Όνειρο μέσα σ' όνειρο

...σε συνέχεια του προηγούμενου

"Στέκομαι σ' άγρια ακρογιαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια

ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω."

"Είναι όλα όσα βλέπουμε σ'αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ'άλλο;"

Wa(o)ndering

Καλοκαίρι, ζέστη. Σε ένα γνώριμο νησί. Έχεις πάρει ένα μονοπάτι, δεν ξέρεις όμως πού ακριβώς θα σε βγάλει. Ο δρόμος είναι στενός και πλακόστρωτος, πότε ανηφορικός πότε κατηφορικός. Στο αριστερό σου χέρι γκρεμός και πέρα το απέραντο γαλάζιο. Πολύ όμορφη η διαδρομή. Έχεις ήδη κάνει παραπάνω από τη μισή κι έχεις κουραστεί ελαφρώς. Κοντοστέκεσαι.
Ή περνάς την πόρτα και βουτάς στα βαθιά ή συνεχίζεις τη διαδρομή σου.


playing: Ριφιφί -Χάνομαι

Ο γλάρος

Όσο είμαι ελεύθερος μπορώ

κόβω τα φτερά μου και πετάω

βγαίνω απ' το κορμί μου για να δω

τον ομφάλιο λώρο μου τον σπάω

σε ένα παραμύθι που αγαπώ

Βρίσκομαι στη μέση μιας γραμμής

Απ' τη μια της σκέψης μας ο χώρος

απ' τη άλλη είμαστε εμείς

της ανάγκης η γενιά και ο πόνος

Ζούμε όλοι μονάχα μια φορά

μα δεν ξέρουμε πως ζούμε δέκα

πως πεθαίνουμε κάθε φορά

που οι αλήθειες μας γίνονται ψέμα

Άλλο ψάχνω και άλλο όμως θα βρω

πάνω απ' το κορμί μου και αγαπάω

με τη σκέψη μου θα προσπαθώ

όσο πιο ψηλά μπορώ να πάω

-Αχαιοί-

Λες και είναι εμπνευσμένο από το γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον. "Δίχως περιορισμούς, Ιωνάθαν?". Ωραία η αίσθηση της ελευθερίας, αλλά μερικές φορές υπάρχει κάτι που σε κρατάει πίσω.

"Όλο σας το σώμα, από την άκρη της μιας φτερούγας σας στην άλλη, δεν είναι παρά η ίδια σας η σκέψη, σ'ένα σχήμα που σας είναι ορατό"

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Καθώς καθόμουνα σήμερα σε ένα πεζούλι κι άκουγα τη μουσική μου, έρχεται και κάθεται δίπλα μου ένας γεράκος. Με βλέπει με τον καφέ και με ρωτάει αν καπνίζω. Βγάζω το ένα ακουστικό, του λέω όχι -χωρίς να του αναφέρω ότι κάνω από κανένα(?) με το ποτό π.χ. Και να μην το δοκιμάσεις μου λέει. Έχεις δοκιμάσει? Του απαντάω όχι, διστακτικά -επίτηδες. Πρέπει να το κατάλαβε μάλλον. "Δεν υπάρχει λόγος να καπνίζεις, βλακεία είναι. Και η παρέα σου και οι φίλες σου αν καπνίζουν, μην κάνεις κι εσύ επειδή το κάνουν αυτοί. Μη με παρεξηγείς" μου λέει. "Γιατί να σας παρεξηγήσω, δίκιο έχετε." "Εγώ είμαι 94 χρονών και δεν το 'χω δοκιμάσει.." Φαινόταν αρκετά πιο νέος εν τω μεταξύ. Είχε μια αρκετά συμπαθητική φυσιογνωμία.. γενικά έχω μια συμπάθεια στους γεράκους, ιδίως αν έχουν και φαλάκρα.. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα του, είχε φαλακρίτσα; φορούσε καπέλο; δεν είμαι σίγουρη. Μου αναφέρει μετά ένα δυστυχές περιστατικό για το γιο του, που τον έχασε εξαιτίας του τσιγάρου. Ήμουν που ήμουν συννεφιασμένη από μόνη μου, δεν ήθελα και πολύ, λίγο τα εκφραστικά μάτια του, η καλοσυνάτη εικόνα του και το ενδιαφέρον του.. δεν ξέρω αν με πρόσεξε, θα πρέπει. Δε μιλήσαμε για λίγο. Έπειτα αλλάζει κουβέντα "Να σε ρωτήσω κάτι, χωρίς να με παρεξηγήσεις. Γιατί φοράνε παντελόνια τώρα οι γυναίκες?" :-)
Φεύγοντας κάτι λέγαμε, "Όλο χαμογελάς εσύ! Φαίνεσαι καλή κοπέλα"
Να 'στε καλά κύριε Φώτη :)Θα ήθελα να είχα ζήσει περισσότερο τον παππού μου. Θα ήταν σίγουρα η αδυναμία μου.

Μύθος ή Αλήθεια ?

Μήλος: ιδανικό νησί για ζευγάρι.
Από ποια άποψη όμως? Τα στατιστικά λένε πως ή χωρίζεις ή ..παντρεύεσαι -με πιο συχνό το πρώτο!



Είναι διασταυρωμένο από πολλές γνωστές περιπτώσεις, σε σημείο που να το σκέφτεται κανείς για το αν θα πάει.




Να 'χει νευριάσει άραγε η Αφροδίτη που την αφήσαμε να την πάρουν?

" Για πού το βαλες καρδιά μου μ' ανοιχτά πανιά "

Μέσα σ' ένα μήνα ετοίμασα τρεις φορές τη βαλίτσα μου και βγήκα στ' ανοιχτά.. η θάλασσα έγινε σχεδόν δεύτερη φύση μου. Τη διέσχισα με διάφορους τρόπους -πλοίο της γραμμής, καραβάκι, θαλάσσιο ταξί, δελφίνι, κολυμπώντας- αντιλαμβάνοντας κάθε φορά διαφορετικά τη δύναμή της..


Πρώτη στάση, Πόρος.
Από εικόνες δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, αλλά είναι μια ευχάριστη εξόρμηση για σ/κ, ιδίως αν έχεις καλή παρέα!

Σίφνος


Ανεμόμυλοι στον Αρτεμώνα, περιστερώνες, ξερό τοπίο αλλά και πράσινο, το λευκό να 'χει το μονοπώλιο, εκκλησάκια, με τη Χρυσοπηγή να ξεχωρίζει. Ωραίες παραλίες -σε αντίθεση με ό,τι είχα διαβάσει πριν πάω!

Αρκετά μονοπάτια' εμείς διαλέξαμε αυτό που ξεκινάει από την παραλία του Γλυφού και βγάζει στην Χρυσοπηγή, ένα στενό δρομάκι σε σχετικό ύψωμα κι η θάλασσα από κάτω, στο τελείωμα του γκρεμού.

Σήμα κατατεθέν του νησιού τα κεραμεικά. Το βράδυ δείχνουν την ομορφιά τους.

Ύδρα
Αρχοντική ομορφιά. Ήσυχες παραλίες, αλλά και κόσμος.

Τρέλα στο τιμόνι -κι επειδή ως γνωστό αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν, βγάζουν το άχτι τους στα καραβάκια. Σκαμπανεβάσματα και σκασίματα στα κύματα που σου προκαλούν γέλιο ενώ έχεις γίνει λούτσα.






Η Σπηλιά

Κοιτάς μακριά μα δεν μου λες τι βλέπεις.......

Βρέχει..

..και τα αυτοκίνητα διασχίζουν τα ρυάκια που σχηματίζονται στους δρόμους.



Αυτό που ακούω όμως εγώ είναι το κύμα να σκάει στην ακρογιαλιά..

Σαν καράβι να σαλπάρω..

καλό μας ταξίδι

Τα laptop σας και στην πλ.Συντάγματος!

Σύμφωνα με πρόγραμμα της "Κοινωνίας της Πληροφορίας" (αχ, θυμήθηκα την εργασία μου για τις τηλεπικοινωνίες, σνιφ!) δίνεται στους πολίτες η δυνατότητα δωρεάν ασύρματης πρόσβασης στο Ίντερνετ στην πλατεία Συντάγματος.

Χμ, μήπως θα 'πρεπε να βάλουν μπροστά από τα παγκάκια τραπεζάκια?


Κάτι ήξερε η cow banker και στήθηκε στην πλατεία. Μου φαίνεται πρέπει να της δώσουν κι ένα laptop τώρα.

πηγή: kalimera.gr και athenswifi.gr

Why did you sit here? In the grave

Καθόταν μες στη μέση... ακούνητο. Ο κόσμος περνούσε από δίπλα του, με κίνδυνο να το πατήσουν -τόσο μικρό ήταν. Μπροστά του είχε ένα τριανταφυλλάκι , νομίζω ροζ. Σταμάτησα να το χαϊδέψω..καθόταν πολύ ήσυχο, δεν κουνήθηκε το μικρούλι μου. Ένας κύριος το πήρε και το έβαλε στην άκρη. Όταν γυρνάγαμε πάλι από 'κει, ήθελα να το βρω ξανά να το χαϊδέψω. Το είδα πάλι μες στη μέση του δρόμου.. το είχαν πατήσει.


* η φωτογραφία είναι μιας κοπελιάς από εδώ μέσα, έψαξα να βρω το blog της αλλά δεν τα κατάφερα. Του μοιάζει πάρα πολύ..
** δεν ήταν δικό μου κι όμως στεναχωρήθηκα. πού να είναι και δικό σου.

Μαζί σου ως την άκρη

Τα μάτια σου απαλά απ' τη θλίψη σαν βροχή
καθώς πλανιέσαι μοναχή
οι θάλασσες σε ταξιδεύουν
ωσότου φτάσεις στης γαλήνης το νησί

Μην προσπαθείς
τα πράγματα ν' αλλάξεις θα το δεις
φεύγει ο καιρός
καράβι και μας πάει πίσω μπρος

Μαζί σου ως την άκρη ταξίδεψα κι εγώ
κι ας έμπαζε η βάρκα μας νερό
μα της καρδιάς σου το μπουγάζι
απάνω στης στεριάς με βγάζει τον αφρό.

Μην προσπαθείς
τα πράγματα ν' αλλάξεις θα το δεις
φεύγει ο καιρός
καράβι και μας πάει πίσω μπρος

Αρμύρα στα μαλλιά σου και το σώμα υγρό
να σ' ακουμπήσω δεν μπορώ
στεγνώσαν απ' το φως του ήλιου
κι αρώματα από της Δήλου το ναό

Μην προσπαθείς
τα πράγματα ν' αλλάξεις θα το δεις
φεύγει ο καιρός
καράβι και μας πάει πίσω μπρος

-Βασίλης Καζούλης-

_________________

τώρα ακούω στο κασετόφωνο το album "Βορεινό λιμάνι". πολύ καλοκαιρινή κασέτα, με σπόντες από φθινόπωρο -ό,τι πιο επίκαιρο δηλαδή.

Καλό καλοκαίρι!!

..κι ας βρέχει που και που' η βροχή μου αρέσει προσωπικά, κάνει τα καλοκαιρινά απογεύματα πιο γαλήνια

LUXembourg

Tην Τρίτη ήμασταν ήδη πίσω στη βάση μας.
Επιτέλους κοιμηθήκαμε κάμποσες ώρες ώστε να νιώσουμε ότι ξεκουραστήκαμε..
Μετά το μεσημέρι άρχισε η περιήγησή μου στην πόλη. Ησυχία, καθαροί δρόμοι, πράσινο δεξιά κι αριστερά. Υπάρχει μια γενικότερη συνέπεια που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι το καθετί βρίσκεται στη θέση του.

16:47 λέει έρχεται το λεωφορείο? 16:47 θα είναι εκεί just! Τι κι αν τρέχεις ελπίζοντας πως θα αργήσει;..μάταιο. Και το άλλο' οι πεζοί είναι οι βασιλείς των δρόμων :-) Εδώ δεν παίζει το "κοιτάω δεξιά κι αριστερά να δω αν ο δρόμος είναι ελεύθερος" (αχ, θυμήθηκα ένα επιτραπέζιο που παίζαμε μικρά..), διάβαση, ξε-διάβαση θα σταματήσουν από μόνοι τους οι οδηγοί τις περισσότερες φορές δίνοντάς σου προτεραιότητα. Μερικές φορές σταματάνε κι ενώ έχουν πράσινο! Επίσης μπορούν να τα βγάλουν πέρα μια χαρά σε διασταύρωση δρόμων χωρίς φανάρια.. πως είναι στην Ελλάδα για παράδειγμα; Καμία σχέση! Και με τους Ιταλούς τελικά μοιάζουμε σε πολλά πράγματα, για δείτε κι αυτό :)




Το Λουξεμβούργο έχει πολλές γέφυρες, καθώς από κάτω βρίσκεται η κοιλάδα, μες στο πράσινο..!

Την επόμενη μέρα κάναμε και την tour με το τρενάκι.. άλλη διάσταση εκεί κάτω.

Αφού κάναμε τα ψώνια μας -στο Παρίσι εν τω μεταξύ δεν είχα πάρει και τίποτα- περάσαμε από μία πλατεία που είχε πανηγύρι' πάγκοι με μπιχλιμπίδια, ρούχα, στημένα εστιατόρια, παρά δίπλα διάφορα γλυκά και ζαχαρωτά.

Συνεχίσαμε κατηφορίζοντας τα πλακόστρωτα.. ώσπου πήραμε το ασανσέρ για να κατεβούμε στο Grund.

9.15 είναι εδώ και δεν έχει ακόμα βραδιάσει..

Εκεί δίπλα στο ποτάμι υπάρχουν μερικά μπαράκια με άποψη. Κάτσαμε στο Liquid, ένα ξύλινο μπαράκι με χαμηλό φωτισμό και με θέα μέσα από τα παράθυρα στο ποτάμι. Λίγο αργότερα στήθηκε και μια μπάντα κι έπαιζε σε τζαζ ρυθμούς.
Οι μπύρες γενικά δε με ενθουσιάζουν, αλλά αυτή τη μπύρα θα μπορούσα να την πίνω συνέχεια!

Μέσα στην πόλη θα βρεις επίσης αρκετά πάρκα, που μόνο για πάρκα δε φαίνονται.. δάση ολόκληρα! Θες να αποβάλλεις την κούραση της ημέρας και να πάρεις ενέργεια? Πας μια βόλτα εκεί, κάθεσαι -ή ξαπλώνεις- και ρεμβάζεις.




Την Πέμπτη πήγαμε λίγο βορειότερα, στο Vianden όπου υπάρχει κι ένα κάστρο.
Η διαδρομή με το τρένο μέσα από τα χωριά του Λουξεμβούργου ήταν υπέροχη. Όμορφα σπίτια, απέραντα λειβάδια και που και που αγελάδες να τα χαίρονται.

Μια άποψη πάνω από το κάστρο..

Είχε πολλή ζέστη και μετά το ανέβα-κατέβα ξαποστάσαμε σε ένα καφέ δίπλα στο ποτάμι.




Κάποιοι τυχεροί έπαιρναν το μπανάκι τους.. ενώ κάποιοι άλλοι ψάρευαν.

Αν και δε νομίζω να συμφωνήσεις μαζί μου Κική,
Παρίσι - Λουξεμβούργο: 1 - 2 ;)


Επειδή απ'ότι βλέπω στις φωτογραφίες κυριαρχεί το πράσινο, θα βάλω λίγο χρωματάκι..

PARIS

Πριν είκοσι μέρες..

Η πρώτη εικόνα που είχα ήταν αυτή του μετρό.. ο συγκεκριμένος σταθμός μάλιστα ήταν κάτι σαν τους παλιούς σταθμούς Βικτώρια,Ομόνοια στο χειρότερό του! Υπήρχαν και εξαιρέσεις όμως -->
Αυτό που είχε πλάκα ήταν εκεί που ακύρωνες τα εισητήρια' το έβαζες στη μία σχισμή, έβγαινε απ'την πάνω και μετά ξεμπλόκαραν οι κύλινδροι μπροστά σου και μπορούσες να περάσεις.







Αφού αφήσαμε τη βαλίτσα στον ξενώνα αρχίσαμε τις βόλτες. Aπό τα πρώτα μέρη που επισκεφτήκαμε ήταν ο πύργος του Άιφελ.
Ανεβήκαμε τα σκαλιά μέχρι και το δεύτερο επίπεδο.. καλή γυμναστική,δε λέω :)!

"Όταν κοιτάζω από ψηλάααα..."





Έπειτα πήγαμε στην αψίδα του θριάμβου κι από εκεί κατεβήκαμε όλη την Champs Elysees, η οποία ήταν ντυμένη με γαλλικές σημαίες, υποθέτω γιατί μια από τις επόμενες μέρες είχαν εθνική γιορτή. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου μαγαζιά' τα περισσότερα μάρκες.
Περπατήσαμε μέχρι την Place du Concorde και περάσαμε μέσα από τον κήπο Tuileries που σε βγάζει στο Λούβρο, στο οποίο πήγαμε την επόμενη μέρα.

Είχε ήδη αρχίσει να ψιλοβρέχει εν τω μεταξύ..


Την Παναγία των Παρισίων την είδαμε απ'έξω. Δεν καταλάβαινες εύκολα ότι βρισκόσουν πάνω σε νησί ,στο Ile de la cite, και αυτό που μου φάνηκε αρχικά περίεργο ήταν ότι έχει και σταθμό του μετρό.. πάνω ανεβαίνεις με ασανσέρ.

Καθήσαμε και στο cafe de Flore στη Saint-Germain, ένα παλιό στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων.


Την πρώτη βραδιά μοιραζόμασταν το δωμάτιο με άλλες δυο κοπέλες. Όταν πήγαμε λοιπόν στον ξενώνα μετά τις 11, είχαν ήδη πέσει για ύπνο.. έτσι αναγκαστήκαμε να βγάλουμε έξω τα πράγματα για να ψάξουμε ό,τι θέλαμε. Ευτυχώς την επόμενη μέρα μεταφερθήκαμε σε δίκλινο. Κατά τη 1 λοιπόν φτάσαμε σε κάτι δρόμους στη Βαστίλλη γεμάτους με μπαράκια -σαν του Ψυρρή ένα πράγμα- ίσα που κάτσαμε και παραγγείλαμε και λίγο πριν τις 2 μας λένε ότι κλείνουν. Δε μας άφησε όμως να πληρώσουμε, γι αυτό το λόγο.
Α!Να αναφέρω ότι ήταν Σάββατο ε? :)


Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με κουλτούρα..
Ήμασταν στα χνάρια ενός μυστικού... χε :)
Η αλήθεια είναι ότι είχα διαβάσει τον κώδικα da Vinci και μου άρεσε που τώρα έβλεπα κάποια μέρη από κοντά. (πιο ωραίο ήταν βέβαια τις προάλλες στον κινηματογράφο, γιατί βλέποντας γνώριμα πλέον μέρη, θυμόμουν τις τρεις μέρες στο Παρίσι..)
Κάτσαμε πολύ λίγο για τα δεδομένα του μουσείου. Φτου μας, δε λέω, αλλά πού να βρούμε την όρεξη από το χτεσινό ξεποδάριασμα -είχα κι ένα τράβηγμα στο πόδι που δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο ..εμ, σκαλάκια στα 670 μ. θέλαμε!


Αυτά που θέλαμε να δούμε πάντως, τα είδαμε.
Μπορεί η Αφροδίτη της Μήλου να είναι γνωστή για την ομορφιά της, αλλά νομίζω πως η Νίκη της Σαμοθράκης πάνω στην πλώρη του πλοίου έχει περισσότερα να πει.

Σιγά τη Μόνα Λίζα δηλαδή :). Βασικά με το που πήγαινες να την επεξεργαστείς περισσότερο, σε έδιωχνε ο φύλακας για να πάρουν κι άλλοι σειρά.



Το απογευματάκι ήμασταν στις Βερσαλλίες στα παλάτια του Ναπολέοντα ή αλλιώς "κοντοπίθαρου" :) όπως μου είπε και κάποιος στο αεροπλάνο. Ε, μωρέ, ένα φτωχικό σπιτάκι ήταν με ένα μικρό κήπο, τόσο μικρό που τον γυρίσαμε με τρενάκι.

Τη Δευτέρα πήγαμε στη γραφική κι αρτίστικη Μονμάρτη.
Ο ναός της Sacre Coeur ξεχωρίζει με τη λευκή ομορφιά του.
Από εκεί πάνω βλέπεις όλο το Παρίσι στα πόδια σου.

Από την πίσω μεριά είναι η place du Tertre, η πλατεία των ζωγράφων.

Περνούσαν τόσο γρήγορα οι ώρες.. πολλές φορές μας φαινόταν περίεργο που ήμασταν οι δυο μας στο Παρίσι. "Ρε συ είμαστε στο Παρίσι!" της έλεγα και μετά το συνειδητοποιούσαμε περισσότερο..
Και όντως, δε μας έφτασαν οι μέρες' δεν κάναμε τελικά και τη βαρκάδα στο Σηκουάνα,αφήσαμε μερικά μουσεία απ'έξω και πόσα άλλα μέρη που δεν είχαμε στα υπόψιν. Αλλά έτσι γίνεται πάντα, για να έχεις έναν λόγο να ξαναπάς.. ;)


Αυτά τα ωραία εν συντομία από την πόλη του φωτός και του έρωτα.



P.S. Αυτές είναι κάποιες στάνταρ φωτογραφίες, αυτές όμως που μου αρέσουν περισσότερο είναι με εμένα και τη sister ;)

E, βρε κόλλημα με τη Βίκυ..

Κάθε που έρχεται ο καιρός των πανελληνίων παίζει αυτό το κομμάτι στο ραδιόφωνο "...η Βίκυ δε θα σπουδάσει!". :-)

Γιατί βρε άνθρωπε τέτοια επιμονή? Το θυμάμαι κι όταν έδινα κι εγώ και το 'χω παρατηρήσει κι άλλες χρονιές. Πολύ πιθανό να το ζητάνε οι ίδιοι οι μαθητές για χαβαλέ. Αλλά κι αν κάποιος -κι ακόμα χειρότερα κάποια που τη λένε και Βίκυ!- είναι σε οριακή κατάσταση, τι φταίει να το ακούει..? Να μου πεις όμως ότι δεν είναι και πολλοί -απ' όσο ξέρω- αυτοί που διαβάζουν με μουσική ..τουλάχιστον όχι σαν εμένα τη βαρεμένη που και την Ιστορία ακόμα με μουσική τη διάβαζα (το ότι εκεί είχα το χαμηλότερο βαθμό,δεν έχει να κάνει με αυτό :Ρ).
Κουράγιο και καλή επιτυχία σε όσους δίνουν πανελλήνιες! ;)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μέσα στους 7 θα είμαι κι εγώ, αφού κατά πάσα πιθανότητα θα κάνω την πρακτική μου το καλοκαίρι.. τις εξορμήσεις μου βέβαια θα τις κάνω κάποια σ/κ.

Ωραία που είναι τα ταξίδια..

Μια βδομάδα Παρίσι - Λουξεμβούργο με τη sister! Ήταν πολύ όμορφα..
Θα μπορούσα να πω ότι ίσως μου άρεσε πιο πολύ το Λουξεμβούργο, αλλά και πάλι μιλάμε για διαφορετικά πράγματα.

Λεπτομέρειες έπονται..

Στο γυρισμό καθόταν δίπλα μου μια κυρία, που διδάσκει μάλιστα στη Γαλλία στο αντίστοιχο τμήμα με το δικό μου. Το χρώμα της πρόδιδε ότι ήταν από άλλη χώρα, οπότε τη ρώτησα από πού είναι. Αφού με έβαλε να μαντέψω -κι έπεσα κοντά, Ινδία- μου είπε πως είναι από το Πακιστάν. Με ρωτάει έπειτα από πού το ξέρω, με ένα αμυδρό χαμόγελο, από τους τρομοκράτες? Και από αυτούς της λέω αλλά όχι μόνο..(όπως και να 'χει αγεωγράφητοι δεν είμαστε*). Άρχισε λοιπόν να μου λέει πως δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζουν στην τηλεόραση τα πράγματα. Υπάρχουν και οι τρομοκράτες, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία, ούτε γίνονται συνέχεια φασαρίες και μαλώνουν μεταξύ τους οι Πακιστανοί. Όποιος επισκέπτεται τη χώρα τους, λέει, βλέπει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που περιμένει.. έχει διάφορα όμορφα μέρη, και βουνό όπου πηγαίνουν αρκετοί που ασχολούνται με την ορειβασία, αλλά και θάλασσα. Επιπλέον οι γυναίκες σήμερα είναι πιο ανεξάρτητες απ' όσο τις παρουσιάζουν τα media. Ξέρατε ότι τη θέση πρωθυπουργού την κατέχει γυναίκα?
Μετρημένη γυναίκα φαινόταν και πιστεύω πως όλα αυτά δεν τα έλεγε για να δείξει ένα ωραιοποιημένο Πακιστάν.
Και μετά από αυτό διαβάζω και στο ΒΗΜΑgazino το οδοιπορικό που είχε για "το άλλο Ιράν, όσα δε δείχνουν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων" κι έπειτα λέω πως ίσως τελικά να μη μένουν πίσω κάποιες χώρες, αλλά κάποιοι άλλοι να είναι τόσο κολλημένοι που να μη βλέπουν -ή να μη θέλουν να δουν- τα έστω και δειλά βήματα που κάνουν οι χώρες αυτές. Απλά χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο... είναι γεγονός.


*Σε ένα φωτογραφείο στο Λουξεμβούργο μάς ρωτάει η υπάλληλος από πού πήραμε κάτι κρεμαστά. Της λέμε από την Ελλάδα, από την Αθήνα. Και λέει "Πού βρίσκεται η Ελλάδα?" !!! Κοιτάζομαι με την αδερφή μου μες στην απορία.. και μετά της λέω "Η Ιταλία ξέρεις πού είναι? Δίπλα." Και προς το τέλος λέει πάλι "Κρίμα..είναι μακριά η Ιταλία.."
Ήθελα να της πω "Μα καλά, είσαι σοβαρή?!" Και όντως μιλούσε σοβαρά απ'όσο έδειχνε. Και να πεις ότι τουλάχιστον από τους Ολυμπιακούς αγώνες κι έπειτα δεν έχουμε φανεί ως χώρα?


__________________________
Θα 'ρθουν κι εδώ επιτέλους οι Pearl Jam όπως έχει ανακοινωθεί. Δε λέω πολλά, γιατί μέχρι το Σεπτέμβριο ποια συναυλία μένει και ποια ακυρώνεται -σύνηθες φαινόμενο. Λίγο ακριβό δεν είναι το εισητήριο?

Sisters..

..are those special friends with whom we spend a lifetime.

Twenty-One

Ηappy μου birthday!!

Πέρσι τέτοια μέρα έπαιζε εδώ το Τwenty years. Τώρα παίζει το Τwenty-One των Crannberries..

Twenty One
Today
Twenty One

Πολλά φιλιά, γιατί αν δεν το ξέρετε σήμερα είναι και η μέρα του φιλιού.

*******************

Υ.Σ. Πάλι καλά που είμαι και αεκτζού! :)

Τιμής ένεκεν

12 χρόνια μετά την αυτοκτονία του Kurt Cobain


Θα γράψω το τραγούδι που μου αφιέρωσε η sister

Truth covered in security

I can't let you smother me

I'd like to but it could't work

Trading off and taking turns

I don't regret a thing...

And I've got this friend you see

who makes me feel

And I wanted more
than I could steal

-Lounge Act-

"Αλλάζεις... το νιώθω αλλάζεις"

Μπήκε η άνοιξη επιτέλους..



Να κι ένας ωραίος διαγωνισμός για τον πιο πράσινο κήπο και το πιο πράσινο μπαλκόνι!





Άντε, μέχρι τις 25 Απριλίου προλαβαίνετε να ποτίσετε τα λουλουδάκια σας!




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όχι δεν κοιμόμουν όλο αυτό το μήνα, αλλά όντως ξεκουράστηκα.
Τώρα που τα βάζω κάτω συνέβησαν αρκετά γεγονότα' άλλα τάραξαν όμορφα την καθημερινότητά μου κι άλλα όχι..
Στόχοι δρομολογήθηκαν, συνάντησα άτομα που είχα καιρό να δω, έκανα ένα ταξιδάκι στη Λαμία -έπονται καλύτερα βέβαια-, η γιαγιά μου μπήκε στο νοσοκομείο αλλά τώρα είναι έξω καλά, η αδερφή μου πήγε στο Λουξεμβούργο για έξι μήνες..
Γνωριμίες, εντάσεις και συμφιλίωση, γεφύρωμα επικοινωνίας λόγω.. προγράμματος καρτοκινητής.
Και μέσα στα μικρά υπάρχουν και τα θλιβερά..
Δυστυχώς έφυγε ο Λ., ένα νέο παιδί από το χωριό μου' το δυστύχημα έγινε λίγο έξω από το χωριό...

Ουφ!

Πάει κι αυτή η εξεταστική!
Μάλλον η πιο βαρετή και κουραστική..

Πάω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος κι όχι σαν κουκουβάγια.

Καληνύχτα

zzzzzzzzzzz

______________

Kι εγώ Θέλω να κάνω πολλά και διάφορα, μικρά και μεγάλα.. ελπίζω να τα υλοποιήσω και να μη με φάει η ρουτίνα και η αναβλητικότητα.
Παρατηρώ ότι αυτό γίνεται σε κάθε εξεταστική. Επειδή ακριβώς δε θες να διαβάσεις, σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο για να περάσει η ώρα -κάπως έτσι φτάνεις στα μισά της ύλης τα μεσάνυχτα πριν δώσεις, αλλά και πάλι τη βγάζεις ;). Αρχίζεις και σκέφτεσαι' για τη ζωή σου, τις σχέσεις σου με τους γύρω σου, αναρωτιέσαι τι δίνεις, τι παίρνεις, ότι θα έπρεπε να βλέπεις αγαπημένα σου και συγγενικά πρόσωπα συχνότερα, να περνάς περισσότερο χρόνο με άλλα πρόσωπα.. Έπειτα κοιτάς πίσω, κοιτάς μπροστά.. έεεϊ, τα φοιτητικά χρόνια τελειώνουν.. Πώς πέρασε έτσι ο καιρός; Αυτά που πέρασαν τα έζησες όπως ήθελες, έχεις πράγματα να θυμάσαι; (Να και κάτι καλό που σου προσφέρει η εξεταστική-> διάλειμμα από την καθημερινότητα και χρόνο να σκεφτείς)

Και αφού κάθεσαι και συλλογίζεσαι αυτά και άλλα, βάζεις κάποιους στόχους βραχυπρόθεσμους και μάκρο- με ένα αισιόδοξο άγχος να τα προλάβεις όλα.

Ο καιρός θα δείξει.. αρκεί να τον εκμεταλλευτείς!

Υποτίθεται πήγαινε για ΥΓ το παραπάνω ;)

Τα χρόνια φεύγουν, θες δε θες, σαν των ματιών σου τις βαφές

About love

"Όποιος χάνει στα χαρτιά (και γενικότερα στα παιχνίδια) κερδίζει στην αγάπη"
Βασίζεται κάπου όμως αυτό;
Διαβάζοντας τις προάλλες αγγλικά , μαθαίνω πως η λέξη love χρησιμοποιείται και με την έννοια του μηδενός σε ομαδικά παιχνίδια, π.χ. Leeds 4, Totenham 0 (love/nil). Ψάχνω μετά και στο λεξικό για να το επιβεβαιώσω: =χωρίς σκορ: love all, 0-0, love game παιχνίδι όπου ο αντίπαλος δε σημειώνει ούτε ένα πόντο: (πχ στο τάβλι) I’ll make it a love game for you!

>---<3--->

Χτες μόλις ξύπνησα κι άνοιξα το κινητό μου, είδα ότι είχα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Παίρνω λοιπόν το 123 και ακούω το τραγούδι που λέει «..and it’s always you & me, always and forever..» Χαμογελάω κι εγώ, μέχρι να συνειδητοποιήσω μετά ότι έγινε κατά λάθος, οπότε χαμογελάω ακόμη περισσότερο :). Είχε πατηθεί κλήση από το κινητό του Κ. γύρω στα 4 λεπτά, οπότε γράφτηκε στον τηλεφωνητή. Κι επειδή δημιουργήθηκαν απορίες, ξανακούω το τραγούδι και πατάω το 4 για να δω ότι ήταν όντως ο Κ. Αλλά το τραγούδι, πώς μπήκε? Προφανώς από την cosmote , αλλά και πάλι..(?) Κι έχει ξαναγίνει, απ’ όσο θυμάμαι με το ίδιο τραγούδι.


Τελικά είναι πιο ωραίο να μην ξέρεις κάθε φορά ποιο σταθμό ακούς, να ακούς τραγούδια κι όχι σταθμούς, να μην υπάρχουν ενδείξεις. Βέβαια το πιο πιθανό είναι να καταλήγεις στους σταθμούς που ακούς, ναι δε λέω, αλλά μπορεί να ακούσεις κι ένα ωραίο τραγούδι από σταθμό που δεν το περίμενες. Και πιο ωραίο ακόμα είναι όταν η μουσική βγαίνει από το στόμα ενός γλυκούλη άσπρου αρκούδου. :) Μια χαρά τα ..ερμηνεύει τα τραγούδια. Το μόνο κακό είναι πως οι μπαταρίες κάποτε τελειώνουν.

2o Athens Video Art Festival

Κι όταν λέμε video art?
Όποιος είδε το "Εγώ κι εσύ και όλοι οι γνωστοί" θα έχει μια ιδέα.
Παίρνει λοιπόν η Κριστίν την κάμερά της κι αρχίζει να δημιουργεί ιστορίες από το πουθενά. Γράφει π.χ. πάνω στο ένα παπούτσι της "me", στο άλλο "you" και τα βάζει να μιλάνε.

Εικόνα, κίνηση, μουσική, δημιουργικότητα, έμπνευση, διάθεση και φαντασία...


Το 2ο Athens Video Art Festival θα πραγματοποιηθεί 19-21 Απριλίου και θα υπάρχουν και άλλες κατηγορίες πέραν της video art.
Πιστεύω αξίζει να πας να δεις κάτι τέτοιο.

Μάθε γλώσσα... *

Διαβάζοντας προχτές Διοίκηση Διεθνών Επιχειρήσεων:

Το σωστό όνομα ενός προϊόντος βοηθά την προβολή του. Θεωρητικά, μεγάλες διεθνείς εταιρείες πρέπει να έχουν τη γνώση και τις δυνατότητες να αποφύγουν βασικά λάθη σε θέματα μάρκετινγκ. Ιδού μερικά παραδείγματα μοντέλων αυτοκινήτων που σε διεθνείς αγορές ίσως δεν ήταν και τα πιο κατάλληλα: Η Ford κυκλοφόρησε στο Μεξικό το Fiera, που στα ισπανικά σημαίνει "άσχημη γριά". Η GM το Nova, που σημαίνει "δεν πάει". Η AMC στο Πουέρτο Ρίκο το Matador, που σημαίνει "δολοφόνος". Η Rolls Royce κυκλοφόρησε στη Γερμανία τη Silver Mist, που στα γερμανικά σημαίνει "ασημένια κοπριά".

-Ricks-

_____________________:Ρ_____________________

Μιας και μιλάμε για γλώσσες... εσείς τι λέτε?

Ιταλικά ή Ισπανικά ?

* Ή θα μπορούσα ίσως να δανειστώ τον τίτλο της Βανέσας :-)

"...να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά..."

Μου τη σπάνε οι μελαγχολικές μέρες.. δε μου πάνε βρε παιδί μου.
Έρχονται ακάλεστες, εκεί που δεν έχεις τίποτα.. κι έπειτα δεν αφήνεις τίποτα σχεδόν να πέσει κάτω. Αρκεί μία φράση, μία λέξη, μία κίνηση, ένα νεύμα για να σε φορτίσει -θετικά ή αρνητικά. Μήπως αρχίζει να επιδρά ο ωροσκόπος μου; :Ρ Μπα..καλά είμαι κι έτσι.

Η γυμναστική σε κάνει να νιώσεις όμορφα.
Μια (ή δύο) φιλική αγκαλιά ουσιαστικά καλύτερα.
Ένα φιλί μπορεί να πάρει την πικράδα.

μια μέρα ακόμα

κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές

-Διάφανα Κρίνα-

:)

_____________________________________________________________

Μόλις έκανα ένα από τα πολλά τεστάκια.(το βρήκα εδώ).
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο, πέρα από το χρώμα, είναι ότι έπεσε μέσα και με το λουλουδάκι. Μωρέ αν ήξερα κώδικες και τέτοια, θα σου το έκανα μια κουκλίτσα;).

Your Blog Should Be Purple

You're an expressive, offbeat blogger who tends to write about anything and everything. You tend to set blogging trends, and you're the most likely to write your own meme or survey. You are a bit distant though. Your blog is all about you - not what anyone else has to say.

Η πληροφορία της ημέρας

Τα σκυλιά ακούνε περισσότερο στα ονόματα που περιέχουν το γράμμα "ρ".
Το ξέρατε; Εγώ όχι. Και μετά όντως σκέφτηκα διάφορα ονόματα σκύλων (γνωστών μου ή όχι): Ρόκυ, Άρης, Ρεξ, Κάρολος, Ήρα, Ορνέλα …κ.α.
Μου το ΄πε η Ν. καθώς ψάχναμε να βρούμε όνομα για το μικρό ροντβάιλερ που θα ΄χει από σήμερα στο σπίτι της…!:) Εγώ κατέληξα στο Ορφέας πάντως.

Επίσης οι γάτες ακούνε περισσότερο στο γράμμα "ζ" μου είπαν. :)

And isn't it ironic? Don't you think?

Πρωτοχρονιά· σταυρώνει ο μπαμπάς μου την πίτα και χαράζοντάς την οριοθετεί τα κομμάτια. Έχουμε και λέμε: εικόνα, σπίτι, …, άρα το έκτο κομμάτι ήταν το δικό μου. Κάτι μου έλεγε πως εκεί θα ήταν το φλουρί. Πριν αρχίσουμε το κόψιμο των κομματιών κάτι λέει η μαμά μου να διαλέξουμε όποιο θέλουμε και καλά· δεν το κάναμε αλλά κάπου μπερδεύτηκε ο μπαμπάς μου -δεν ξέρω- και άρχισε με τα ονόματα και στο τέλος θα έβαζε σπίτι και εικόνα. «Γιατί τα πας έτσι;» του λέω. «Τέλος πάντων, αφού τα έβαλες έτσι τώρα, δεν πειράζει.» , αλλά παράλληλα σκεφτόμουν «να δεις που θα ‘ναι στο έκτο». Μετακινήθηκα το λοιπόν στο τέταρτο. Δύο κομμάτια μετά από ‘μένα φτάσαμε στη γιαγιά Σοφία. Το γυρίζουμε και βλέπουμε το αναμενόμενο.. γι άλλη μια φορά δε με είχε ξεγελάσει η διαίσθησή μου. :) Τουλάχιστον πήγε στο ίδιο όνομα, αν και ακόμα πιστεύω ότι μου αντιστοιχεί ένα μερίδιο (selfish me).

It's like rain on your wedding day
It's a free ride when you've already paid
It's the good advice that you just didn't take
And who would have thought it figures

___________________
Είδα τη νεκρή νύφη του Τιμ Μπάρτον εν τέλει και μου άρεσε αρκετά έως πολύ! Κατ’ αρχάς τα συγχαρητήριά μου για την τόσο λεπτομερή εκφραστικότητα των ηρώων και ιδίως του γαμπρού Βίκτορ(!), τι γλυκούλης :). Όταν γύρισα σπίτι διάβασα τη συνέντευξη του Μπάρτον που είχε στο προηγούμενο αθηνόραμα. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια λέει για να το προετοιμάσουν, γιατί η συγκεκριμένη τεχνική (stop motion animation) με κούκλες απαιτεί περίπου δώδεκα ώρες δουλειάς για το αποτέλεσμα ενός δευτερολέπτου στη μεγάλη οθόνη… έτσι εξηγείται το αποτέλεσμα.
________________
Λίγες φράσεις, όπως πάντα. Ένα ξεφύσημα. Και τι να λέει; Κι έστω ότι είναι αυτό που μου πέρασε απ’ το μυαλό.. δε θα το 'λεγα ότι θα με διευκόλυνε.

A little too ironic. And, yeah, I really do think.

Life has a funny, funny way... of helping you out

Καλημέρα για αρχή..

..Καλό μήνα και καλή χρονιά!

Μια καινούρια μέρα αρχίζει κάθε πρωί
μια καινούρια ελπίδα και πάλι απ' την αρχή

-Ανδρέας Τσουκαλάς-

Αγάπη                           

                   Ειρήνη

Υγεία

        Δημιουργικότητα                                               Ευτυχία

Αισιοδοξία

Αλληλεγγύη

                  Θέληση

Χαμόγελα

Μια εικόνα, 70 συγκροτήματα

Kαθώς ξεφύλλιζα το CITY 210, έπεσαν τα μάτια μου πάνω σε μια πληθωρική εικόνα, γεμάτη με πολλά διαφορετικά στοιχεία: άνθρωποι, ζώα, μεταφορικά μέσα, τρόφιμα, διαφόρων ειδών αντικείμενα.. όλα κατά βάση άσχετα μεταξύ τους.
Κι όμως έχουν ένα κοινό, τη μουσική.
Ναι, κάθε τι απεικονίζει κι ένα συγκρότημα (70 στο σύνολο). Μια μουσική πόλη :) -με επί των πλείστων rock/alternative ακούσματα.
Εσύ, do you see music?

Πρόκειται για διαφημιστική καμπάνια της Virgin Digital. Πολύ καλή κι αν μη τι άλλο έξυπνη ως ιδέα.

Make it ALIVE

Ακούγονταν φήμες κατά καιρούς, ότι μπορεί να ΄ρθουν στο εκάστοτε rockwave.. αλλά τίποτα.
Ο λόγος για τους Pearl Jam.
Αρκετοί είναι αυτοί που θα ΄θελαν να τους δουν live, for the first time in Greece.
Στην παραπάνω διεύθυνση μαζεύονται υπογραφές για να έρθει η μπάντα και στη χώρα μας.

Για να δούμε...

_________
το είδα εδώ

Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Νέων

7-11 Δεκεμβρίου 2005
Οι νέοι στο προσκήνιο

Με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οργανώνονται κάθε δύο χρόνια (με αρχή το 2003) εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη για την προώθηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος "Νεολαία" (Youth).
Το πρόγραμμα (εδώ για τις υπόλοιπες πόλεις) που έχει δημιουργήσει η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς περιλαμβάνει μουσική, χορό, θέατρο, προβολή ταινιών μικρού μήκους, διαδραστικά παιχνίδια, εικονικές συνεντεύξεις, ημερίδες και κλείνει με συναυλία (με Χατζηγιάννη, Ολυμπίου και Κίτρινα Ποδήλατα). Και πού ξέρεις; Ίσως κερδίσεις και μια τριήμερη επίσκεψη στις Βρυξέλλες!

Καλή βδομάδα! :)

_______________________
Γήπεδο Μπάντμιντον, Γουδί, είσοδος ελεύθερη

Moυ λείπεις... Για πάντα

Mάλλον τα πιο ωραία τραγούδια που παίζονται στην τηλεόραση (για τις σειρές "Μου λείπεις" και "Κινούμενη άμμος" αντίστοιχα).

Περισσότερο μου αρέσει το Μου λείπεις και συγκεκριμένα η μουσική του... με τη φωνή της Τσαλιγοπούλου.

"Φίλα με ξανά να μη μας πάρει
του θανάτου η μαύρη ενοχή.
...
Να ΄ταν η αγάπη μάγισσα
μες στα όνειρά μου να σε κρύψει.."

Αλλά κι ο Χατζηγιάννης καλά τα λέει:

"Για πάντα θα μείνω αν ρωτάς
για πάντα θα 'μαι εδώ να με κοιτάς
για πάντα εδώ είναι το κορμί, εδώ είν' η ζωή.
Δε φεύγω αν δε φύγουμε μαζί."

I Still Do

"Η αίσθηση του χρόνου μικραίνει όταν σκέφτεσαι πως όλα από μέλλον γίνονται, κάποια στιγμή, παρελθόν."
-γεύση πικραμύγδαλο-

@--->---- @--->---- @--->---- @--->---- @--->----

Ο βροχερός καιρός μπαίνει ως background, ενώ ακούς The Cranberries.

Fateless, αλλά όχι faithless

Το Proof δε μου έκανε κάτι, ήταν από τις φορές που τελείωσε το έργο και είπα "Δεν έχει άλλο;".Σε αντίθεση με το "Ένας άνθρωπος δίχως πεπρωμένο". To τελευταίο είχε όμως μια τεχνική αμέλεια.. κάποια από τα λόγια του 14χρονου Γκιόργκι (πολύ καλή ερμηνεία) δεν φαίνονταν στην οθόνη γιατί το φόντο ήταν λευκό. Το νόημα τους το έβγαζες πάντως.. Ο συγγραφέας (και σεναριογράφος), ο πραγματικός πρωταγωνιστής, μέσα από αυτά τα λόγια λέει πως όλοι τον ρωτάνε για την ασχήμια και τη σκληρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και κανείς δεν τον ρωτάει για την ευτυχία που κρύβεται σ’ αυτά. Ο ίδιος αποδέχτηκε την όλη φρικτή κατάσταση ως «φυσική» για να επιβιώσει.
Γιατί τελικά ο άνθρωπος μπορεί να υποστεί πολλά. Αν κρατάς ζωντανό το μέσα σου, θα μπορέσεις να κρατήσεις για μεγαλύτερο διάστημα ζωντανό και το σώμα σου.

«Δεν μπορούμε να διαλέξουμε το γενικότερο πλαίσιο του πεπρωμένου μας. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε για το περιεχόμενό του.»
-Dag Hammarskold-

_____________________
*Πού θα βρω τις zucchero? Αυτές τις πλατιές που είχαν παλιά τα floca.

UPDATE: Τις βρήκα :). Το θέμα είναι τώρα πως θα τις αποκτήσω. (email?Αν μου τις στείλουν..) Είναι το αγαπημένο κομμάτι της συλλογής μου κι έχω μόνο 16 (από τις κατηγορίες country και people). Θέλω και τη σειρά Lorenzo Lotto, καθώς και τις win711, mare, classic99 και stones. Θέλω να γεμίσω το γραφείο μου!! Προς το παρόν αυτό που μπορώ να κάνω είναι να εκτυπώσω τις εικόνες..ένα επίπεδο πράγμα :Ρ. Ή μήπως να κολλήσω κι από πίσω ένα άλλο χαρτί, αφού πρώτα τα γεμίσω με ζάχαρη? :))

Αχ, αυτά τα μάτια

Καθώς περνούσα μπροστά από τη βιτρίνα δε μπορούσα να μη σταματήσω. Ένα μαύρο σγουρομάλλικο σκυλάκι είχε αναποδογυρίσει σχεδόν το "κρεβατάκι" του. Πλησίασα κι αυτό με κοιτούσε ανάποδα :). Μετά άρχισε τα νάζια, μια τούμπα από εδώ-μια από 'κει, να δαγκώνει το κρεβατάκι του, να το φέρνει στα ίσα του.. Όταν πήγα να βγάλω το κινητό, κοιτούσε τη τσάντα μου και πηδούσε με φόρα πάνω στη τζαμαρία.. και ξανά. :D Το κοιτούσα (είχα χαζέψει για την ακρίβεια) και γελούσα μόνη μου. Έκανα να φύγω και το μικρό μου έβαζε τα ποδαράκια του στο τζάμι και γάβγιζε.. σα να μου 'λεγε "κάτσε να μου κάνεις παρέα" ή "πάρε με από εδώ". Αχ.. Γι αυτό το λόγο θέλω να μένω σε μονοκατοικία -όταν με το καλό. Είναι άχτι ζωής να αποκτήσω κάποια στιγμή ένα τετράποδο φίλο.

Σκέψεις... έρχονται και παρέρχονται

"Όλοι μας αποτελούμαστε από πολλά μέρη, που το καθένα παλεύει να εκφραστεί. Μπορούμε να θεωρηθούμε υπεύθυνοι μόνο για τον τελικό συμβιβασμο, όχι για τις εγωιστικές παρορμήσεις του κάθε μέρους."

-Όταν έκλαψε ο Νίτσε-

Ίσως να μην πρέπει να δίνουμε τόση σημασία σε όλες τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό μας καθημερινά' έρχονται και παρέρχονται.

"Έχω πολλά να σκεφτώ..."

Μια ιστορία για μικρούς ή μεγάλους.

Η κυρία Α. μαλώνει ένα παιδάκι, το οποίο προηγουμένως έκανε αταξία, και το βάζει να κάτσει στα μαξιλαράκια στη γωνία.
Ο Νίκος, υπερασπιστής των "αδύναμων" -ίσως και μέλλων δικηγόρος- ζητάει κατά κάποιο τρόπο εξηγήσεις..
–Γιατί τον βάλατε, κυρία, να κάτσει στην άκρη μόνος του; Δε μου αρέσει να βάζετε τιμωρία τα παιδιά.
–Δεν τον έβαλα τιμωρία Νίκο.. Του είπα να πάει να κάτσει εκεί μόνος του για να σκεφτεί τι έκανε..


Μετά από λίγη ώρα ο Νίκος κάθεται στα μαξιλάρια στη γωνία.
–Γιατί κάθεσαι εδώ βρε Νίκο; τον ρωτάει η κυρία Μ.
–Αφήστε με κυρία, έχω πολλά να σκεφτώ..

----–––———:) ———–––----

Καληνύχτα, πάω στη δικιά μου γωνία

Ιανουάριος '02

Κάπως έτσι γίνεται ένα λυπηρό βράδυ

νιώθεις πως όλα χάθηκαν

δε βρίσκεις κάποια άκρη

Μια φωνή μου είχε πει

μην τα παρατήσεις

ψάξε να βρεις τ' αληθινό

και μην τ' αμφισβητήσεις.

Κάποιοι κάποτε πίστευες

πως θέλαν το καλό σου

κι όμως ο χρόνος έδειξε

πως 'θέλαν τ' όνειρό σου.

Ίσως να μην το ήθελαν

μα εποφθαλμιούσαν

την τύχη μου και τη χαρά

αυτοί να κατακτούσαν.

Σα να 'τανε ηθοποιοί

σε μία τραγωδία

και να 'ξεραν το ρόλο τους

με τόση ευκολία.

Το τραγικό το πρόσωπο

ήμουν όμως εγώ

κι η ειμαρμένη γέλαγε

με ειρωνικό σκοπό.

Μου φανερώθηκε αργά

η αλήθεια και σε 'μένα

από ένα φίλο στο κοινό

που είχε δει το ψέμα.

'Ετσι απρόσμενα έμαθα

πως πρωταγωνιστούσα

σε μια αδκία δραματική

που δεν κατανοούσα.

Θέλησα τότε να φανεί

κάποιος από ψηλά

την ειρωνεία την τραγική

να πάρει μακριά

Γιατί ό,τι αντιλαμβάνεσαι

με τα ίδια σου τα μάτια

δε γίνεται, θα το δεχτείς

κι ας γίνεσαι κομμάτια.

_______

Αυτά που έμαθα τότε, είχαν συμβεί πριν τρία χρόνια.

Πιο δύσκολο το κάνει το γεγονός ότι είναι από τις σχέσεις που δεν επιλέγουμε.

Το έργο επαναλαμβάνεται... με διαφορετικό σενάριο ίσως, αλλά με ίδια κατάληξη... δύσκολα πλέον θα ξαναβρεί η εμπιστοσύνη το δρόμο του γυρισμού.

Y.Γ.1: Φαίνεται η επιρροή από την Αντιγόνη' αυτή μας δίδασκαν εκείνη τη χρονιά στο λύκειο.

Υ.Γ.2:Έχει και συνέχεια.. αλλά θα το αφήσω εδώ.

...και τ' όνομα που μου 'δωσαν ήταν "Xαμένο Ρούχο"

..αν ήμουν Ινδιάνα, πολύ πιθανό!

Υπάρχουν ξωτικά των ρούχων;

Τα τελευταία καλοκαίρια, όταν γυρνάω από το χωριό μου, συνειδητοποιώ ότι έχω μείνει με λιγότερα ρούχα. Ουσιαστικά πέρσι δηλαδή, τότε συνέβησαν τα απίστευτα. Ήμουν στο χωριό όταν θέλησα να βάλω μια μαύρη μου μπλούζα το βράδυ,τη διπλή. Τα ρούχα εννοείται μέσα στο σακ-βουαγιάζ -ποτέ δεν τα βγάζω από εκεί- αρχίζω να την ψάχνω με το γνωστό τρόπο: σηκώνω την πρώτη μπλούζα ελαφρώς, τη δεύτερη, την τρίτη και πάει λέγοντας.. φτάνω κάτω στα παντελόνια. "Μα, από αυτή τη μεριά την είχα." Μπορεί να κάνω και λάθος, οπότε ψάχνω και στη δίπλα στοίβα: πρώτη μπλούζα, δεύτερη...παντελόνια, πάτος. Ξανά από την αρχή την πρώτη στοίβα.. κάπου εκεί αρχίζω να τα παίρνω και βγάζω όλα τα ρούχα έξω..μπλούζες, μπλουζάκια,φούστες,σορτς,παντελόνια.. "Μια ψυχή που είναι να βγει.. μια ανασυγκρότηση την ήθελαν εδώ που τα λέμε, τράβα να βγάλεις το ένα-τράβα το άλλο. Εξάλλου, κάπου εδώ θα 'ναι: είμαι σίγουρη ότι την έχω πάρει όπως κι ότι δεν την έχω βγάλει να τη φορέσω μέχρι στιγμής."
Ρώτησα από εδώ, από εκεί "Μην είδατε τη μπλούζα μου;" Τίποτες!

Υπήρξε συνέχεια και στην Αθήνα. Ο λόγος για μια γαλάζια μπλούζα με κόμπους στους ώμους, την οποία άντε να πρόλαβα να τη βάλω δυο φορές. Τώρα ή είχα φάει τη φλασιά ότι δεν την πήρε το μάτι μου ή απλά ήθελα να τη βάλω.. Να ψάχνω τα συρτάρια, τα άπλυτα, τα ασιδέρωτα, τα απλωμένα.. in vain. Σημειώνω ότι την είχα πάρει μαζί μου και δεν την είχα βάλει επίσης καμία φορά πάνω.
–Εμ, βέβαια, αφού τα πετάτε δεξιά κι αριστερά τα ρούχα. Κάπου πάνω θα είναι.
–Μα, δεν την έβγαλα για να τη βάλω, ούτε αυτή ούτε τη μαύρη.
Η αλήθεια είναι ότι συχνά αφήναμε η αδερφή μου ή εγώ κι από κάτι στο σπίτι (μπουφάν κρεμασμένο στο διάδρομο, δαχτυλίδια στο μπάνιο, μπλούζα σε καμιά καρέκλα..) τα οποία κατέφθαναν στην Αθήνα με τον επόμενο συγγενή που θα κατέβαινε. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν έτσι..
Είχα αρχίσει να κάνω εικασίες που δεν ήθελα, οι οποίες όμως δεν έβγαζαν πουθενά..

Και το τρίτο χτύπημα. Η ριγέ ροζ-άσπρη, δώρο απ' τη sister. Δεν τη φορούσα αρκετά συχνά, όταν όμως είπα να τη βάλω δεν την έβρισκα. Θυμάμαι που αναρωτιόμουν να την πάρω ή όχι πάνω.. θα πρέπει να την είχα άφησα εδώ το πιο πιθανόν. Από όλες αυτή είναι που μου λείπει.. αν την είχα τώρα το σίγουρο είναι ότι θα τη φορούσα αρκετά πιο συχνά από πριν. Για τις άλλες δεν με πειράζει πλέον τόσο.

Δεν είμαι καμία τρελή υλίστρια, όχι, απλά είναι περίεργη η κατάσταση,είναι το γαμώτο. Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, να ρίξω το φταίξιμο στα υπερφυσικά; Μήπως υπάρχουν ξωτικά των ρούχων, τα οποία σου παίρνουν τα ρούχα όταν δεν τους δίνεις τη δέουσα σημασία;

~~~~~~~~~~~~~~~~~ 
Φέτος είπα θα είμαι πιο προσεχτική.
Ακόμα δεν έχω βρει μια μακό μαύρη.. πρέπει να την άφησα εδώ στις διακοπές. Δεν τα παρατάω όμως, θα πρέπει να ελέγξω και το συρτάρι με τα χειμωνιάτικα, μπας και στην αλλαγή έμεινε ξοπίσω.
update ------------> Nαι, ήταν στο συρτάρι με τα χειμωνιάτικα :Ρ.

Καμιά συνταγή για φανουρόπιτα;; :)

"Ξέρω κάτι ξωτικά που είναι αληθινά μα λένε ψέματα.."