λεγε "κάτσε να μου κάνεις παρέα" ή "πάρε με από εδώ". Αχ.. Γι αυτό το λόγο θέλω να μένω σε μονοκατοικία -όταν με το καλό. Είναι άχτι ζωής να αποκτήσω κάποια στιγμή ένα τετράποδο φίλο.

Σκέψεις... έρχονται και παρέρχονται

"Όλοι μας αποτελούμαστε από πολλά μέρη, που το καθένα παλεύει να εκφραστεί. Μπορούμε να θεωρηθούμε υπεύθυνοι μόνο για τον τελικό συμβιβασμο, όχι για τις εγωιστικές παρορμήσεις του κάθε μέρους."

-Όταν έκλαψε ο Νίτσε-

Ίσως να μην πρέπει να δίνουμε τόση σημασία σε όλες τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μας καθημερινά' έρχονται και παρέρχονται.

"Έχω πολλά να σκεφτώ..."

Μια ιστορία για μικρούς ή μεγάλους.

Η κυρία Α. μαλώνει ένα παιδάκι, το οποίο προηγουμένως έκανε αταξία, και το βάζει να κάτσει στα μαξιλαράκια στη γωνία.
Ο Νίκος, υπερασπιστής των "αδύναμων" -ίσως και μέλλων δικηγόρος- ζητάει κατά κάποιο τρόπο εξηγήσεις..
–Γιατί τον βάλατε, κυρία, να κάτσει στην άκρη μόνος του; Δε μου αρέσει να βάζετε τιμωρία τα παιδιά.
–Δεν τον έβαλα τιμωρία Νίκο.. Του είπα να πάει να κάτσει εκεί μόνος του για να σκεφτεί τι έκανε..


Μετά από λίγη ώρα ο Νίκος κάθεται στα μαξιλάρια στη γωνία.
–Γιατί κάθεσαι εδώ βρε Νίκο; τον ρωτάει η κυρία Μ.
–Αφήστε με κυρία, έχω πολλά να σκεφτώ..

----–––———:) ———–––----

Καληνύχτα, πάω στη δικιά μου γωνία

Ιανουάριος '02

Κάπως έτσι γίνεται ένα λυπηρό βράδυ

νιώθεις πως όλα χάθηκαν

δε βρίσκεις κάποια άκρη

Μια φωνή μου είχε πει

μην τα παρατήσεις

ψάξε να βρεις τ' αληθινό

και μην τ' αμφισβητήσεις.

Κάποιοι κάποτε πίστευες

πως θέλαν το καλό σου

κι όμως ο χρόνος έδειξε

πως 'θέλαν τ' όνειρό σου.

Ίσως να μην το ήθελαν

μα εποφθαλμιούσαν

την τύχη μου και τη χαρά

αυτοί να κατακτούσαν.

Σα να 'τανε ηθοποιοί

σε μία τραγωδία

και να 'ξεραν το ρόλο τους

με τόση ευκολία.

Το τραγικό το πρόσωπο

ήμουν όμως εγώ

κι η ειμαρμένη γέλαγε

με ειρωνικό σκοπό.

Μου φανερώθηκε αργά

η αλήθεια και σε 'μένα

από ένα φίλο στο κοινό

που είχε δει το ψέμα.

'Ετσι απρόσμενα έμαθα

πως πρωταγωνιστούσα

σε μια αδκία δραματική

που δεν κατανοούσα.

Θέλησα τότε να φανεί

κάποιος από ψηλά

την ειρωνεία την τραγική

να πάρει μακριά

Γιατί ό,τι αντιλαμβάνεσαι

με τα ίδια σου τα μάτια

δε γίνεται, θα το δεχτείς

κι ας γίνεσαι κομμάτια.

_______

Αυτά που έμαθα τότε, είχαν συμβεί πριν τρία χρόνια.

Πιο δύσκολο το κάνει το γεγονός ότι είναι από τις σχέσεις που δεν επιλέγουμε.

Το έργο επαναλαμβάνεται... με διαφορετικό σενάριο ίσως, αλλά με ίδια κατάληξη... δύσκολα πλέον θα ξαναβρεί η εμπιστοσύνη το δρόμο του γυρισμού.

Y.Γ.1: Φαίνεται η επιρροή από την Αντιγόνη' αυτή μας δίδασκαν εκείνη τη χρονιά στο λύκειο.

Υ.Γ.2:Έχει και συνέχεια.. αλλά θα το αφήσω εδώ.

...και τ' όνομα που μου 'δωσαν ήταν "Xαμένο Ρούχο"

..αν ήμουν Ινδιάνα, πολύ πιθανό!

Υπάρχουν ξωτικά των ρούχων;

Τα τελευταία καλοκαίρια, όταν γυρνάω από το χωριό μου, συνειδητοποιώ ότι έχω μείνει με λιγότερα ρούχα. Ουσιαστικά πέρσι δηλαδή, τότε συνέβησαν τα απίστευτα. Ήμουν στο χωριό όταν θέλησα να βάλω μια μαύρη μου μπλούζα το βράδυ,τη διπλή. Τα ρούχα εννοείται μέσα στο σακ-βουαγιάζ -ποτέ δεν τα βγάζω από εκεί- αρχίζω να την ψάχνω με το γνωστό τρόπο: σηκώνω την πρώτη μπλούζα ελαφρώς, τη δεύτερη, την τρίτη και πάει λέγοντας.. φτάνω κάτω στα παντελόνια. "Μα, από αυτή τη μεριά την είχα." Μπορεί να κάνω και λάθος, οπότε ψάχνω και στη δίπλα στοίβα: πρώτη μπλούζα, δεύτερη...παντελόνια, πάτος. Ξανά από την αρχή την πρώτη στοίβα.. κάπου εκεί αρχίζω να τα παίρνω και βγάζω όλα τα ρούχα έξω..μπλούζες, μπλουζάκια,φούστες,σορτς,παντελόνια.. "Μια ψυχή που είναι να βγει.. μια ανασυγκρότηση την ήθελαν εδώ που τα λέμε, τράβα να βγάλεις το ένα-τράβα το άλλο. Εξάλλου, κάπου εδώ θα 'ναι: είμαι σίγουρη ότι την έχω πάρει όπως κι ότι δεν την έχω βγάλει να τη φορέσω μέχρι στιγμής."
Ρώτησα από εδώ, από εκεί "Μην είδατε τη μπλούζα μου;" Τίποτες!

Υπήρξε συνέχεια και στην Αθήνα. Ο λόγος για μια γαλάζια μπλούζα με κόμπους στους ώμους, την οποία άντε να πρόλαβα να τη βάλω δυο φορές. Τώρα ή είχα φάει τη φλασιά ότι δεν την πήρε το μάτι μου ή απλά ήθελα να τη βάλω.. Να ψάχνω τα συρτάρια, τα άπλυτα, τα ασιδέρωτα, τα απλωμένα.. in vain. Σημειώνω ότι την είχα πάρει μαζί μου και δεν την είχα βάλει επίσης καμία φορά πάνω.
–Εμ, βέβαια, αφού τα πετάτε δεξιά κι αριστερά τα ρούχα. Κάπου πάνω θα είναι.
–Μα, δεν την έβγαλα για να τη βάλω, ούτε αυτή ούτε τη μαύρη.
Η αλήθεια είναι ότι συχνά αφήναμε η αδερφή μου ή εγώ κι από κάτι στο σπίτι (μπουφάν κρεμασμένο στο διάδρομο, δαχτυλίδια στο μπάνιο, μπλούζα σε καμιά καρέκλα..) τα οποία κατέφθαναν στην Αθήνα με τον επόμενο συγγενή που θα κατέβαινε. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν έτσι..
Είχα αρχίσει να κάνω εικασίες που δεν ήθελα, οι οποίες όμως δεν έβγαζαν πουθενά..

Και το τρίτο χτύπημα. Η ριγέ ροζ-άσπρη, δώρο απ' τη sister. Δεν τη φορούσα αρκετά συχνά, όταν όμως είπα να τη βάλω δεν την έβρισκα. Θυμάμαι που αναρωτιόμουν να την πάρω ή όχι πάνω.. θα πρέπει να την είχα άφησα εδώ το πιο πιθανόν. Από όλες αυτή είναι που μου λείπει.. αν την είχα τώρα το σίγουρο είναι ότι θα τη φορούσα αρκετά πιο συχνά από πριν. Για τις άλλες δεν με πειράζει πλέον τόσο.

Δεν είμαι καμία τρελή υλίστρια, όχι, απλά είναι περίεργη η κατάσταση,είναι το γαμώτο. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, να ρίξω το φταίξιμο στα υπερφυσικά; Μήπως υπάρχουν ξωτικά των ρούχων, τα οποία σου παίρνουν τα ρούχα όταν δεν τους δίνεις τη δέουσα σημασία;

~~~~~~~~~~~~~~~~~ 
Φέτος είπα θα είμαι πιο προσεχτική.
Ακόμα δεν έχω βρει μια μακό μαύρη.. πρέπει να την άφησα εδώ στις διακοπές. Δεν τα παρατάω όμως, θα πρέπει να ελέγξω και το συρτάρι με τα χειμωνιάτικα, μπας και στην αλλαγή έμεινε ξοπίσω.
update ------------> Nαι, ήταν στο συρτάρι με τα χειμωνιάτικα :Ρ.

Καμιά συνταγή για φανουρόπιτα;; :)

"Ξέρω κάτι ξωτικά που είναι αληθινά μα λένε ψέματα.."

...Καλό Φθινόπωρο

..για να μην ξεχνιόμαστε - υπάρχει κι αυτή η εποχή.

Περνάει ο χρόνος, συχνά τόσο βιαστικά που δεν το συνειδητοποιούμε. Ας μην προτρέχουμε λοιπόν ακόμη περισσότερο.


Υ.Γ. Αν και το καλοκαίρι δεν έκλεισε ακόμη τον κύκλο του.

Ωραία τα περάσαμε και στην Πάρο! -χωρίς λεπτομέρειες όμως αυτή τη φορά-

Τώρα, όπως κάθε καλοκαίρι, σειρά έχουν τα χωριά μου (15-20 λεπτά με τα πόδια το ένα απ' τ' άλλο) στα Σέρρας.

*** Καλά να περάσετε whenever, whatever ***

@--->----

Τσιρίγο

Ανοίγω τον υπολογιστή και βλέπω το Καλαδί...
Δύσκολα θα το ξεχάσω αυτό το νησί.

...Μετά από ένα σχετικά κουραστικό ταξίδι με το ΚΤΕΛ με αρκετές στροφές και μουσική από το ραδιόφωνο αρκετά δυνατή που να μη σε αφήνει να κοιμηθείς, φτάσαμε στη Νεάπολη το μεσημεράκι. Από εκεί σε μια ώρα με το πλοίο είχαμε φτάσει στα Κύθηρα.

Πρώτη εικόνα αυτή του βυθισμένου πλοίου στο Διακόφτι. Στο λιμάνι μας περίμενε και το Saxάκι που μας κράτησε παρέα στις ευχάριστες και τις δύσκολες στιγμές*.
Οι δρόμοι στενοί σε πολλά σημεία, τους συνηθίσαμε όμως.
Φτάνοντας στον Κάλαμο μας χαιρετούσαν οι άνθρωποι από τα αγροτικά τους όχι μόνο όταν περιμέναμε για να περάσουν αλλά και χωρίς λόγο. :) Το πήραμε ως καλωσόρισμα!

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω..
Όμορφες παραλίες με κρυστάλλινα νερά.. ξεχωρίζω τη Φυρή Άμμο εξ'αιτίας και των σπηλιών μέσα στις οποίες νιώθεις σαν εξερευνητής (κι ας έχει μεγάλο κατηφορικό δρόμο με στροφές μέχρι να φτάσεις στην παραλία). Το ίδιο όμορφος ο Χαλκός, το μαγευτικό Καλαδί με τους βράχους μες στη θάλασσα και το Μελιδόνι. 

Από τα ωραιότερα σημεία του νησιού η Νεράιδα στο Μυλοπόταμο.
"Σηκώνεσαι και βρίσκεσαι τώρα σ' έναν καταρράκτη.Χρώματα χυμένα στα πλατάνια και το τραγούδι του νερού να σου γαργαλάει τα αυτιά. Δε μπορείς ν' αντισταθείς, παίρνεις φόρα και βουτάς μαζί μ' εκείνα τα αέρινα πλάσματα που χορεύουν στη λίμνη των αισθήσεων.", όπως γράφει κι η Συνήθης Ύποπτη.

Πραγματικά, σα μικρές νεραϊδούλες με μπλε-ηλεκτρί φτερά είναι αυτά τα ελικοπτεράκια.

Κι άλλα αξιοθέατα.. το γραφικό λιμανάκι του Αυλαίμωνα, το επιβλητικό κάστρο στη Χώρα, πολλά όμορφα εκκλησάκια΄τα περισσότερα σε ύψωμα με υπέροχη θέα, σπήλαια, η Μυρτιδιώτισσα -όπως μας είπε μια κοπελιά, η δεύτερη πιο θαυματουργή μετά την Τήνο.

Ό,τι πρέπει για το απογευματάκι μετά το φαγητό [πολύ καλό και περιποιημένο επί των πλείστων] μια χαλαρωτική βόλτα με το αυτοκίνητο μέσα από τα χωριά, με το φορητό κασετόφωνο να παίζει, γιατί του αυτοκινήτου δε δούλευε.

Και άλλα που δεν είδαμε... 

Γιατί φύσαγε, μου λες; Γι αυτό το λόγο δεν έκανε δρομολόγια ο ξακουστός Σπύρος για τη Χύτρα την οποία αντικρύζεις από το Καψάλι να στέκεται μοναχική, άγρυπνη και με την επιβλητική της μορφή, εκεί που σμίγουν τα καταγάλανα νερά του Ιονίου, του Αιγαίου και του Κρητικού Πελάγους.

Ξέρω όμως γιατί είχε αέρα.. για να έχω ένα ακόμη πιο ισχυρό κίνητρο να επισκεφτώ ξανά το νησί -κάτι το οποίο θα γίνει σίγουρα, το πότε δεν ξέρω μόνο!

Πάνω που είχαμε συνηθίσει τα Κύθηρα, έφτασε η μέρα που αγοράζαμε SempreViva σε μικρά γλαστράκια, θυμαρίσιο μέλι και φατουράδα (τσίπουρο εμπλουτισμένο με κανέλλα και γαρύφαλλο!!). 

*Καθώς υπήρχαν χωματόδρομοι με λακούβες και πέτρες βρήκε ένα βράδυ η πίσω ρόδα κάπου και να το λάστιχο. Ευτυχώς δεν ήμαστε πολύ μακριά από τα δωμάτια και κουτσά-στραβά το γυρίσαμε.Την επομένη φτιάχτηκε κι όλα μια χαρά.. σχεδόν.. γιατί μας είχε φύγει το τάσι :). Τελικά το βρήκαμε την παραεπόμενη (ήταν βράδυ βλέπεις και δεν θυμόμασταν αρχικά πού ακριβώς είχε γίνει το συμβάν) που θα το παραδίναμε ;).

It's time!! (Επιτέλους)

Φεύγω αύριο... για Κύθηρα!

Ευχαριστώ πολύ Συνήθης Ύποπτη !
Ήταν πολύ πρόθυμη να με βοηθήσει με κάποιες διευκρινίσεις που της ζήτησα σχετικά με το νησί και είχε ωραία πράγματα να μου προτείνει! Πώς άλλωστε, αφού είναι ωραίο το νησί από μόνο του. Ρίξτε μια ματιά εδώ, χάρμα οφθαλμών!

Καλά να περάσουμε! :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Εξεταστική: backstage II

Το πρώτο μέρος είναι εδώ .

Γενικά αυτή η εξεταστική ήταν στην τσίτα.. μέρα παρά μέρα, κανά δυο μεταφορές μαθημάτων οπότε πάλι μέρα παρά μέρα, αλλά κατά τα άλλα καλά..

•Ξέρετε τι σημαίνει το "ΑΝ" του ΑΝ club? Μέχρι τώρα είχα υπόψη μου το υποθετικό, αλλά στη Βιομηχανική παραγωγή έλεγε το εξής: Η νιτρική αμμωνία με ΤΝΤ αποτελεί το συνηθέστερο στρατιωτικό εκρηκτικό (ΑΝ).

•Διαπίστωση: οι γείτονες είναι σταθεροί στις προτιμήσεις τους. Ο Μαζωνάκης παραμένει στην πρώτη θέση.

~~~~~~~~~~~HAVE FUN~~~~~~~~~~~~~

Θες να φωνάξεις δυνατά χωρίς να σε πάρουν όλοι χαμπάρι? π.χ.όταν βλέπεις τα θέματα στο αμφιθέατρο? Well, just scream!

Αν και υπάρχουν ακόμα καλύτεροι τρόποι να ξεδώσετε! Κι ο λόγος για τα extreme sports, όχι τόσο αυτά :) που θα τα βρείτε στο κέντρο της Αθήνας, αλλά σε απόσταση 45 λεπτών από την Αθήνα στο Αdventure Park για μια περιπέτεια στα ύψη! Ή κάπου ακόμα πιο κοντά, στο Ρέντη, στο MaDvil extreme park για περισσότερη δόση αδρεναλίνης! (το τελευταίο δυστυχώς δεν είναι ακόμη έτοιμο.. ακούγεται πάντως πολύ καλό για τα δεδομένα εδώ)

Smile!

The second best thing that your lips can do!

Αν δε ρωτήσεις πως θες να μάθεις;

Κοινώς, η απάντηση στα ροζ γραμματάκια είναι Blackfield και το τραγούδι Pain.



~~~~~~~~~~~~~~
Όσο για τον προβληματικό explorer μου τη σπάει, man! Τι όταν μπαίνω στο yahoo για το mail μου βγάζει συχνά αυτή την ....βλακεία, τι δε μου εμφανίζει κάποια blogs- αυτό δεν ξέρω αν είναι δικό του πρόβλημα.

Όχι προβατάκια, κάδους μέτραγα

Xαχα! Εδώ γελάμε!
Πάντα ήμουν των μικρών ωρών. Έτσι και χτες ξεκίνησα να διαβάζω μετά τις ..12:30 -εμ, αφού με ξεσηκώσατε καλά καλά για καφέ, μετά να συναντήσω κι εσένα που έφτασες, πέρασε η ώρα κι όχι τπτ άλλο, αλλά πρέπει να βγάζω 90σελ. κάθε μέρα μέχρι κ τη Δευτέρα. Πρέπει να ήταν κατά τη 1 όταν πρωτοάκουσα το "φορτηγάκι", ο λόγος για το απορριματοφόρο. Είχα το ραδιόφωνο όμως και δεν έδινα σημασία στους έξω ήχους.

[Στο Μελωδία, 2-4 βάζει ωραία επιλεγμένα τραγούδια. Να 'ναι καλά, είχα ζητήσει το "Σε θέλω" του Β.Παπακ. και το έβαλε προχτές. Πόσο καιρό είχα να το ακούσω. Απορώ πως και δεν είναι τόσο γνωστό..]

Διάβαζα, είναι κι ενδιαφέρον το μάθημα, μια χαρά, πέρασε η ώρα. Τέσσερις παρά έκλεισα το φως και ξάπλωσα. Ρε γμτ, μάλλον οι απεργίες της προηγούμενης βδομάδας φταίνε!.. όταν τύχαινε να ακούσω το φορτηγάκι ήξερα ότι η ώρα θα ήταν περίπου 5. Τώρα όμως είχε τρεις ώρες που ακουγόταν πέρα- δώθε και πάρε κι αυτόν τον κάδο και τον άλλο.. ανεβαίνει λίγο παραπάνω αλλά ξαναδυναμώνει ο ήχος γιατί έρχεται από την άλλη μεριά. (ακόμα δε μπορώ να καταλάβω το δρομολόγιό τους)
5:20 αρχίζουν τα πρώτα τιτιβίσματα, να και κάτι μελωδικό! Ακολουθούν πιο μετά οι 18ύρες (η δασκάλα τους στα μαθήματα φωνητικής είναι κουκουβάγια;)
Πάει, λάλησα κι εγώ.. (για να μην αναφέρω τα στοχαστικά ταξίδια που κάνω τέτοιες ώρες,χεχε)

14:00 Καλημέρα ;)


Υ.Γ.1: Τι ωραία ήταν στο χωριό παλιά.. θυμάμαι που πήγαινα με τη γιαγιά μου στο λάκκο να πετάξουμε τα σκουπίδια. Ή στο άλλο χωριό που περνούσε ένα φορτηγό από τους δρόμους, του έκανες σήμα να περιμένει κι έφερνες τις σακούλες. Τώρα έχουν και τα δύο κάδους.
Υ.Γ.2: Παρακαλώ το Δήμο Αθηναίων να πάρει πιο εξελιγμένα φορτηγά με ηχομόνωση.. :Ρ

Α little hand..

Ένα προβληματάκι που αντιμετωπίζω είναι το εξής:

"Microsoft Internet Exrlorer
has encountered a problem and needs to close. We are sorry for the inconvenience. (...)"

Να ξεκαθαρίσω πως δε γίνεται λόγος για απαγορευμένες σελίδες:Ρ αλλά για νορμάλ σελίδες, ακόμα και blogs. Για παράδειγμα τις προάλλες ήθελα να δω ένα site των Bush αλλά ο ie δε με άφηνε.. μου 'βγαζε το μηνυματάκι αυτό.
Να υποθέσω πως έχει να κάνει με τις ρυθμίσεις ασφαλείας; Τι πρέπει να ρυθμίσω; Αν γνωρίζετε και μπορείτε να βοηθήσετε..



Τα Αγαπημένα πάλι πως παρατάχθηκαν αλφαβητικά; Πήγα να οργανώσω ένα φάκελο και την είδε μόνος του τηλεφωνικός κατάλογος. Nevermind, πλάκα έχει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ποιοι λένε το παρακάτω τραγούδι; κάπως έτσι:
«Why 're we melting in the rain,deep in pain, she is so far ... Will we ever meet again, as friends, after so long..»
Δε μπορώ να καταλάβω. Το βάζει στον Red που και που.