Ο Κόσμος της Σοφίας

Hide & Seek

2012-01-13T00:01:00.000+02:00

Αν είναι να κρυφτείς, κρύψου πίσω από απλά πράγματα. Οι λέξεις δεν είναι ένα από αυτά. Ιδίως αυτές που δεν ακούγονται.

Πίσω από απλά πράγματα κρύβομαι, για να με βρείτε
αν δε με βρείτε, θα βρείτε τα πράγματά μου,
θ' αγγίξετε εκείνα που άγγιξε το χέρι μου,
θα σμίξουν τα χνάρια των χεριών μας.
Η κάθε λέξη είναι μια έξοδος
για μια συνάντηση πολλές φορές ματαιωμένη.
Πάντα η σιωπή μένει γονατισμένη
και τότε είναι μια λέξη αληθινή,
σαν επιμένει στη συνάντηση.
Γιάννης Ρίτσος, "Το νόημα της απλότητας", Παρενθέσεις.

"Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις." Gabriel García Márquez

BitterSweet

2011-12-12T17:39:00.000+02:00

Αν και γλυκιά, πολλοί την φοβούνται.

ΥΓ: Μην μπερδευτείς, η ίδια δεν είναι ποτέ θολή. Ίσως το πώς την βλέπεις εσύ.

Mi Primer(a) Amor

2011-12-02T19:10:00.000+02:00

Εφτά χρόνια, πόσα χιλιόμετρα ούτεεγώ δεν ξέρω, διαδρομές γνωστές κι άγνωστες, μόνη ή με παρέα, αλλά πάντα με μιασταθερά, το Primera.

Το είχαμε από τότε που ήμουνδημοτικό. Ήταν το παλιό του μπαμπά και το είχα μαζί με την αδερφή μου, ασχέτωςαν καθώς περνούσε ο καιρός το έπαιρνα περισσότερο εγώ (ως γνωστόν τα μικράείναι πάντα πιο κακομαθημένα). Το είχαμε συνηθίσει.

Μ’ αυτό το αμάξι έμαθα να οδηγάωκαι να παρκάρω με άνεση - δεν το λες και μικρό αμάξι για ένα κορίτσι 19 χρονώντότε. Με αυτό με έλεγαν οι φίλοι driver, πιλότο, ότι οδηγώ σαν άντρας, ακόμα και σαν ταξιτζής. Ότιοδηγώ σαν τον πατέρα μου, λογικό αφού από μικρή καθόμουν πάντα στη μέση του πίσω καθίσματος, φέρνοντας το πρόσωπό μου ανάμεσα στις θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού καιχαζεύοντας το δρόμο. Συχνά ήξερα να πω στον πατέρα μου με τί ταχύτητα πηγαίνειχωρίς να κοιτάζω το κοντέρ, ενώ κάποιες διαδρομές είχαν αποτυπωθεί στο μυαλόμου από τότε και μετά από χρόνια ώντας εγώ πλέον στο τιμόνι, δε χρειαζόμουνχάρτες κι οδηγίες. Και για να επιστρέψω –με όπισθεν- σε αυτό που έλεγα,χρειάζεται και λίγο νεύρο και ταχύτητα ο δρόμος, όχι πάντα αλλά χρειάζεται. Βαρύ αμάξι, αλλά ένιωθες ότι οδηγούσες κι όχι ότι σε οδηγάει. Ό,τι αμάξι και να οδηγούσα μετά, μου φαινόταν πούπουλο κι όταν ξαναέπαιρνα το δικό μου ένιωθα πως ο συμπλέκτης τα 'χε παίξει κι ήθελε να βάλεις 100 κιλά δύναμη - αν μη τι άλλο κρατούσα σε φόρμα μηρούς και γάμπες.

Πότε ήταν γεμάτο φίλους, πότεήμουν μόνη μου παρέα με τη μουσική μου, σιγανή ή στο τέρμα. Με το Primera γύρισακι έμαθα το μεγαλύτερο κομμάτι της Αθήνας. Εκτός πόλης είχε κάνει πολλά ταξίδια παλιότερα. Εμένα με ακολούθησε δυο φορές όσομπορούσε, μέχρι τη Χαλκίδα –όπου και γυρίσαμε με την οδική βοήθεια- και μέχρι Λουτράκι - Ηραίο. Είχε ήδη αρχίσει να εμφανίζει προβλήματα ανά φάσεις,μέχρι και εγκέφαλο του αλλάξαμε, αλλά αυτό εκεί κουβαλούσε πάντα τα ίδια μυαλά,σαν αυτά του οδηγού του. Δεν το τράκαρα, δεν έφαγα ποτέ κλήση, δε μου ‘καναναλκοτέστ· ήταν φύλακας άγγελός μου στοδρόμο. Για ένα χρόνο που ήμουν στη Σκωτία το αποχωρίστηκα, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια το ‘παιρνα σχεδόν κάθε μέρα στο μεγάλο,αγαπημένο δρόμο, την εθνική – πήγαινε στα τυφλά και κατάπινε βενζίνη.

Μέσα σε αυτό το αυτοκίνητο, γελάσαμε, συζητήσαμεγια ώρες, είπαμε πράγματα χαζά, αλλά και πράγματα σοβαρά, μαλώσαμε, κλάψαμε, φωνάξαμε,έκλεισαν οι πόρτες με δύναμη, άνοιξαν όμως και με χαμόγελα, φιληθήκαμε αμέτρητεςφορές, όσα και τα χιλιόμετρα, ζήσαμε στιγμές τρέλας, αγάπης, έρωτα..

Όπως όλες οι μακροχρόνιες, ήταν μια σχέση αγάπης. Ο έρωτας ερχόταν μέσα από στιγμές, μέσα από αυτά που αντίκρυζα στο δρόμο.

ps: Ο δρόμος κι οι σκέψεις μου *, *, *, *

Λευκό

2011-12-02T18:28:00.001+02:00

Λευκό. Γιατί αυτό μου βγάζεις. Γιατί τελικά αυτό το χρώμα υπερίσχυε. Το δικό σου λευκό ήταν πιο κόκκινο. Μαζί έκαναν ροζ - κόκκινο. Τελικά έμεινε το λευκό, γιατί αυτό δεν ξεβάφει, απλά παλιώνει, κάτι σαν το χρώμα των κρίνων.

Ημερολόγιο Ευ-οίνου

2011-11-26T07:02:00.000+02:00

Τρεις μέρες. Τέσσερις φίλες. Ένα ταξίδι.

Παρασκευή, με το που τέλειωνε η κάθεμία από τη δουλειά της, έμπαινε στο αμάξι - έτοιμες για αναχώρηση. Ήταν 11 η ώρα όταν περνούσαμε από μία υποφωτισμένη, πορτοκαλί, έρημη πολιτεία, το φράγμα του Ευήνου. Σ' ένα μικρό, γραφικό χωριό κάπου στην Ορεινή Ναυπακτία, μας περίμεναν ο κυρ Γ. κι η κυρά Ρ.

Φάγαμε μακαρονόπιτα της θείας κι αποσυρθήκαμε στο δίπλα σπίτι. Αναμμένη φωτιά. Ανοίξαμε μπουκάλι κόκκινο κρασί, ανοίξαμε και το ραδιόκασετόφωνο που 'παιζε λαϊκά. Κούνησα το ένα κούτσουρο, γύρισε ανάποδα και η φωτιά έφτιαξε ένα ξεκάθαρο περίγραμμα. Δύο κούπες.

Το ξύπνημα στο χωριό είναι τόσο γλυκό κι αβίαστο. Στην Αθήνα, το Σάββατο θα σηκωνόμουν τουλάχιστον τρεις ώρες μετά. Kαφεδάκια στο θερμό, ψωμί, βούτυρο, μαρμελάδα, κέικ στη τσάντα και στη Μεγάλη Βρύση να πάρουμε το πρωινό μας.

Από τα περισσότερα σημεία βλέπεις πιάτο τη λίμνη - πορσελάνινο, γαλαζιοπράσινο για την ακρίβεια. Αυτή τη θέα έχεις κι από την αυλή του δημοτικού σχολείου.

Βγαίνεις από την τάξη λίγο μετά αφού έχεις μάθει και το γράμμα Κ, τρέχεις προς την κούνια, χωρίς να την σκέφτεσαι με γράμματα. Έχεις μπροστά σου καλύτερα πράγματα να απολαύσεις.

Περπατήσαμε μέχρι την άκρη του χωριού, καθίσαμε σε ένα παγκάκι και ρεμβάζαμε κάτω από τον ήλιο. Θα μπορούσαμε να καθόμαστε για ώρες..

Στο σπίτι, το φαγητό ετοιμαζόταν, όλα στον ξυλόφουρνο. Ο κυρ Γ. θα πήγαινε να φέρει το κρασί. Έρχομαι κι εγώ μαζί σας, του λέω. Κατεβήκαμε στην αποθήκη και με άφησε να γεμίσω μόνη μου τις κανάτες. Το λευκό το κρασί ήταν ζόρικο, έπεφτε αργά αργά, δεν άνοιγε την πάνω τάπα για να μην παίρνει αέρα και χάσει από τη γεύση του. Αλλά το ευχαριστιόμουν - άλλωστε το κρασί, όπως κι η αγάπη, θέλει υπομονή. Έβγαζα παράλληλα φωτογραφίες με το άλλο χέρι κι ο κυρ Γ. γελούσε. Γύρισα στην κουζίνα με ένα χαμόγελο, μια κανάτα με λευκό κρασί και μία με κόκκινο.

Έλα σηκωθείτε, μην κοιμάστε.. καφεδάκι πάλι στο θερμό και φύγαμε. Ηρεμία στους δρόμους, μόνο εμείς γυροβολάγαμε. Σε ένα δρομάκι, μας φωνάζει μια γιαγιάκα με παράπονο "Ποιές είστε εσείς καλέ και δε χαιρετάτε;". Από αυτές τις γιαγιάδες που κοντεύουν τα 100 και τα έχουν 400. Δώσαμε ρεπόρτο, μας χάρισε τις ευχές της -να 'μαστε καλά, καλή τύχη και καλή Σαρακοστή- και συνεχίσαμε. Φτάσαμε στον Άγιο Δημήτριο.

Το πέτρινο τραπέζι με τα δύο παγκάκια μας περίμενε. Κάπου εκεί άκουγες επαναλαμβανόμενα "Αυτά είναι..". Το καλύτερο μέρος για να απολαύσεις το καφεδάκι σου - και μετά ψάχνε εσύ κυρία μου στην Αθήνα για ωραία μέρη να πιεις τον καφέ σου. Κάτσαμε μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Το βράδυ, το ερώτημα τί θα πιούμε ήταν ρητορικό, απλά για να με κινητοποιήσει ο κυρ Γ. να πάω να φέρω κρασί, "Θα πάει ο καινούριος", λέει, "Κάτσε, πώς θα πας;" και μου δίνει ένα μικρό φακό. Κατεβαίνω στο κελάρι κατά τα γνωστά. Αυτή τη φορά το κόκκινο κρασί σε μεγαλύτερη κανάτα. Μας μιλούσε ο κυρ Γ. και μας ρωτούσε πράγματα, αλλά τα μάτια του μιλούσαν ακόμα περισσότερο - καλοσύνη. Την υπόλοιπη κανάτα την πήραμε δίπλα, στρώσαμε χαρτάκι (υπερίσχυσε έναντι των επιτραπέζιων) και ξεχαστήκαμε..

Το μεσημεράκι είχαμε ετοιμαστεί για το δρόμο του γυρισμού. Πριν φύγουμε μας ρωτάνε -κοιτώντας με- αν θέλουμε να μας βάλουν από το κρασί. Πήραμε όλες από ένα μπουκάλι, τους ευχαριστήσαμε και μπήκαμε στο αμάξι..

Έβαλα σκοπό να πάω σε αυτά τα μέρη που από καιρό θέλω να γυρίσω κι όλο λέμε "θα πάμε κάποια στιγμή". Όποτε μπορώ να φεύγω. Βενζίνη και καλή παρέα. Κι αυτό είναι υπόσχεση.

Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι

2011-10-31T02:05:00.000+02:00

Τί είναι άλλωστε οι στίχοι χωρίς τη μουσική, ένα ποίημα δεν είναι;

Οι στίχοι, ακόμα κι όταν ένα τραγούδι δεν είναι βίωμα τουστιχουργού, εκφράζουν πτυχές της προσωπικότητάς του, μπορείς να αντιληφθείς το συναισθηματικό του κόσμο, τα πράγματα στα οποία δίνει ιδιαίτερη σημασία στη ζωή του, τη νοοτροπία του, ακόμα και το πού έχει ζήσει -δίπλα σε θάλασσα, ποτάμια, βουνά- χωρίς να 'χεις διαβάσει τη βιογραφία του.

Θα διαλέξω τρεις αγαπημένους μου τραγουδοποιούς και θα πω με λέξεις παρμένες από τους στίχους τους, τί είναι ο καθένας για 'μένα. Είναι λέξεις που επαναλαμβάνονται συχνά στα τραγούδια τους. Κοινές λέξεις θα μου πεις· ναι, αλλά όχι ακριβώς. Ακόμα κι έτσι, η μία κοντά στην άλλη βγάζουν κάτι από την αύρα των τραγουδιών.

Παύλος Παυλίδης

Βροχή, σύννεφα, ήλιος, βράχια, λιμάνι, θάλασσα, καλοκαίρι, αλμύρα,ταξίδι, πλοίο, νησιά, φιλιά, κύματα, καράβι, φωτιά, δρόμοι, τρένο, ξέρεις, μέρα,σπίτι, πόλη, πουλιά, σφαίρα, καρδιά, σιωπή, σύννεφα, καταιγίδα, ουρανός, λευκό,σελήνη, παραμύθι, φωτογραφία, παιδί, ονειρεύομαι, φοβάμαι, φως, ξεχνάω,θυμάμαι, ευτυχία, δρόμος, πουθενά, εσύ.

Αέρινη αύρα, καλοκαιρινά ταξίδια, νοσταλγία κι επιστροφή, αγάπη αληθινή, όνειρα κι ανοιχτοί δρόμοι.

Σωκράτης Μάλαμας

Κρασί, ταξίδι, φεγγάρι, σκοτάδι, καιρός, χρώματα, αρώματα,λουλούδια, γυναίκα, νύχτα, φιλιά, λάθος, φωτιά, μάγισσα, καρδιά, μυαλό, έρωτας,μεθυσμένος, φεγγάρι, νεράιδα, βράδια, αέρας, φύλλα, παράθυρο, άνοιξη, ησυχία, κόσμος, πέτρα,δρόμος, πόλη, ταξίδι, φίλοι, πίνω, ψυχή, μοίρα, φεύγω, αγκαλιά, αγάπες, αλήθεια,λόγια, ψέματα, όνειρο, νους, αδειανός, χρόνια, μέρες, ρουφηξιά, ζωή.

Συναισθήματα βγαλμένα μέσα από την ψυχή, αυθορμητισμός που πηγάζει από μεθυσμένη διάθεση, αναστεναγμός και ρουφηξιά, μαγεία κι έρωτας.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αγρύπνια, ψυχές, βυθός, νους, νοσταλγία, άστρα, ύπνος,δειλινό, μέρα, μάτια, βουνά, χιόνι, ποταμός, γιορτή, ποτήρι, κρασί, κόκκινο, πότες,τρία, πίστη, χείλη, πληγή, καρδιά, γυναίκα, νύχτα, αέρας, φωτιά, αποκοιμάμαι,Κυριακή, αγάπη, ανάσα, ομίχλη, σκέψεις, στραβά, τσιγάρο, φυλακή, ξεχνιέμαι, ξενιτιά, κοιλάδα, τραγουδάω.

Σκέψεις που πλέκουν ολόκληρες ιστορίες, νόημα μεστό σαν παλιό κρασί, μυσταγωγική γιορτή, εσωτερικήηρεμία και πίστη.

Με ακόμα πιο λίγα λόγια, για ‘μένα, ο Παύλος είναι καλοκαίρι, ο Σωκράτης άνοιξη κι ο Θανάσης φθινόπωρο. Κι η άνοιξη με το φθινόπωρο, ως μεταβατικές εποχές, έχουν αρκετά κοινά.

υγ: είναι γνωστό ότι αγαπώ την άνοιξη εγώ, είναι όμως και κάποιοι που θέλουν το χειμώνα. Για χειμώνα θα έβαζα τα Διάφανα Κρίνα, αλλά ας μη βαρύνουμε το κλίμα, ακόμα έχει ήλιο..

"Κι έρχουντ' απ' τον παλιό καιρό..

2011-10-31T01:50:00.001+02:00

..Θε μου να 'ταν αλήθεια
ώρες αεροφύσημα
κείνα τα παραμύθια."

Πόσο μου άρεσε όταν πιάναμε κουβέντα. Μας έλεγες όταν στο ζητούσαμε ιστορίες από τον πόλεμο, για εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Μας έλεγες για τον παππού, για το πώς σε διεκδίκησε, για τα γράμματα ενώ ήταν στο στρατό. Και κάποιες φορές βλέπαμε και τις φωτογραφίες, με τις αφιερώσεις του παππού πίσω από την καθεμία, αυτές με το δικό του λυρικό τρόπο.

Να μου μιλεί σιργουλευτά
για κείνα και για τ' άλλα
για μαγικά, για έρωτες,
για φονικά μεγάλα.

Έπειτα ιστορίες για μας, για εμένα μικρή. Πάντα έλεγες στο τέλος την αταξία μου (ούτε τριών δε θα 'μουν), ήθελα να πάμε στις κούνιες, αλλά μου 'λεγες πως δε θα πηγαίναμε. Κάποια στιγμή βγαίνεις στο μπαλκόνι κι εγώ σε κλείνω έξω, κατεβάζω και την ασφάλεια, "Σοφούλα, άνοιξέ μου" μου 'λεγες "θα πάμε στις κούνιες", "Όχι, καλά να μάσεις". Ανένδοτη εγώ (από μικρό πεισματάρικο), δεν είχες άλλη επιλογή απ' το να πηδήξεις στο δίπλα μπαλκόνι (είναι χαμηλά τα κάγκελα). Έρχεσαι με τη γειτόνισσα στην πόρτα και μου λέει κι αυτή ότι θα πάμε στις κούνιες. Κάπου εκεί έκανα πίσω κι άνοιξα την εξώπορτα -δε νομίζω ότι πήγαμε τελικά. Μου την πετούσες συχνά την ιστορία με την έκφραση "Καλά να μάσεις!" με ένα γλυκό χαμόγελο πειραχτηρίου. Σα να μου 'λεγες καλά κάνεις, πίστευες πάντα σε μένα, δε με φοβόσουν. Άλλες φορές πάλι δε λέγαμε τίποτα, απλά ηρεμούσα εκεί δίπλα σου στον καναπέ απέναντι απ' την τηλεόραση, μου 'πιανες το χέρι και το χάιδευες. Αν οι τριανταφυλλιές ή οι γαρδένιες ήταν ανθισμένες, μας έκοβες κι από ένα λουλουδάκι πριν φύγουμε. Μοσχοβολούσε από την αγάπη σου.

Έσβησ' ο χρόνος ο κακός
μαζί με τη χαρά μου
τσι ιστορίες τση γιαγιάς
από τα όνειρά μου.

Όταν λείπαμε σε ταξίδια -και συνέχεια όλο και κάποιος από εμάς τα εγγόνια σου θα 'λειπε- το είχες άγχος με τις διαδρομές, αν φτάσαμε κι αν γυρίσαμε. Έπαιρνες τηλέφωνο να μάθεις μόνο αυτό, σου αρκούσε. Σου αρκούσε να μας ακούς. Μπορεί να μην ερχόμουν όσο συχνά ήθελα να σε δω. Κι όταν ερχόμουν, αφού καθόμουν και τα λέγαμε, μου 'λεγες πήγαινε στην παρέα σου σε είδα εγώ, δεν έχει σημασία πόσο θα κάτσεις, αρκεί που ήρθες και σε είδα. Ευσυγκίνητη, αγχωνόσουν και στεναχωριόσουν με το παραμικρό, αλλά δε "χάριζες κάστανα" όπου έπρεπε. Στα γλέντια μας έλεγες να σηκωθούμε να χορέψουμε να μας δεις, μου ΄λεγες εμένα, το μικρότερο των εγγονιών, να χορέψω ζεϊμπέκικο και καμάρωνες. Χαμογελούσες και δάκρυζες μαζί, μετά σε παίρναμε αγκαλιά... Σίγουρα θα σκεφτόσουν να 'ταν κι ο παππούς εκεί, τι χαρά που θα 'κανε.. και μετά θα ευχόσουν να μπορείς να χορεύεις μαζί μας στους γάμους μας..

Θυμούμαι ως τώρα τη γιαγιά
έτοιας λογής ν' αρχίζει
και σε καιρούς αλλοτινούς
ο νους τση ν' αρμενίζει.

Τελευταία φορά είχες έρθει στο σπίτι κι αφού φάγαμε ήρθες στο δωμάτιο να με δεις. Στον υπολογιστή εγώ, μου είπες να μην κάθομαι τόσο πολύ εκεί. Κάτσαμε και συζητούσαμε. Έβαλα στο youtube να παίζει ο Παπάζογλος, έτσι τον έλεγες και σου χαμογελούσα εγώ, εκείνη τη στιγμή άλλαξε για λίγο η γνώμη σου για το ίντερνετ. Δε σου είχαμε πει ότι είχε φύγει, είχες ήδη ανεβασμένη πίεση εκείνη τη μέρα, δυο μέρες μετά μπήκες στο νοσοκομείο. Στο είπα τότε ενώ ακούγαμε τα τραγούδια του και συνεχίσαμε να συζητάμε. Σου εκμυστηρεύτηκα κάτι και φεύγοντας μου 'πες χαμογελώντας Καλή τύχη κλείνοντάς μου το μάτι, να μην καταλάβουν οι άλλοι. Kι έφυγες.

Τις προάλλες, πήγα πρώτη φορά ξανά στο σπίτι σου. Περίμενα να μου ανοίξεις. Μοιράσαμε κάποια πράγματα, πήρα μια ζακέτα σου για την Κική που 'ξερα ότι θα της αρέσει και για μένα μια μακριά, γκρι του παππού, στα μέτρα μου. Μας έδωσε σήμερα η θεία και τα ενθύμια που σου παίρναμε από τα ταξίδια μας, αυτά που τα 'χες όλα στιβαγμένα πάνω στο καλοριφέρ. Το σπίτι δεν είναι όπως πριν. Ούτε ο Δεκαπενταύγουστος και το Πάσχα θα είναι πια.

Είχες μια καρδιά που χωρούσε πολύ αγάπη μέσα. Δυστυχώς δεν άντεξε. Η αγάπη σου όμως είναι αισθητή εδώ και θα συνεχίσει να παραμένει, όπως κι εσύ συνεχίζεις να υπάρχεις μέσα στις δικές μας καρδιές, η ..ηλιόλουστη Κυριακή μας που ευωδιάζει βασιλικό.

Μην κλαις μικρή μου και πληγές
ανοίγεις μου στα στήθη
εμείς οι δυο θα κάνουμε
τον κόσμο παραμύθι.

unplanned

2011-09-06T00:12:00.017+03:00

Διαφορετικό καλοκαίρι. Της τελευταίας στιγμής (είναι τα καλύτερα, λένε). Διακοπές που τις κλείσαμε 5-6 μέρες πριν.

πού: Άνδρο, Σέριφο, Σέρρες [non-stop με ενδιάμεσες ανταποκρίσεις-(ξε)πακεταρίσματα στην Αθήνα]

πώς: αυτοκίνητο-πλοίο-λεωφορείο-ταξί [shuffle & repeat: on]

πότε: 12 μέρες του Αυγούστου

με λίγα λόγια - αντί φωτογραφιών: μια αρχοντική Χώρα//σκαλιά δεξιά κι αριστερά προς τη θάλασσα//ένας ναύτης κοιτάζει τον ορίζοντα//κάνω να τον φτάσω, είναι θεόρατος αν και αφανής//το γεφυράκι που θα σκαρφαλώσω την επόμενη φορά για να περάσω στο κάστρο//γρανίτα φράουλα και κορίτσια στον ήλιο//τυρκουάζ λιβελούλες για ενθύμιο//συναντήσεις γνωστών στο Μπατσί//κρύο νερό να το πιεις απ' τη βρύση//μια ιδέα ιππασίας//Άγια μου Θαλασσινή///δωμάτιο με θέα//ηρεμία στη Λιά//Kaiser στην Ψιλή Άμμο//ερωτευμένη πάλι με τη Χώρα//λευκό και γαλάζιο, παντού//και η σομόν-με-γαλάζιο-τρούλο εκκλησία στην Κάτω Χώρα//γαλάζιο Atos και ασημένιο Getz//κλασική φωτογραφία με τα δρομολόγια των λεωφορείων για τη μέρα που ξεμείναμε//ένα ρετρό λεωφορείο και γερόντοι να συζητάνε για τα χρόνια που έζησαν έξω//σεριφιώτικο, δυνατό κρασί//aerino και caipiracci//χωρίς τακούνια, ούτε ρολόι//ένα "πλωτό κι ερωτικό" καφενείο μέχρι πρωίας//ανεκπλήρωτη υπόσχεση//ρακέτες και μαύρισμα, επιτέλους//ηλιοβασίλεμα στη Βαγιά//μια όμορφη διαδρομή με άδειο δρόμο//μόνο ερείπια από τα μεταλλωρυχεία και η κατάλληλη μουσική για ένα σούρουπο σε σέπια//φωτογραφική πάνω στο καπό και αντίστροφη μέτρηση//αντίστροφη μέτρηση για την απαθανάτιση του κάθε "τώρα" που μετά το κλικ γίνεται ανάμνηση//τυχαίοι αριθμοί σε αντιστοιχία σελίδων στον κατάλογο του Στράτου//ζακέτες, φουλάρια και φούτερ στην ανεμοδαρμένη πλατεία//βλέμματα δίχως λόγια//οι φυσιογνωμίες, πλέον, γνωστές και τα μέρη, στέκια//μια περίεργη βραδιά//μαργαρίτες - υπάρχουν για να τις πίνεις, όχι να τις μαδάς//ελάχιστος ύπνος//ο άλλος μισός στην παραλία//ελληνικός καφές, υποβρύχιο, μωσαϊκό και έκθεση με φωτογραφίες ντόπιων στους τοίχους//θα ερχόμουν και το χειμώνα εδώ για ένα ζεστό καφέ//μεσημεριάτικη βόλτα στα σοκάκια της Χώρας, μέχρι την κορυφή//σαν σε ονειρούπολη, δεν υπήρχε κανείς άλλος (που να γυρνοβολάει ντάλα μεσημέρι)//ένα μπουκάλι λικέρ και δυο ταψιά αμύγδαλα αφημένα στον ήλιο//το λερωμένο, λαδωμένο, σκισμένο εξώφυλλο του βιβλίου//κι ας διάβασα μόνο κάπου 38 σελίδες///βραδυνό δρομολόγιο στην εθνική κι η πανσέληνος απ' τη μεριά που κάθομαι//ουράνιο τόξο στο Παγγαίο..

για έναν πιο γλυκό Σεπτέμβρη..

Στην Κ.

2011-07-26T20:24:00.023+03:00

Περίμενες να δεις το σπίτι πρώτα και να φύγεις μετά. Ίσως και να το 'ξερες.

Κι έδειχνες ήρεμη, φαινόταν στο πρόσωπό σου, σα να χαμογελούσες.

"Λένε πως αν κανείς πεθαίνει, κρυφά χαμογελά

κάτι θα βλέπει, κάτι συμβαίνει και κάποιους χαιρετά.."

Μένω ήσυχη στη σκέψη ότι ανταμώσατε πάλι με τον παππού μετά από 20 χρόνια, στο ίδιο χώμα, στον ίδιο ουρανό..

Καλό Παράδεισο, γιαγιά @-->---

Ένα αλλιώτικο Κ82

Το δέντρο

2011-07-17T22:06:00.038+03:00

"Το αφοσιωμένο βλέμμα του σε ένα δέντρο αποτελεί μία προσπάθεια να παραμερίσει τον εαυτό του αναγνωρίζοντας οτιδήποτε είναι πέρα από μας - ξεκινώντας μέσα στο σκοτάδι από αυτό το κουφάρι που μοιάζει με αρχαίο, με τα ακανόνιστα κλαδιά, τα χιλιάδες άκαμπτα φυλλαράκια και την εντυπωσιακή έλλειψη οποιασδήποτε άμεσης σχέσης με το ανθρώπινο δράμα."

Αλαίν ντε Μποττόν, "Οι χαρές και τα δεινά της εργασίας"

Το δέντρο. Πόσο υπομονή κρύβει.. ηρεμία, δύναμη, σοφία, ζωή. Από σπόρος γίνεται κλαδιά, μεγαλώνει σταθερά, προσθέτει από ένα δακτύλιο στον κορμό του κάθε χρόνο. Φτάνει τελικά σε ένα ύψος, έχεις την εντύπωση πως παραμένει το ίδιο, αλλά πάντα κάτι αλλάζει' τον χρόνο δεν τον πιάνεις πάντα. Σαν την ανθρώπινη ζωή' μεγαλώνεις, γίνεσαι πιο σοφός, δίνεις το σπόρο σου για μια νέα ζωή κι έπειτα είναι σα να σταματάς να μεγαλώνεις και να μένεις ίδιος, τουλάχιστον στα μάτια των εγγονιών σου.

Το δέντρο είναι μια αυτούσια ύπαρξη. Συχνά δεν έχει ανάγκη κανέναν.

"Τη νύχτα αυτή τη λέτε εσείς φωτιά, κάποιος την είπε δέντρο
Οι μέρες που λαχτάρησε θα 'ρθουν, κάποιος την είπε δέντρο"

Active Member, Το δέντρο (διασκευή) - original

The 25th hour

2011-07-07T21:43:00.016+03:00

Δεν τη λες μια καθημερινή ιστορία.

Πάω να πάρω το αμάξι. Πατάω το κουμπί, ακούγεται εξασθενισμένος ο συναγερμός και συνεχίζει να χτυπάει κάθε τόσο. Η ασφάλεια της πόρτας μου ήταν ανοιχτή, ενώ οι άλλες κλειστές. Δεν την είχε κλείσει καλά η δικιά σου πριν βάλει το συναγερμό -συγχαρητήρια, πάει η μπαταρία και κέρδισες έναν θόρυβο μέσα στα αυτιά σου. Ανοίγω το καπό, βρίσκω το κουτί του συναγερμού καταχωνιασμένο, δυναμώνει ο ήχος, με δυσκολία χωράει το χέρι μου και το κλειδί.. μία, δύο, ok. Πάω να πάρω τηλέφωνο την οδική βοήθεια, μου πέφτει το κινητό από την τσέπη, κλείνει και προφανώς πρέπει να το ανοίξω. Έχοντας αλλάξει τον πάροχο προσφάτως και καθώς δεν συνηθίζω να κλείνω πλέον το κινητό μου, το έχω χρησιμοποιήσει δυο-τρεις φορές το καινούριο pin. Πρώτη προσπάθεια: αποτυχία. 2 more left. "Εμπρός καλή μου εικονική μνήμη, δούλεψε!", με σεναριακή αντιστοιχία Μαγκάιβερ ή σκηνής ψάξε βρες το σωστό καλώδιο. Δεύτερη προσπάθεια: bingo.

Καλώ την οδική βοήθεια και μιλώντας συνειδητοποιώ ότι έχει ξεκολλήσει ο πάτος από τα αγαπημένα μου πέδιλα. Έπεται σπαστικό γέλιο κατά το μισάωρο που περίμενα. Μπροστά από το αυτοκίνητο κενή θέση για 2,5 αυτοκίνητα, τη στιγμή που όλος ο υπόλοιπος δρόμος ήταν γεμάτος δεξιά αριστερά. Ωραία, σκέφτομαι, θα χωρέσει και το βανάκι. Σε λίγο παρκάρει άλλο αυτοκίνητο μπροστά και στο καπάκι φτάνει το ..μηχανάκι της οδικής. Σε ένα λεπτό ήταν έτοιμο, αλλά μου λέει ο φίλος "Θα πρέπει να κάνεις καμιά ώρα βόλτα τώρα, να κινηθεί" -"..Όπως λέμε, μία συνεχόμενη ώρα;!", σκάω κυριολεκτικά στα γέλια την ώρα που μου απαντάει θετικά. "Κι αν κάτσω λίγο εδώ με ανοιχτή τη μηχανή;" -"Μπορεί να συμβούν άλλα, να καεί η φλάντζα.." (αν μη τι άλλο). "Πήγαινε μέχρι τη Γλυφάδα και γύρνα", μου λέει. Έπρεπε να προλάβω και την τούρτα του μπαμπά και της sis.

Και κάπως έτσι, βάζω μουσική, ανοίγω όλα τα παράθυρα και πάω βόλτα μοναχά για πάρτη μου. Συγγρού, κατεύθυνση προς Πειραιά, διαλέγω δρόμους που πάντα είχα την απορία να δω τη διαδρομή τους έχοντας μείνει με κάποια κενά στο χάρτη του μυαλού μου, καταλήγω Πειραιώς, κάνω κύκλο, πάλι Ποσειδώνος, Μικρολίμανο, Καστέλλα, κατεύθυνση προς Γλυφάδα, ανοίγει ο δρόμος, μετά κίνηση, βλέποντας την κίνηση από την άλλη κατεύθυνση στο Ελληνικό αποφασίζω να θέσω ως τέρμα την πόλη μου φάντασμα και πίσω - είχα κλείσει ακριβώς μία ώρα. Σταματάω να πάρω το δώρο για την sis και προκύπτει κι η αγορά μιας τσάντας που 'χα δει εδώ και καιρό. Σπίτι, με περίμεναν για την τούρτα με τους δυο διψήφιους αριθμούς, 3057' σαν έτος από το μακρινό μέλλον φαινόταν. Ξανά θέση οδηγού για να αφήσω την sis και το Γ. στην πύλη Ε3. Φεύγοντας, προχωράω παρακάτω, για να βγω από την αγαπημένη έξοδο της Ε1. Πάλι για διαδρομές κατέληξα να μιλάω, αλλά όλα είναι δρόμος.

Κάποιοι μίλησαν για μάτι. Μια χαρά πέρασα εγώ πάντως. Ήταν σα να πρόσθεσα μία παραπάνω ώρα στη μέρα μου, ειλικρινά.

"Good morning... Oh, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening and good night."

"And I ride and I ride"

2011-07-02T20:59:00.035+03:00

Βγαίνω στην εθνική με κατεύθυνση προς τα πάνω, αφού δυο ώρες πριν είχα κάνει σχεδόν την ίδια απόσταση στην κάθοδο. Άνοδος και Παρασκευή όμως έχουν ως αποτέλεσμα το διπλάσιο χρόνο.. Στο ενδιάμεσο, μηνύματα με το ωράριο της συναυλίας και άλλα του τύπου «Είμαι στον Παυλίδη μπροστά μπροστά! Δεν έχει βγει ακόμα», «είμαστε στην αρένα προς τα πίσω».. Όταν πια είχα ξεφύγει από την καθημερινή διαδρομή και συνέχισα παραπέρα, όπου αρχίζεις να βλέπεις πράσινο δεξιά κι αριστερά, ξεκίνησαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα.. Iggy στο προσκήνιο “I am a passenger..” κάνοντας το video του Rockwave να φαντάζει (υπερ)ρεαλιστικότατο. Βάζω ανοιχτή ακρόαση και το αφήνω να παίζει’ Λευκή Καταιγίδα. Τελευταίες στροφές και παρκάρω. Επιτάχυνα το βήμα στο χωμάτινο μονοπάτι, η φωνή ακουγόταν όλο και πιο κοντά. Έφτασα πάνω στην ώρα.

"Τις περισσότερες φορές που ταξιδεύω με τα μάτια κλειστά ένας μικρός λαθρεπιβάτης από δίπλα με κοιτά σιωπηλά. Την προηγούμενη φορά του είχα πει κάπου σ' αυτή τη στροφή ότι θα άλλαζα πορεία κι ότι πια δεν θα μπορεί να με βρει."

Σιγοτραγουδούσα και συνέχιζα το ταξίδι. Ο ήλιος έπεφτε πάνω στη σκηνή. Σήκωσε για λίγο τα γυαλιά του και σαν να ένιωσα αυτό το δυνατό βλέμμα (κλασική συναυλιακή ψευδαίσθηση), δεν το είχα προσέξει τόσο βαθύ μπλε..

Μαζικά πέρα-δώθε από τη μία σκηνή στην άλλη, σαν σκηνή από παράσταση του Παπαϊωάννου.

Τον Sivert είχα να τον δω από τότε.. αλλά αυτή τη φορά το άκουσα το αγαπημένο μου.

"They take your photograph, you come into existence, you realise it's your path in this very instant"

Κατευθυνόμαστε προς το πάρκινγκ. Η φύση, το σκοτάδι κι εμείς. Ευτυχώς που μας είχαν μείνει τα κίτρινα φουσκωτά μαξιλαράκια της Cuervo’ τα χτυπάς κι ανάβει το λαμπάκι-φακός.

La la la la la-la-la la la la..

"Έτσι επιστρέφω πάντα στη χώρα του πουθενά

βγαίνω στους δρόμους πάντα σαν να 'ναι η πρώτη φορά"

Διαδρομές

2011-06-10T23:48:00.014+03:00

ή αλλιώς "Όχι, δε θα το twittάρω αυτό"

Χτες… Στο εμπορικό, είχαμε σοβαρά (δι)λήμματα. Τι να πάρουμε για το γάμο; Παγωτομηχανή, πολυμίξερ για smoothies, αρτοπαρασκευαστή, ατμομάγειρα… [ναι, γιατί μπορεί κάποιοι να χρειάζεστε και ιδέες, με τόσους γάμους που έχουν πάρει τα αυτιά μου]

Γυρνώντας. Άνοιξαν οι γραμμές του τρένου, με κάποιες ιδιομορφίες. Για να κατέβεις π.χ. Μοναστηράκι ερχόμενος από νότια, πρέπει να πας Ομόνοια και να γυρίσεις πάλι, στην επόμενη στάση, ένα μπρος-πίσω. Μου κάνει σαν κανόνας σε παιχνίδι τύπου Βρες την Έξοδο*.

Διαβάζοντας για την εικοσιεπτάτομη Εγκυκλοπαίδεια στον ντε Μποττόν, θυμήθηκα όταν η δασκάλα μας στο δημοτικό μας ζητούσε να ψάξουμε κάτι συγκεκριμένο στην εγκυκλοπαίδεια, να το γράψουμε και να το διαβάσουμε την επόμενη μέρα στην τάξη. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι οι «Αλκυονίδες μέρες»..

Στο ισόγειο ενός σπιτιού, το παράθυρο το γέμιζε μια τηλεόραση, η οποία ήταν στραμμένη προς τα έξω.. για να προσέξω μετά πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα τα δυο σχετικά ηλικιωμένα άτομα που κάθονταν στο πεζοδρόμιο’ η γυναίκα κοιτούσε το παράθυρο, ο γέρος τη γυναίκα ή το δρόμο.

Στο δρόμο για τη γιαγιά μου, γυρνούσα και κοιτούσα έναν κύριο που μου ΄μοιαζε κάπως στον παππού μου. Λίγο πιο κάτω, τη στιγμή που περνούσα δίπλα από ένα μηχανάκι, πέφτει πάνω του ένα κίτρινο φύλλο από το δέντρο και χτυπάει για λίγο ο συναγερμός. Γέλασα μόνη μου.

Σήμερα... άλλαξα διαδρομή.

Παλιό αεροδρόμιο’ κάτι σαν ghost city, κτήρια που μου βγάζουν κάτι από Attenberg – Άσπρα Σπίτια, άδειοι δρόμοι, ξεχασμένες πινακίδες που παλιά ήταν η αρχή ενός προορισμού, παρατημένα μπλε βανάκια και λεωφορεία της Ολυμπιακής. Πώς και δεν έχουν κάνει εκεί γυρίσματα για ταινία; Εκτός κι αν μου διαφεύγει.

Δυο εθελοντές φαίνονταν από μακριά που κάθονταν στην ταράτσα του κτηρίου’ εθελοντές στον έρωτα..

Είχε μόλις βραδιάσει και στο τραμ συνέχιζαν να μπαίνουν κάποιοι λουόμενοι. Περίμενα να μυρίσει αλάτι και καρύδα, αλλά η πιο κοντινή μυρωδιά ήταν αυτή της Α.V. που κρατούσα.

Τελικά η παραλιακή περαντζάδα στο ύψος του Φλοίσβου και παραπέρα είναι μια Barceloneta σε μικρότερη κλίμακα. Οι παραλίες έχουν ήδη αρχίσει να γεμίζουν, τα παγκάκια "πιασμένα" για ένα ρέμβασμα στον ορίζοντα, όλο και περισσότερα ποδήλατα δίνουν περισσότερη κίνηση, ο ήλιος να δύει, παππούδες στο σκάκι κι ένα παγωτό μηχανής.

140 χαρακτήρες μπορεί να μην είναι αρκετοί, αλλά και 1.000 λέξεις μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν…

*ορίστε κάτι πιο δημιουργικό, the Treasure Box

UPD (3 μέρες μετά): Συνήθως αφήνουν free press στο τρένο για να τις διαβάσει ο επόμενος επιβάτης. Σήμερα βρήκα το κυριακάτικο ΒΗΜΑ, μαζί με το περιοδικό και το dvd των Friends -ο τύπος που θα το άφησε θα ενδιαφερόταν μόνο για το cd προφανώς. Πήρα το ΒΗΜΑgazino, διάβασα για τον Αντόνιο Ταμπούκι και τα ταξίδια, άλλαξα τρένο και φεύγοντας το άφησα σε μία άδεια θέση εκεί. Αυτή τη φορά μύριζα εγώ θάλασσα.

Καλό καλοκαίρι!

Just one more thing

2011-06-08T00:33:00.010+03:00

Είναι κάποιες στιγμές που λέω πως έχω κουραστεί να κυνηγάω το όνειρό μου, κι ας μην το εννοώ στο ελάχιστο.

- Ξέρεις τι λέει ο πατέρας μου; μου λέει μια φίλη, Όταν έχουμε κουραστεί, όταν φτάνουμε στα όριά μας, να κάνουμε κάτι λίγο παραπάνω.. αυτό είναι το κέρδος μας.

We all do what we can

So we can do just one more thing

We won't have a thing

So we've got nothing to lose

painting by Spiridoula Zachou

Κανείς, πέρα από τον εαυτό σου, δε μπορεί να σου γκρεμίσει το όνειρο. Και κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εσένα τι είναι αυτό το κάτι παραπάνω.

Κ82

2011-01-24T00:02:00.004+02:00

Είχε τελειώσει το άρωμα -δώρο στα γενέθλιά μου. Από την αρχή με τραβούσε αυτό το άρωμα.. Έχει λίγες μέρες που έχω ένα καινούριο μπουκάλι στο ράφι. Μυρίζω τον καρπό μου, είναι εθιστικό... Φέρνει θύμησες.. μυρίζει Αμοργό, θυμίζει το Γιασεμί, το "Άρωμα του Ονείρου" που είχα ξεκινήσει να διαβάζω εκεί - στην παραλία του Μούρου, χαμογελώντας με τον ιδιαίτερο κι ακομπλεξάριστο τρόπο που περιέγραφε καταστάσεις.

"..το γιασεμί, με το δικό του απολαυστικό τρόπο, παίζει μια οσφρητική παντομίμα με ευχαριστημένες ζωώδεις κινήσεις από καιρούς περασμένους. Υπάρχουν και μερικά άλλα λουλούδια που είναι εξίσου γλυκά, αλλά το γιασεμί είναι γλυκό χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς προσποιήσεις, χωρίς συμβιβασμούς. Είναι επιθετικά γλυκό, εξοργιστικά γλυκό... Επεκτατικό, πάντα ακόρεστο, ρομαντικό, σπάνια όμως μελαγχολικό, το γιασεμί έχει το ύφος ενός άγριου πλάσματος, ένα φευγαλέο, αυτεξούσιο ον που παίζει σαν ζωντανό σαξόφωνο μέσα στην τροπική νύχτα."

Τόμ Ρόμπινς - Το Άρωμα του Ονείρου

Ξαναμυρίζω τον καρπό μου. Μου φέρνει κάτι από το Κ23 της Κούδρα και του Αλομπάρ, κι ας έχει σαν βάση του ένα είδος κρίνου...

"Το άρωμα, από τη μια, είναι ένας αγωγός για τις πρώιμες αναμνήσεις μας (...) Είναι ο ισχυρότερος συνδετικός μας κρίκος με το παρελθόν και ο πιο κοντινός συνταξιδιώτης μας στο μέλλον."

Mar Adentro

2011-01-09T20:55:00.007+02:00

Νερό κι αλάτι.

Είτε κολυμπάς μέσα σε αυτό είτε αυτό μέσα σου, μετά από την ένταση των απανωτών κυμάτων νιώθεις μια κούραση, γλυκιά ή μη..

Out of the blue (and into the black)

2011-01-05T18:49:00.016+02:00

Η πρώτη μέρα της χρονιάς με βρήκε με φλουρί, να ταξιδεύω και να αλλάζω βέρες αρραβώνων στην ξαδέρφη μου. Το πρώτο θα προσπαθήσω να το θυμάμαι κατά τη διάρκεια του χρόνου, για το δεύτερο ελπίζω να ισχύει αυτό που λένε πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα θα το κάνεις κι όλο το χρόνο, για το τρίτο εύχομαι το 2011 να 'χει πολλές στιγμές ευτυχίας..

...και πραγματοποιημένα όνειρα.

[ps: υποχρεωτική η μετάβαση από το σκοτάδι στην αυγή]

"A dreamer is one who can only find his way by moonlight, and his punishment is that he sees the dawn before the rest of the world"

Oscar Wilde

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω

I'll keep this wisdom in my flesh

2010-11-24T01:07:00.000+02:00

Long nights allow me to feel
I'm falling...I am falling
The lights go out
Let me feel
I'm falling
I am falling safely to the ground

Α. Ένωση, ναι' αυτή του κύκλου. Ακούγεται αναρχικό, αλλά υπάρχει και αρχή και τέλος.. Και η ουσία μεταξύ αυτών.

Ένα Ε. θα 'ναι ελάχιστο

(

2010-11-17T22:23:00.008+02:00

I know a spell

That would make you well
Write about love, it could be in any tense, but it must make sense

Belle & Sebastian

Έρχονται στιγμές που η φωτιά δε γίνεται νερό -κι αλάτι- αλλά αέρας. Και σε τρομάζει.

)

Όρια

2010-11-01T23:32:00.011+02:00

Υπάρχουν για να τα ξεπεράσεις;

Ξεπερνάς τα όρια από φόβο.. Μέχρι πού; Με κάλυψε η "μικρή" ή απλά κύκλους κάνει η ζωή..

Τότε θα 'ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ' αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

Όσο μεγαλώνουμε ωριμάζουμε; Σε τι επίπεδο όμως το ορίζουν αυτό; Γιατί έχω τις επιφυλάξεις μου.

Παραμύθια (αληθινά) της γιαγιάς

2010-10-28T19:09:00.000+03:00

Και η γιαγιά η Σ. και η Κ. μας έχουν εξιστορήσει κατά καιρούς γεγονότα από την ζωή τους, την Κατοχή, τα δύσκολα χρόνια στο χωριό.. κι οι δύο τα διηγούνται σαν παραμύθια, με πολλές λεπτομέρειες.. που δε βαριέσαι να ακούς και ζητάς κι άλλα. Μετά την 28η Οκτωβρίου η γιαγιά Κ. κάθισε να μας λέει σε 'μένα και την sis ιστορίες από τον πόλεμο -του '40 αλλά και τον Εμφύλιο.

Μας έλεγε για τότε που είχε πάει με τη μαμά της να μαζέψουν κρυφά το σιτάρι για να μην τις δουν οι Βούλγαροι, ενώ επίσης κρυφά πήγαν το βράδυ στο απέναντι συγγενικό σπίτι να πάρουν τα ψωμιά που είχαν ψήσει στον εκεί φούρνο -με τις περιπολίες να καραδοκούν. Μας έλεγε για τότε που οι Βούλγαροι στρατιώτες ήρθαν στο σπίτι τους και χτύπησαν το θείο της, ενώ κάποιοι από αυτούς φέρονταν πιο ανθρώπινα -ένας είχε πει στη θεία της πως όλα θα πάνε καλά. Τη συγκεκριμένη ιστορία την ξεκίνησε με τη φράση "Θυμάμαι τρώγαμε λάχανα με κρέας..". Μας είπε πάλι για τότε που έφυγαν να πάνε για την άλλη μεριά του Στρυμόνα, σε άλλο χωριό -εκεί ήταν οι Γερμανοί- και πέρασαν απέναντι με βάρκα έχοντας πάρει και τα πρόβατα μαζί βάζοντας μάλιστα χόρτα στα κουδούνια τους για να μη χτυπάνε. Για τότε που...

Δεν τολμάω να τα διηγηθώ όπως η γιαγιά μου, αλλά ούτε και θέλω.. προτιμάω να τα ακούω από αυτήν. Κι εγώ να φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου, για τα σπίτια που μου έλεγε -αν και δεν ήταν εννοείται στη μορφή που βρίσκονται τώρα- για το ποτάμι και τα άλλα μέρη, για τη γιαγιά μου μικρή..

Αφού είδα αργότερα το Ψυχή Βαθιά της ζήτησα να μου πει περισσότερα για τον Εμφύλιο.

Eίχαν κάνει, μου λέει, ένα πέρασμα κάτω απ' το δωμάτιο -έχοντας χαράξει το ξύλινο δάπεδο ώστε να ανοίγει η "πόρτα" σαν καπάκι- και το οποίο έβγαζε στο μαντρί, για να πηγαίνουν εκεί η γιαγιά μου με τον αδερφό της όταν έρχονταν οι αντάρτες να μαζέψουν τα παιδιά. Τον παππού μου τον είχαν πάρει οι αντάρτες μαζί τους στα βουνά. Κάποιος μάλιστα είπε στους υπόλοιπους πως είχε ωραία φωνή και τον έβαλαν να τραγουδάει τα αντάρτικα. Της είχε πει ο παππούς για το πόσο τον είχε αγγίξει εκείνη η στιγμή που, αφού έφυγε κρυφά μαζί με ένα φίλο του και κάθησαν σε κάτι βράχους, άκουσε ένα πουλί να κελαηδάει...

Βλέπω το πρόσωπό της όταν μου το λέει.. και δε θέλουν και πολύ τα μάτια μου για να γυαλίσουν, όταν ακούω για τον παππού μου.

Η γιαγιά η Σ. κάποια χρόνια παλιότερα μου είχε πει πως έχει ακόμα καθαρά στο μυαλό της την εικόνα αυτή· είχε τελειώσει ο πόλεμος του '40 και καθώς περνούσε ο κόσμος τη γέφυρα για να πάει προς τα χωριά του, κοίταξε η γιαγιά μου έναν στρατιώτη που ήταν από κάτω ο οποίος είχε δακρύσει βλέποντας τον κόσμο να περνάει, ελεύθερος πια.

Όλα αυτά μπορεί εμάς να μας φαίνονται εξωπραγματικά, βγαλμένα από ταινία, αλλά για κάποιους αυτή ήταν η ζωή τους...

____________________________________

..και για κάποιο λόγο τα ίδια άτομα, έχοντας συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής, δε μπορούν να κάθονται για πολύ, εφ'όσον τους το επιτρέπει η κατάστασή τους, και δε φοβούνται μήπως κουραστούν. Τη γιαγιά τη Σ. δεν την πιάνει κανείς· πήγαινε το καλοκαίρι στο σπίτι μας -της γιαγιάς Κ που μένει εδώ- για να καθαρίσει τον μπαχτσέ. Είχε όμως ξεχάσει να πάρει τα κλειδιά μαζί της και θεώρησε πιο λογικό να ανεβεί το περβάζι με τα κάγκελα για να περάσει μέσα. :)

Τις προάλλες που πήγα στη γιαγιά Κ. βγαίνουμε στο μπαλκόνι να δούμε τα φυτά με τα οποία έχει μια τρέλα και μου δείχνει κάτι σιδερένιες βέργες δύο μέτρα που θα τις έβαζε σε κάποιες γλάστρες, αφού τις κόψουν. Και σκάει ένα χαμόγελο και μου λέει την ιστορία· ερχόμουν απ' τη θεία σου, λέει, και στο δρόμο βλέπω σε μια αλάνα κάτι παρατημένες βέργες, τις βλέπω και λέω πως αυτές κάνουν για τα φυτά, και να σου τις παίρνει, ακουμπάει τη μια μεριά τους στον ώμο της και τις σέρνει... δρόμος καναδυό χιλιόμετρα το πολύ, και με πέρασμα κι απ' την κεντρική λεωφόρο (έπρεπε να 'μουν από μια πλευρά να την βλέπω!). "Αλλά δεν το έχω πει σε κανέναν..". -"Και γιατί δεν τις άφηνες να τις έπαιρνες αργότερα με κάποιον από μας μαζί;" -"Σιγά μην τις άφηνα. Θα τις έπαιρνε κανένας άλλος."

Αφιερωμένο και στις δύο, μιας και στην Κ. αρέσει ο Παπάζογλου.

*μετά από ένα χρόνο στο ράφι των draft posts είπα να το ανεβάσω

.

2010-10-26T20:58:00.006+03:00

Βρίσκεται σε τέτοια κίνηση που δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αυτήν. Αυτή είναι.

"Μοιάζει ο παράδεισος με δρόμο που σε 'σένα φτάνει..". Για ποια το γράψατε;
Π.Π.: Ήμουν στο φανάρι, έβρεχε και περνούσε δίπλα από τα σταματημένα αυτοκίνητα μια κοπέλα με ένα ποδήλατο-αντίκα, που είχε μια τεράστια ρόδα μπροστά και μια μικρούλα πίσω. Έμοιαζε τόσο διαφορετική μέσα στο γκρίζο. Την ερωτεύτηκα χωρίς να την ξέρω και την έβαλα στο τραγούδι.

Ενώ σκέφτομαι ακόμα τον άνθρωπο που στεκόταν στο διαχωριστικό διάζωμα της εθνικής οδού με μια βαλίτσα...

Σαν να ξέμεινε από κάποια ιστορία.

Κάποια πράγματα δύσκολα χωράνε στο μυαλό σου και δύσκολα τα εξηγείς λογικά.

Μέσα απ' τα μάτια μιας πιτσιρίκας

2010-10-10T16:03:00.007+03:00

Περνώντας πάλι μπροστά από την Εθνική Λυρική Σκηνή και μετά από τις στάσεις των λεωφορείων στην Ακαδημίας, μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες κι ένα συναίσθημα ότι το 'χω δει αυτό το μέρος από παλιά' διαφορετικό όμως απ' όπως το βλέπω τα τελευταία πόσα χρόνια..

Ήταν το '99, γυμνάσιο, όταν μας είχαν πάει στη Λυρική Σκηνή να δούμε τους γάμους του Φίγκαρο και μετά θα μαζευόμασταν στις στάσεις για να φύγουμε. Εκείνο ακριβώς το σημείο μου φάνταζε διαφορετικά τότε.. η αίσθηση που έχω τώρα από τότε είναι μιας πόλης από κεντρική Ευρώπη, με τα ωραία κτήρια, τα φώτα το βράδυ, τα δέντρα, τον κόσμο και τα αυτοκίνητα' ακόμα και η βοηθητική λωρίδα πίσω από τις στάσεις των λεωφορείων έδινε άλλο αέρα στην πόλη.. Μια πόλη που θα άρχιζα να ανακαλύπτω περισσότερο σε τρία χρόνια από τότε και που δεν έχω σταματήσει ακόμα.

Αρκετές φορές όταν περνάω από μέρη που έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου από τα παλιά, έρχονται στο μυαλό μου εκείνες οι πρώτες, καθαρές από προσθήκες του χρόνου, σκέψεις (Σα να 'ταν σήμερα το χτες..), ακόμα και παιδικές εικόνες. Δεν ξέρω αν ακούγεται περίεργο σε κάποιους. Κάτι τέτοιες στιγμές πάντως χαμογελάω γλυκά στη μνήμη μου που με ακολουθεί πιστά -τουλάχιστον η μακροχρόνια.

cinema ψυχάκι

2010-09-30T23:29:00.006+03:00

Είχε ξεκινήσει πριν δέκα λεπτά η ταινία.. Πρέπει να ετοιμάζονταν οι δύο αδερφές για το οικογενειακό δείπνο στην τραπεζαρία, όταν ψάχνοντας να βρούμε πού να κάτσουμε συνειδητοποιούσαμε ότι δε βλέπαμε άλλα κεφάλια. Ρίχνοντας περισσότερο φως η επόμενη σκηνή κι αφού είχαν συνηθίσει τα μάτια μας στο σκοτάδι μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα, είχα εξαντλήσει σχεδόν όλο το οπτικό μου πεδίο.. "Είναι κανείς εδώ;" Η σιωπή είχε ήδη εκπληρώσει -ξανά- μια παλιά μου επιθυμία.

Αγία Νοσταλγία

2010-09-06T22:10:00.007+03:00

Μια ματιά στη λάμπα έξω απ'το παράθυρο αρκούσε για να σιγουρευτείς ότι -πάλι- βρέχει ή έστω ψιχαλίζει. Άνοιγες το παράθυρο και άκουγες τον ήχο.. Έβγαζες έξω το χέρι σου και ένιωθες τις σταγόνες πάνω του, ενώ το αεράκι έκανε την κάφτρα να τελειώνει πιο γρήγορα και σε κάθε ρουφηξιά άκουγες το σπίθισμα μέσα στη ησυχία της νύχτας.

(φωτο: περσινό καλοκαίρι, γύρω στις 3. ξημερώνει...)

Απέραντο γαλάζιο

2010-08-25T23:43:00.007+03:00

Πρέπει να 'χει τουλάχιστον τρία χρόνια που θέλαμε να πάμε σε αυτό το νησί, αλλά τύχαινε και καταλήγαμε αλλού. Φεύγω άρον άρον απ' τη δουλειά, άδειος ο δρόμος, για να βρούμε καμιά θέση. Πάνω κατάστρωμα και το 9ωρο ταξίδι ξεκινάει.. ό,τι πρέπει για να μπεις κατ'ευθείαν στην άλλη πραγματικότητα..

03:30 Τελευταία στάση: Αμοργός.

Είναι τόσο όμορφα ανακατεμένα όλα, εικόνες και στιγμές, που μου είναι δύσκολο να ξεκινήσω από κάπου. Μέσα σ'αυτή την αταξία του μυαλού, λοιπόν, "βλέπω" ..δρόμους από αυτούς που σε αφήνουν να απολαύσεις τη διαδρομή και τη θέα ενώ η μουσική σιγοντάρει.

..γαλανά και δροσερά νερά, με πιο ωραία ίσως αυτά της Γραμβούσας [το καλό του να ακολουθείς τις προτάσεις από άτομo που ξέρει καλά το νησί. ευχαριστώ κοπελιά]. Νιώθω έντονα τη συνεχή εναλλαγή κρύου και ζεστού στα νερά της Αγίας Άννας.

..τα σκαλοπάτια προς το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας.

Αφού φτάσαμε ξαποστάσαμε ατενίζοντας τον ορίζοντα, το απέραντο.. μέχρι εκεί που η ομίχλη κι οι υδρατμοί άφηναν το μάτι να φτάσει. Είναι αυτό το σημείο που κατανοείς καλύτερα το πόσο εύλογα κρατάει το νησί το προσωνύμιο που του αποδόθηκε από την ταινία Le grand bleu. Έπειτα μας τράταραν λουκούμι, νερό και ψημένη ρακή -η καλύτερη που ήπιαμε στο νησί.

..ακολουθώ τους ήχους από τις γιορτές της Αμοργού. Τρεις γιορτές στη σειρά πετύχαμε, με κύρια το πανηγύρι της Αγ.Παρασκεύης στην Κολοφάνα. Τα τραπέζια σε παράταξη και κοπέλες να σερβίρουν πατατάτο και κρασί, για να πάρουν αργότερα σειρά η μουσική κι ο χορός.

..μυρίζω τον ελληνικό στο καφενείο πάνω στο δρόμο' ηρεμία στην αυλή του όταν δεν περνάει κανένα αυτοκίνητο και μια γλυκιά ευγένεια στα πρόσωπα των ηλικιωμένων ιδιοκτητών.

..χάνομαι στα στενά. Το μαγευτικό αυτό μέρος που αν κι έχει το ίδιο όνομα σε κάθε νησί, ξεχωρίζει όπως ο φωτισμένος βράχος που υψώνεται μέσα από τα λευκά σπίτια το βράδυ' η Χώρα.

Δε χορταίνεις να τη γυρίζεις, σοκάκι από εδώ - σκαλάκια από 'κει, περάσματα κρυφά που εξάπτουν την περιέργεια και τη διάθεση για εξερεύνηση.

..Ηλιοβασίλεμα στον Ποταμό, άραγμα στο Q, χαλαρές στιγμές στο μπαλκόνι του αγαπημένου Γιασεμί..

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή, λαμβάνω τηλέφωνο από Αμοργό για να μάθω ότι θα γίνει ο γύρος του νησιού εκείνη τη μέρα τελικά. "Δυστυχώς έχουμε φύγει..." -προς το παρόν τουλάχιστον. Μυρίζει νοσταλγία.

Κι έτσι η αλληλουχία φέτος έφτασε στην ένωση των δύο γραμμάτων. Σ-Κ-Σ-Κ-(Ν)-Κ-Α

Χορεύοντας μου 'δειξες μέσα σε πέντε λεπτά

τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος

ότι αν το πιστέψεις στ' αλήθεια η αγάπη μπορεί

ότι αν αφεθείς σ'οδηγάει ο δρόμος...

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, ten..

2010-04-25T07:07:00.008+03:00

Δεν με πειράζει τόσο που δε γράφω στο blog. Αυτό που με ενοχλεί είναι να βλέπω όλο και πιο άδειες τις σελίδες -ιδίως τις καθημερινές- ξεφυλλίζοντας το φυσικό μου ημερολόγιο. Το οποίο εδώ και χρόνια χρησιμεύει ουσιαστικά σαν πρακτικό δραστηριοτήτων (μέρος, φίλοι κτλ)' λίγες λέξεις δηλαδή, όχι σάλτσες και συναισθήματα, απλά κωδικοποιημένες φράσεις που διαβάζοντάς τες μετά από μήνες/χρόνια θυμάμαι κάποιες λεπτομέρειες και ζω, έτσι, λίγο από το κάθε τότε.

Είπα να συνεχίσω και φέτος με την ίδια ατζέντα, καθώς λατρεύω τα σχέδια της Catalina -τις φράσεις του Coehlo εξάλλου ξεχνάω να τις διαβάζω. Νόμιζα πως ο καιρός περνάει γρήγορα κυρίως όταν περνάς καλά -αλλά αυτό πριν ξεκινήσoυν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Σε τρεις μέρες μεγαλώνω κατά ένα χρόνο και είναι δεκτό γιατί γίνεται στην ώρα του' το να φεύγει όμως κάθε μεμονωμένη μέρα πιο γρήγορα από το κανονικό, καταντάει σπαστικό. Κι επειδή το τελευταίο δε μπορεί να ισχύει βάσει νόμων της φύσης και της φυσικής, έγκειται στον καθένα να γεμίζει τη μέρα του όπως πραγματικά θέλει.

Οι ανοιξιάτικοι μήνες έχουν για τίτλους στο ημερολόγιο τους εξής: Διαδρομή, Ανησυχία και Όνειρο αντίστοιχα. Μένει να δω κατά ποιό τρόπο θα ισχύσει το τελευταίο..

..I'm gonna close my eyes and when I open them again

everything will make sense to me then.

καιρό είχα να ..ακούσω το απορριματοφόρο και τα πρώτα τιτιβίσματα -νοσταλγώ μέρες στο σκωτσέζικο χωριό μου. παλιές εποχές..
(παλιός εαυτός; θέλω -νομίζω- να πιστεύω πως όχι.)

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί

2010-02-07T18:12:00.007+02:00

Τελικά δεν είναι ωραίο μόνο όταν ανάβουν τα φώτα της εθνικής οδού, καθώς βρίσκεσαι εν κινήσει, αλλά και όταν σβήνουν..
Ζεις τη δική σου θεατράλε στιγμή.

Δεν είσαι μόνος στο δρόμο. Πέρα από τις σκέψεις και τη μουσική είναι κι οι εικόνες.. Προχωράς κι ατενίζεις.. τον ορίζοντα, κατά την ανατολή αλλά και κατά τη δύση του ηλίου (άνοδος/κάθοδος αντίστοιχα και στο δρόμο).. το σμήνος των πουλιών τις συννεφιασμένες μέρες που είναι σα να κάνει φιγούρες μπαλέτου λίγα μέτρα μόνο πιο ψηλά από τα σταματημένα απ' την κίνηση αυτοκίνητα.. τη ρόδα του λούνα παρκ και το "εναέριο γαϊτανάκι" στο οποίο εδώ και καιρό θέλω να ανέβω.

Μια καθημερινή απόδραση από την πόλη... αυτό είναι.

"...στον κόσμο μου εγώ, στον δικό σου κι εσύ"

Καλή Χρονιά, Καλή 10ετία!

Αθήνα, Σ' αγαπώ

2009-11-16T02:02:00.011+02:00

Πρώτα ήταν το Paris, Je t'aime, τώρα το New York, I love you. Μετά;
Μου αρέσουν οι ..πολυσυλλεκτικές ταινίες, που στο τέλος τους προσπαθείς να θυμηθείς όλες τις ιστορίες και να καταλήξεις στο ποια σου άρεσε περισσότερο.. Το NY, στις σκηνές με τα ταξί, μου φάνηκε ότι είχε κάτι από το αγαπημένο Night on Earth του Jarmusch -θα μου πεις απ'την άλλη, με τόσα ταξί στη Νέα Υόρκη λογικό να υπήρχαν και σε μία απ' τις ιστορίες. Αυτό που μου αρέσει επίσης σε αυτές τις ταινίες είναι το "παιχνίδι" του να βρεις ποιός σκηνοθέτησε ποια ιστορία - ήμουν σίγουρη για του Φατίχ Ακίν κι υπέθεσα της Πόρτμαν απ' αυτό που μου έβγαζε.
Στα αρχικά τρέιλερ, βλέποντας το Welcome, μου έρχεται στο νου (δεν ξέρω γιατί, μάλλον από τη σχετική ομοιότητα στην έκφραση του προσώπου της γυναίκας με τη Lili) μια ταινία που δεν είχα δει παρά μόνο κάποια πλάνα της από το βίντεο κλιπ του soundtrack... για να επιβεβαιωθώ από το "après Je vais bien ne t'en fais pas" στην οθόνη -την τελευταία την είδα τελικά μόλις γύρισα σπίτι.

Η Lili μου θυμίζει την κοπελιά που έβγαλα φωτο στο αεροπλάνο.

Κυριακή μεσημέρι, είπα να κάτσω στο σπίτι για καφέ και πήρα να διαβάζω/ ξεφυλλίζω γύρω στα οχτώ τεύχη Athens Voice και LIFO τα οποία είχα μαζέψει τελευταία σε μια στίβα. Και άρχισα να σημειώνω τα δρώμενα της πόλης - κάτι που μου είχε λείψει ένα χρόνο τώρα...

παλιές συνήθειες*

2009-11-05T15:13:00.007+02:00

Πρωινό ξύπνημα σήμερα -οκ, λέμε τώρα. Πριν περάσω την εκκλησία σκέφτομαι το τρέξιμο που έκανα συχνά σε αυτό το σημείο -τις μέρες τις ..φοιτητικές- μόλις αντίκρυζα το λεωφορείο να περνάει. Αυτομάτως έρχεται και η ίδια εικόνα, στο Stirling· εκεί μάλιστα η πόρτα του σπιτιού βρισκόταν σε απόσταση 100m. απ' τη στάση :). Σε αυτό το σημείο των σκέψεων περνάει το μπλε (ή πράσινο) -όχι ότι με εξέπληξε. Μπαίνω στην προτελευταία πόρτα, κλασικά. Πάω προς το κυκλικό "γύρω-γύρω όλοι". Πιο μετά παίρνω τηλέφωνο τη Ρ. για να ανέβει στο λεωφορείο. Τον, ξεχασμένο, πάπυρο μπορεί να μην τον πήραμε, καθώς η αγαπητή κι ..ευχάριστη γραμματεία σε δέχεται πλέον συγκεκριμένες μέρες κι ας είναι ανοιχτή (τι λες τώρα, ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να ανοίξει ένα συρτάρι και να σου δώσει το χαρτί σου?). Α ρε.. αιώνια γραμματεία ελληνικών πανεπιστημίων [just for the record, έξω τη βεβαίωση σπουδών την παίρνεις μέσα σε 1 λεπτό, ενώ εδώ σε 1 βδομάδα]!
Καθήσαμε το λοιπόν έξω στο Καφελόγιο με παρέα το γνωστό τρίπτυχο: καφές-τσιγάρο-τάβλι, βλέποντας κι ακούγοντας τις νεότερες γενιές.

*όχι απαραίτητα όμως και κακές [δεν το 'χα δει το video clip (!!)]

The Art of Travel

2009-11-01T23:49:00.017+02:00

Αν και προτιμάω το τρένο από το λεωφορείο, αυτό που μου αρέσει στο λεωφορείο είναι ότι τα βλέπεις όλα από ψηλά.. το δρόμο, τα αυτοκίνητα, τοπία κι εικόνες που όταν είσαι στο αυτοκίνητο μπορεί να μην τα παίρνεις χαμπάρι. Ανεβαίνοντας για το χωριό, έπεσε το μάτι μου πάλι στην οθόνη του drive-in σινεμά που στέκει παραμελημένο στο πουθενά (εκτός κι αν λειτουργεί και δεν το ξέρω!). Θα 'θελα να 'βλεπα μια ταινία σε drive-in, να αισθανόμουν για λίγο ότι βρίσκομαι σε κάποια από τις αμερικάνικες ταινίες, πίνοντας coca-cola σε ένα αμάξι αντίκα.

Αλλά στο τρένο είναι διαφορετικά. Συμφωνώντας με τον Alain de Botton, θα το αναγνωρίσω ως το μεταφορικό μέσο που βοηθάει περισσότερο στα ταξίδια της σκέψης. Σου αφήνει τον κατάλληλο χρόνο για να δεις έξω τα τοπία (όχι όμως πάντα αρκετό ώστε να προλάβεις να βγάλεις τη φωτογραφική), ενώ παράλληλα και το εσωτερικό του βρίσκεται σε μια συνεχή κίνηση με τους επιβάτες να πηγαίνουν πέρα-δώθε. Δεν έχω καταλήξει πλήρως μόνο στο αν με ενοχλεί ή, αντιθέτως, μου αρέσει να ταξιδεύω ανάποδα.. Νομίζω πως όταν ταξιδεύεις καθισμένος προς τη "σωστή" κατεύθυνση βρίσκεσαι σε μεγαλύτερη εγρήγορση να δεις τί πρόκειται να έρθει μετά, αλλιώς κοιτώντας προς το μέρος που αφήνεις μπορείς ίσως να απολαύσεις το ταξίδι περισσότερο.

Μετά την ολιγοήμερη στάση μου στην Πάνω Πόλη, αποφάσισα να πάρω το τρένο το μεσημέρι, γιατί άλλες φορές τύχαινε να πάρω το απογευματινό με αποτέλεσμα στη διαδρομή να βλέπω μόνο τον εαυτό μου έξω απ' το παράθυρο. Μαζί μου είχα και την Τέχνη του ταξιδιού του Μποττόν, αυτό το ταξιδευμένο βιβλίο που δεν αξιώθηκα ένα χρόνο να το διαβάσω πάνω. Συνειδητοποίησα όμως πως δεν του άρμοζε τόσο το δωμάτιό μου σαν μέρος μελέτης, αλλά περισσότερο κάτι εν κινήσει.

Όντας το δεύτερο βιβλίο του που διαβάζω -μετά το Μικρή φιλοσοφία του έρωτα- μπορώ να πω ότι είναι από αυτούς τους συγγραφείς που λες ότι αντιπροσωπεύουν τις σκέψεις σου, που διαβάζεις μια παράγραφο και χαμογελάς. Να 'ναι καλά η sis και για τα δύο δωράκια. Το επόμενό του που θα πάρω θα είναι το The pleasures and sorrows of work, έτσι για να μπαίνουμε στο κλίμα.

"Ο Χόπερ ωστόσο ενδιαφερόταν και για τα τρένα. Έβρισκε ελκυστική την ατμόσφαιρα των σχεδόν άδειων βαγονιών που τραβούν το δρόμο τους σ' ένα τοπίο' μέσα τους βασιλεύει σιωπή, καθώς οι τροχοί κυλούν ρυθμικά στις ράγες, κι αυτός ο ήχος, μαζί με τη θέα από τα παράθυρο, υποθάλπουν μια ονειρική διάθεση, μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε να βγαίνουμε από το συνήθη εαυτό μας, ν' αποκτούμε πρόσβαση σε σκέψεις και αναμνήσεις που ίσως δεν αναδύονται στην επιφάνεια όταν βρισκόμαστε σε πιο σταθερό περιβάλλον. Κάπως έτσι φαίνεται να αισθάνεται και η γυναίκα στον πίνακα Διαμέρισμα Γ, Βαγόνι 293 (1938), που ξεφυλλίζει ένα βιβλίο, ενώ το βλέμμα της περνά αναποφάσιστο από τις σελίδες στο τοπίο και πάλι πίσω."

-Alain de Botton, Η τέχνη του ταξιδιού-

Στα μισά περίπου της διαδρομής το 'κλεισα κι άφησα κενή τη θέση μου - ανέβηκε ο Κ.

* support post & song

ps: θα 'θελα να 'χα ένα σπίτι στην Πλάκα κι ένα στα Κάστρα.

Ιθάκες

2009-09-30T17:05:00.002+03:00

Ένας χρόνος διαφορετικός απ' τους προηγούμενους πέρασε στο χτες. Το μάστερ μπορεί να ήταν η αφορμή κι ο σκοπός εν τέλει, αλλά τα ενδιάμεσα είναι αυτά που θα μου μείνουν... Το ταξίδι είναι που μετράει κι όχι ο προορισμός -τετριμμένο αλλά είναι η αλήθεια. Πριν φύγω για Σκωτία, ο θείος μου μου είχε δώσει να πάρω μαζί μου τρία ποιήματα, μέσα στα οποία κι η Ιθάκη. Τους τρεις τελευταίους στίχους από το ποίημα τους έβαλα στην πτυχιακή μου, μετά τις ευχαριστίες.

"...Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν."

Κ.Π.Καβάφης

Η χρονιά του Stirling έκλεισε με ένα ταξίδι στο Μεξικό. Αποφασίστηκε κατά την περίοδο πτυχιακής εντός μίας ημέρας, με τα κορίτσια εκεί, καθώς βρήκαμε πολύ καλή προσφορά. Και κάπως έτσι βρέθηκα να κάνω το πρώτο μου υπερατλαντικό ταξίδι. Στο γυρισμό, στην ανταπόκριση, είχα 5 ώρες να γεμίσω.. μόνη μου στο Άμστερνταμ' δώρο την ημέρα της γιορτής μου. Έφτασα στη 1 ξημερώματα και 8 το πρωί ήμουν εν πλω για Σαντορίνη, για ένα γάμο. Και μετά σου λένε jet lag.. Έχει μια βδομάδα που είμαι πλέον στην Αθήνα και μου φαίνεται περίεργο.. τελείωσε το διάβασμα, τα ταξίδια. Αλλαγή σελίδας τώρα.

Κάπου με τις μετακινήσεις και την εναλλαγή τόπων και μεταφορικών μέσων, δεν συνειδητοποίησα ότι τελείωσε το καλοκαίρι... -και γιατί άλλωστε;

"Ίσως να φτάνει μόνο αυτό.."

2009-08-06T19:47:00.006+03:00

Ίσως πρέπει να στο πω

σ' ονειρεύτηκα ξανά

σ' έναν έρημο σταθμό

που 'γραφε εδώ ορίζοντας

"Τώρα δε φοβάμαι τίποτα"

Το παγκάκι

2009-08-03T22:41:00.010+03:00

Πριν μετακομίσουμε, ανησυχούσα για το αν το δωμάτιό μου θα είχε θέα. Τελικά όλες έχουμε, οι δύο το μνημείο του Wallace κι οι άλλες δύο έχουμε το λόφο Gowan, ο οποίος από τότε που γύρισα έχει βαφτεί σχεδόν μωβ. Βρήκα και χώρο να ξαναφυτέψω το δεντράκι μου.

Έτσι λοιπόν όταν σηκώνω τα μάτια μου απ'την οθόνη του υπολογιστή, αυτή είναι η εικόνα που αντικρύζω. Κι αυτό που μου αρέσει είναι ότι αυτή η εικόνα είναι "ζωντανή"..

Κάθε μέρα όλο και κάποιος θα ανηφορίσει για να κάτσει στο παγκάκι αυτό και να ρεμβάσει.. Πολλά ζευγαράκια, οικογένειες με τα παιδάκια να ανεβαίνουν πάνω στα κανόνια, αλλά και μοναχικοί τύποι.. συχνά να κάθονται στη βροχή χωρίς να της δίνουν και πολύ σημασία..

Να 'μαστε πάλι..

2009-07-15T00:03:00.008+03:00

στο δεύτερο σπίτι μου, συνηθίζοντας ξανά την παρατεταμένη διάρκεια της μέρας, τη βροχή και την ομίχλη ενίοτε, το να φοράω άνετα μες στο σπίτι ζακετάκι -κάτω όμως σαγιονάρα με βαμμένο νύχι, σε παρακαλώ, μην ξεφεύγουμε και τελείως απ'την εποχή, το να ακούω ράδιο κάνοντας τρία-τέσσερα κλικ αντί να πατάω απλά το κουμπί του ραδιοφώνου μόλις ξυπνήσω, το να προσθέτω στο μυαλό μου 2 ώρες κάθε που μιλάω με πατρίδα, το να λέω καληνύχτα αρκετές ώρες πριν πέσω εγώ για ύπνο..

Η δόση από Ελλάδα ήταν αρκετή ώστε να μην είναι και πολύ εύκολη η επαναπροσαρμογή (ποιός διαβάζει πάλι?) και να θέλω να περάσει ο καιρός.. αν και ξέρω ότι το τέλος κι ο γυρισμός δε θα είναι καθόλου εύκολος.. Μέσα σε τρεις βδομάδες μπήκα σε έξι αεροπλάνα, οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα, οι παραστάσεις άλλαζαν ακόμα πιο γρήγορα κι έφτασα χτες εδώ λίγο χαμένη στο διάστημα. Μπρος-πίσω, μπρος-πίσω.

"Never seem to get in the place that I belong"

Η επόμενη πτήση θα είναι one way...

Κάπα

2009-07-13T23:53:00.038+03:00

Μετά από ένα στριφογύρισμα του Σίγμα σε Νι πέρσι, φέτος συνεχίστηκε ξανά η αλληλουχία..

Ηρεμία, ωραίες διαδρομές, άγρια ομορφιά, διάφανα καθαρά νερά.. λίγες μέρες στην Κάρπαθο έφταναν για να χάσω την αίσθηση του χρόνου και να ξεχάσω ότι με περιμένει και μια πτυχιακή.

Η κυρά Στασία που μας φιλοξενούσε μας φερόταν σα γιαγιά μας. Μια μέρα μας κέρασε καρπάθικο μπακλαβά ενώ μια άλλη μέρα μας είχε αφήσει στο δωμάτιο από την χορτόπιτα που είχε φτιάξει. Αεικίνητη, τις περισσότερες ώρες ασχολιόταν με τον κήπο της κι όταν την πετυχαίναμε είχε να μας πει κι από κάτι, μια ιστορία, με την ιδιαίτερη προφορά της με στοιχεία αρχαίας ελληνικής διαλέκτου. Φεύγοντας, μας αγκάλιασε και μας έδωσε βασιλικό να τον φυτέψουμε στο μπαλκόνι να τη θυμόμαστε...

Οι δρόμοι ήταν όλο στροφές μες στα βουνά, ιδίως προς κάτι παραλίες που οι περισσότεροι πήγαιναν με καραβάκι. Κάποιες παραλίες συγκρίνονταν θα 'λεγες με αυτές των Κουφονησίων. Η Κυρά Παναγιά που έστεκε σαν φόντο στο desktop μου μέχρι πρότινος, πήρε σάρκα και οστά (ή καλύτερα θάλασσα κι άμμο..).

Η Όλυμπος -έτσι αποκαλούν το χωριό, σε θηλυκό γένος- είναι γραφικότατη, λες και έχει μείνει χρόνια πίσω. Ο μεγάλος χωματόδρομος που έχεις να διανύσεις μέχρι να φτάσεις στο χωριό, η δροσιά που έχει αλλά και η ομίχλη που το είχε περιτριγυρίσει, σε έβαζαν σε άλλο κλίμα από αυτό των καλοκαιρινών διακοπών. Οι γυναίκες είναι ντυμένες παραδοσιακά αλλά ξέρουν και καλά τη δουλειά του εμπόρου' θα σε καλέσουν στο μαγαζί να σου φορέσουν τη μαντίλα για να νιώσεις κομμάτι του μέρους.. περιττό να πω ότι κι εγώ και η αδερφή μου κυκλοφορούσαμε στο χωριό με τη μαντίλα στο κεφάλι.

~
~

Σε αυτές τις διακοπές είπα να μην οργανώσω το πρόγραμμα.. βγήκε κατά τη διάρκεια, αν και δε μπορούσα εύκολα να αντισταθώ. Χωρίς βιβλίο στην παραλία, χωρίς καν mp3. Ξενοιασιά.. αυτό δεν είναι οι διακοπές? Να έχει βραδιάσει και να πηγαίνεις με το μαγιό και τα ρούχα της παραλίας για ποτό.. και μετά να παίρνεις πίτσα από μια ταβέρνα που μόλις θα 'κλεινε και να πηγαίνεις στην παραλία, με το φεγγάρι να φωτίζει σαν ένας τεράστιος φανοστάτης.

"Μια ρουφηξιά είναι η ζωή"

2009-07-02T02:30:00.009+03:00

Ήμουν ήδη καθ'οδόν όταν συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει να πάρω το εισητήριο μαζί μου, ευτυχώς κοντά ακόμα. Μπαίνοντας στη Θηβών άρχισα να κοιτάω το ρολόι.. μετά από μια ώρα σύνολο μπαίνω στην τελική ευθεία για την ανηφόρα στο θέατρο Πέτρας. Έπρεπε να είχα καταλάβει τι θα επακολουθούσε, αλλά πού να φανταστώ ότι θα είχε τόσο κόσμο! Πέρα από τα σουβλάκια η περιοχή γύρω απ' το θέατρο μύριζε καμμένο λάστιχο. Άλλη μία ώρα μέχρι να βρω να παρκάρω. Κατά τις 11 μπαίνω μέσα, με free πλέον είσοδο, "δεν το 'λεγες νωρίτερα?" του λέω -δε θα 'χανα και χρόνο. Είχα ξεχάσει ότι τη σκηνή την έχουν στραμμένη ανάποδα όπως μπαίνεις.. απέναντι όλες οι κερκίδες γεμάτες, το ίδιο κι η "αρένα", δεξιά, αριστερά, πάνω στα βράχια κι ακόμα πιο πάνω..! (ούτε τα κατσίκια τέτοιο σκαρφάλωμα:Ρ)

Έφτανε να ακούσω τη φωνή του και τα τραγούδια του για να ηρεμήσω.

Κι επειδή ο Σωκράτης ροκάρει, προς το τέλος είπε με το δικό του τρόπο τα "δε χωράς πουθενά" και "η μάσκα που κρύβεις" από Τρύπες, αλλά και Σιδηρόπουλο.

♫ ♪ ♪ ♫ ♫ ♪ ♫ ♪ ♫ ♪ ♪ ♫ ♫ ♪ ♫ ♪

Το Μάλαμα τον έμαθα ουσιαστικά στην γ' λυκείου από τον Θ. που καθόταν μπροστά μου. Στην πενταήμερη, μόλις φτάσαμε στη Σαντορίνη, μου 'δωσε να βάλω την κασέτα του στο κασετόφωνό μου κι έβαλε την πριγκηπέσσα. Αργότερα αντέγραψα την κασέτα κι έκτοτε άρχισα να τον ακούω με αυξητικό ρυθμό.

Δε μπορώ να διαλέξω ένα τραγούδι, είναι τόσα.. το Γράμμα, Σήματα φωσφορικά, Φύλλα αλκαλικά, Ταξίδι, είναι Σκοτάδι, ο Κήπος, Μοιραία, Ανήσυχες μέρες, Πριγκηπέσσα, για την Ελλάδα, Τσιγάρο ατέλειωτο, της Σιωπής, Χαμένο ρούχο, Νεράιδα, Καλημέρα...

Stirling's sky is always grey

2009-06-10T03:48:00.004+03:00

Αν και την προηγούμενη βδομάδα ζήσαμε κανονικό καλοκαίρι, δεν άργησε να βρέξει..
Ό,τι χρώμα όμως και να 'χει ο ουρανός.. καταγάλανος, γκρι, μπλε σκούρο-ροζ, πορτοκαλί.., αυτό το μέρος "makes my mind fly away"

[Ακούστε το μαζί με το videaki, που για κάποιο λόγο δεν έχει πλέον τη μουσική]

*το τραγούδι το 'χουν γράψει τρία παιδιά που σπούδαζαν πέρσι εδώ.

"Σα να 'ταν σήμερα το χτες και αύριο το τώρα.."

2009-06-06T15:36:00.042+03:00

Μπορεί να το νιώθω πλέον σαν σπίτι μου εδώ, αλλά πάντα υπάρχει αυτή η αίσθηση του προσωρινού -κι ας σκεφτόμουν αρχικά να μείνω παραπάνω.

Αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζει κι ο τρόπος που σκέφτεσαι. Όπως με τα τραγούδια.. ακούς κάποια τραγούδια σε κάποια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου που φαίνονται να γράφτηκαν για ΄σένα κι όταν τα ξανακούς μετά, αφού έχουν αλλάξει τα γεγονότα, μπορεί μεν να σου έρχονται τα παλιά συναισθήματα αλλά δεν είναι το ίδιο. Το ίδιο γίνεται και με καθετί καινούριο που παλιώνει. Αλλιώς φαντάζεσαι κάτι πριν το ζήσεις, άλλη αίσθηση έχεις αρχικά όταν το ζεις κι άλλη μετά, αφού το βιώσεις και το συνηθίσεις. Το ωραίο σε αυτό το σημείο είναι να θυμάσαι αυτές τις πρώτες σκέψεις, τα πρώτα συναισθήματα που σε κατακλύζουν όταν αντικρύζεις κάτι/κάποιον, όταν ζεις την εμπειρία.

"έτσι, βουβά, λικνίζεται
του χρόνου η αιώρα"

Το άσχημο με το να ζεις έξω είναι πως χάνεις, ή τουλάχιστον έτσι νιώθεις, πολλά από τα αγαπημένα σου πρόσωπα και τις ζωές τους. Κι ας υπάρχουν τα τηλέφωνα, το msn, το skype. Χάνεις στιγμές όμορφες και μη.. θα μου πεις κερδίζεις άλλες.. έτσι πάει. Είναι φορές επίσης που όταν με παίρνουν οι δικοί μου δεν έχω πολύ χρόνο να μιλήσω με αποτέλεσμα να γίνομαι ίσως πιο απότομη και να τα βάζω μετά με 'μένα, γιατί ξέρω ότι καταλαβαίνουν. Είναι κάποια άτομα και κάποιες σχέσεις που υπερπηδούν το εμπόδιο της απόστασης και του χρόνου, αυτού του άστατου μπαμπέση..

Μετράω τις μέρες ανάποδα για την "κατηφόρα"..

my (second) home

2009-05-29T02:37:00.014+03:00

Καθώς δεν είχα ζήσει φοιτητικά χρόνια με την έννοια του να μένω εκτός της πόλης μου, το να μείνω μόνη μου ήταν κάτι που "εξ'απανέκαθεν" ήθελα.

Έτσι απέκτησα το δικό μου πολυπολιτισμικό σπιτάκι. Και το περίεργο είναι ότι ήρθε η ώρα να το αφήσω.. καθώς θα μετακομίσω σε άλλη εστία και θα μαι με άλλες τρεις φίλες στο διαμέρισμα. Αυτό που μου αρέσει σ'αυτό το δεύτερο σπίτι μου είναι ότι είναι σαν ένα μικρό χωριουδάκι, πολλά σπιτάκια μαζί, διώροφα και με κήπο πίσω. Eίχα την τύχη να 'μαι στον πάνω όροφο με ατού τη θέα.. Πολλές φορές όταν έβγαινα απ' το σπίτι και περπατούσα για το σουπερμάρκετ ή τη στάση ένιωθα σα να βρισκόμουν στο χωριό μου, ακόμα και η μυρωδιά, ειδικά με μέρες σαν τη σημερινή (21°!) και το αεράκι να φυσάει..

Είναι περίεργο που κάποια πράγματα καθημερινά γίνονται κιόλας αναμνήσεις.. κάποια βράδια που μαζευόμασταν με την Α την Ιρλανδέζα και την S την Κινέζα να πίνουμε κρασί στο δωμάτιό μου. Και να καταλήγουμε μια βραδιά να κόβουμε βόλτες περασμένες τρεις καταλήγοντας στην παιδική χαρά εδώ δίπλα. Αυτό που ανεβαίνεις σε ένα καθισματάκι και με μια τροχαλία, παίρνοντας φόρα, πηγαίνεις απ τη μια μεριά στην άλλη είναι το καλύτερό μου. Θα θυμάμαι επίσης τη μουσική της Α που έδινε ένα τέμπο στο σπίτι. Την μικροσκοπική Τ να έχει μια εμμονή με τις πόρτες και να ελέγχει αν τις κλείδωσε υπερβολικά πολλές φορές χωρίς λόγο -αφασία είναι, στον κόσμο της με την καλή έννοια. Κάποιες φορές μάλιστα που κατέβαινα το βράδυ αργά κάτω, άνοιγε την πόρτα της κι αφού σιγούρευε ότι ήμουν εγώ "Α! Σοφία.." την έκλεινε. :)

Από καμία κουζίνα στην εστία δεν έλειπαν οι γνωστές συσκευές - ατμομάγειρες ρυζιού, παρατεταγμένες στον πάγκο. Κάτι που είναι ενοχλητικό σε αυτή τη χώρα είναι ότι δεν έχουν παντζούρια! Κάτι υφασμάτινες σκούρο μπλε περσίδες έχω στο δωμάτιο. Και το πρόβλημα το καταλαβαίνεις όταν ξενυχτάς και πέφτεις να κοιμηθείς και το δωμάτιο μπάζει.. φως, τώρα πλέον έχει ξημερώσει στις τέσσερις -το αντίθετο βέβαια, το ότι σουρουπώνει πλέον κοντά στις 11, δε με χαλάει.

Χτες πακέταρα σχεδόν όλη μέρα και την υπόλοιπη μέρα την πέρασα με τις συγκατοίκους' φαγητό και ποτά στον κήπο. Αυτή τη στιγμή είναι όλα τα πράγματα εδώ δίπλα μου πακεταρισμένα. Αυτό που άφησα για το τέλος ήταν οι ασφόδελοι πάνω απ' το κρεβάτι μου, αν και πιο "δύσκολο" μου ήταν να αφαιρέσω το δεντράκι απ' το παράθυρο..

Βάζω ράδιο το πρωί και πέφτω πάνω σε αυτό το τραγούδι, "Μια μετακόμιση θα κάνω απ' το σπίτι το παλιό, ταταρα ταραταρα".

Εντός εκτός κι επί τ' αυτά

2009-05-25T05:28:00.040+03:00

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Για να σας βάλω στο κλίμα, ας βάλουμε λίγο γκάιντα' αν κι όχι τόσο γνήσια παραδοσιακή η μουσική ακούγοντας τους Red Hot Chilli Pipers θα καταλάβετε από την τρέλα και το χιούμορ -σε αντίθεση με πιο νότια- που κουβαλάν οι Σκωτσέζοι.

Από τα πρώτα καινούρια πράγματα επίσης που έμαθα όταν ήρθα ήταν το Irn-Bru (λατρεύω αυτή την προφορά!) το δεύτερο "εθνικό" ποτό μετά το ουίσκι. Είναι κάπως σαν το red bull σε πιο γλυκιά, πορτοκαλί έκδοση.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πώς να συνοψίσω οχτώ μήνες μέσα σε λίγα λόγια?
Μου φαίνεται μάλλον θα κάνω θεματικά ποστ και τι καλύτερο απ' το να ξεκινήσω με Ταξίδια...

Παίρνουμε λοιπόν το τρένο από Stirling με διαφορετική κατεύθυνση για τους δύο "αντιπάλους", Edinburgh (Έντινμπαρα, για σωστή προφορά) και Glasgow.

Το Εδιμβούργο είναι φανερά το πιο όμορφο από άποψη αισθητικής και παρουσιάζει την πιο ρομαντική πλευρά της Σκωτίας, σαφώς με το κάστρο και τα παλιά κτίρια. Η πρωτεύουσα είναι μαζεμένη' πλέον μπορώ να τη γυρίζω πολύ άνετα. Ο πιο πολυσύχναστος -πλακόστρωτος- δρόμος είναι το Βασιλικό Μίλι, Royal Mile, που ενώνει το κάστρο με το παλάτι. Κατά μήκος της δεξιά κι αριστερά υπάρχουν στενά περάσματα, τα λεγόμενα "closes", που συνδέουν τα διάφορα επίπεδα. Αφορμή αυτών είναι τα πολλά ghost tours που υπάρχουν κάθε βράδυ. Υπάρχουν επίσης και υπόγεια περάσματα από κάτω, σαν υπόγεια πόλη και καλά. Κοντά στη rοyal mile υπάρχει ένα όμορφο cafe, με θέα στο κάστρο, το the Elephant house, το οποίο είναι το μέρος όπου εμπνεύστηκε η συγγραφέας του Harry Poter. Πιο έξω, στο Calton hill, θα αντικρύσεις κάτι που θα 'θελε να μοιάσει στον Παρθενώνα αλλά έμεινε ατελές καθώς επίσης κι άλλη απομίμηση του μνημείου του Λυσικράτη -το Εδιμβούργο αποκαλείται και ως "η Αθήνα του Βορρά".

Η Γλασκώβη είναι πιο αχανής σαν πόλη, αλλά και με περισσότερη ζωή, νυχτερινή και μη. Έχει και το μετρό, που το αποκαλούν και Clockwork Orange καθ' ότι σχηματίζει έναν κύκλο -και λάθος κατεύθυνση να πάρεις που λέει ο λόγος μετά από κάποια ώρα θα 'σαι στον προορισμό σου. Είναι αστεία μικρό και σε μήκος και σε ύψος, οι ψηλοί δε βολεύει να κάθονται όρθιοι, θα πιαστεί ο λαιμός τους. Ντόπιος φίλος μου μού είπε πως υπάρχει ένα "παιχνίδι" όπου οι παρέες βάζουν στόχο να κατέβουν σε όλες τις στάσεις για να πάνε σε ένα μπαρ στην κάθε μία, αλλά δεν το 'χουν καταφέρει απ' ότι μου πε. Η Γλασκώβη είναι επίσης η χαρά του shopping, είναι πιο βιομηχανική πόλη, αλλά υπάρχουν και ωραία μέρη, όπως στο West End που αξίζουν. Εκεί κάπου βρίσκεται και το σπίτι του Mackintosh, γνωστός για τα ευφάνταστα σχέδια του με τα λουλούδια σε γυαλί, πίνακες κι έπιπλα. Το λευκό drawing room είναι η απόλυτη ηρεμία. Ο φωτισμός, το ύψος του κάθε πράγματος, η θέση των επίπλων είναι μελετημένα με την ιδιαίτερη αισθητική του. Κι ενώ μιλάμε για έναν αιώνα πριν είναι όλα τόσο μοντέρνα. Σκεφτόμουν να κάθομαι στο γραφείο του και να διαβάζω, αν και δεν ξέρω ίσως μου τη σάλευε με τόσο άσπρο.

Από εκεί και πέρα ανεβαίνουμε προς τα Highlands.

Πέρα του ότι με τα άτομα που με έχουν επισκεφτεί έχω πάει στο κάστρο του Εδιμβούργου πέντε φορές και στου Στέρλινγκ από άλλες τόσες, έχω χάσει λίγο το μέτρημα με τα υπόλοιπα κάστρα.. Κάστρα δίπλα σε λίμνες, σε ποτάμι, στη θάλασσα, μες στο πράσινο.. Δεν είναι βέβαια τα κάστρα -ή ό,τι από αυτά έχει απομείνει- που μετράνε από μόνα τους, αλλά η όλη ατμόσφαιρα κι η ήρεμη αυτή δύναμη του τοπίου. Ας αφήσω καλύτερα τις εικόνες να μιλήσουν.

Finding Highlands...

Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει

το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:

"το πιο ωραίο, το πιο ωραίο,

το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Fade out [ανείπωτα]

2009-05-25T03:27:00.003+03:00

Με αφορμή το "Κάτι τους δένει", θυμήθηκα πως με αυτό το τραγούδι στο μυαλό ήρθα εδώ κι αυτό ήταν το τελευταίο μου ποστ μου πριν φύγω. Βλέποντάς το όμως να 'ναι πρώτο, κάτι με έπιασε.. ο φόβος για το άγνωστο, το ταξίδι? -χωρίς να είναι το πρώτο βέβαια με αεροπλάνο. Δεν ήθελα όμως να το αφήσω να 'ναι το τελευταίο μου ποστ, γι αυτό κι έγραψα και το επόμενο. Την επόμενη μέρα βλέποντας το status του Ν. στο fb, ήθελα να του στείλω ένα mail. Με πρόλαβε αργότερα ένα ομαδικό mail που εστάλη στις επαφές του..
Κοιτάζοντας πολύ αργότερα τις παλιότερες ημερομηνίες, κατάλαβα. Ενώ ήταν τρομαχτική η όλη ειρωνεία του σχολίου μου στο τελευταίο του ποστ όσο κι η απάντησή του..
Την θεία μου από τότε την ξαναείδα στο όνειρό μου μια ακόμα φορά, για να συνειδητοποιήσω μετά, αφού το επιβεβαίωσα, ότι ήταν τα γενέθλια του Ν. -ή με μια μέρα διαφορά.

Πιστεύω θα έχει ανέβει τώρα και στον Όλυμπο.. σαν αύρα εσπερινή.

Ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα

Αν και δεν το 'γραψα αυτό για να σχολιαστεί, ήθελα να τα πω.

Τραπεζάκια έξω

2009-04-02T20:27:00.008+03:00

Τέλειο καιρό είχε σήμερα! Έβγαλε ήλιο και βγήκαν όλοι στα τραπεζάκια έξω να πιουν τον καφέ τους, 'βάλαν αμάνικα και σανδάλια (καλά, αυτό το κάνουν και μες στο χειμώνα! είναι τρελοί εδώ!) και το απαραίτητο γυαλί -σε παρακαλώ. Είναι να μην ξεμυτίσει ήλιος εδώ :)

Το γρασίδι στο campus γέμισε αμέσως φοιτητές.. με το ζόρι βρήκα ένα παγκάκι έξω να κάνω ένα τσιγάρο ακούγοντας τη μουσική μου, μπροστά από τη λίμνη με τις πάπιες και τους κύκνους.

Αργότερα έκανα μια βόλτα με το παλτό στο χέρι στο μικρό μου χωριό, με τις υπέροχες μονοκατοικίες και τους καταπράσινους κήπους και λουλούδια που άρχισαν να ευωδιάζουν.
Και οι νάρκισσοι να ξεπετάγονται από παντού!

Μύρισε άνοιξη!

Θέλω ανοιχτά παράθυρα, λέμε, να με φυσάει αέρας..

*Edinburgh Castle & Kilchurn Castle αντίστοιχα

"and the daffodils look lovely today.."

2009-04-02T00:50:00.007+03:00

@-->-- look lovely...

Μιας και χαζεύω.. και βαριέμαι να συνεχίσω με τις δύο εργασίες για την Παρασκευή, είπα ας γράψω κι εγώ μερικές άσχετες σκέψεις...

Κι εκεί που χαζεύω βλέπω και τα δυο μου ημερολόγια, που από σήμερα (Καλό μήνα!) το ένα έχει μια παραλία από νησί της Σκωτίας και το άλλο ένα καραβάκι. Και πώς να μη σκέφτομαι το καλοκαιράκι με τις ακρογιαλιές μας!

Για πάμε μία πάλι με το ημερολόγιο του Coehlo γι αυτό το μήνα:

"Έρωτας. Μπορεί να περιγράψει την ομορφιά μιας ξαφνικής συνάντησης δύο ανθρώπων, αλλά δεν περιορίζεται σ' αυτό. Βρίσκεται μέσα στον ενθουσιασμό του απροσδόκητου, στη θέλησή μας να κάνουμε κάτι με πάθος, στη βεβαιότητα ότι θα καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο. Ο έρωτας μας στέλνει σήματα που μας καθοδηγούν στη ζωή - και δική μου δουλειά είναι να τα αποκρυπτογραφήσω."
Έντεκα λεπτά

Τεντώνομαι και βλέπω πάνω.. μισοφέγγαρο! Συγκεκριμένα δύο μισοφέγγαρα, από την αντανάκλαση στο παράθυρο.

Και θυμήθηκα τους δύο ήλιους μέσα σε ένα βαγόνι τρένου..

"Άνοιξη μπαίνει ξανά...

2009-03-18T04:22:00.005+02:00

...άνοιξέ μου μια αγκαλιά!"

pic by Catalina Estrada

Freedoooom

2009-03-14T05:55:00.013+02:00

Stirling Castle

Οι περισσότεροι θα έχετε δει το Braveheart. Απ'όσο θυμάμαι ήταν η πρώτη μου ταινία [πέρα από τα παιδικά] που είδα στο cinema όταν ήμουν μικρή. Η μάχη που έκανε τον William Wallace πιο γνωστό ήταν αυτή του Stirling..

Αυτός είναι ο τόπος μου τώρα, το δεύτερο μου σπίτι!

Πάει ακριβώς μισός χρόνος από τότε που ήρθα εδώ. Θυμάμαι την πρώτη μέρα' αφού είχα τακτοποιηθεί στο δωματιάκι μου, στη μικρή μου chinatown (ένα σοκ το 'χα πάθει την πρώτη μέρα), πήρα τους δρόμους με μια ιδέα χάρτη στο χέρι για να πάω να γνωρίσω μια φίλη από κοντά, η οποία μένει πιο κοντά στο κέντρο. Είχε σχεδόν βραδιάσει κι εγώ περπατούσα έχοντας δεξιά κι αριστερά μου σπίτια, λιβάδια, φυλακές, περνώντας γραμμές τρένου και τα αυτοκίνητα εν τω μεταξύ να πηγαίνουν ανάποδα. Συνέχιζα όμως με τη σιγουριά ότι ήξερα που πήγαινα.. κι όντως.

Δυο μέρες σχεδόν έφταναν για να πεπειστώ ότι μπορούσα πλέον να βγάλω όλα τα πράγματά μου απ' τη βαλίτσα!:)

Οι άνθρωποι εδώ είναι αρκετά ευγενικοί κατά βάση. Στο δρόμο, ειδικά εκεί που μένω, θα τους δεις όταν περνάν από δίπλα σου να σου χαμογελάνε και να σε χαιρετάνε. Αρκετοί ηλικιωμένοι με τα σκυλιά τους, αλλά και μαμάδες με παιδιά. Σου δίνουν την αίσθηση μιας ισορροπημένης ζωής. Στο λεωφορείο όταν κατεβαίνεις λες ευχαριστώ στον οδηγό -κι αυτός το ίδιο συχνά- και συγκεκριμένα "Cheers!" The Scottish way. Επίσης, όταν συμφωνεί ένας Σκωτσέζος με κάτι θα σου πει "Aye" (άι) εννοώντας yes -κι έχουμε έτσι το λογοπαίγνιο.. -"Aye" -"You?". Αγαπημένη μου λέξη, που την πρόσεξα αρχικά όταν την έλεγε η Ιρλανδή συγκάτοικος και δεν καταλάβαινα τι έλεγε, το "wee" που σημαίνει λίγο/πολύ μικρός και χρησιμοποιείται γενικώς.

Εκτός από την Ιρλανδή, μένω με δυο Κινέζες και μια Βιετναμέζα. Η κουζίνα μας, όπως συνειδητοποιείτε μυρίζει κινέζικο εστιατόριο. Όταν είχα επισκέψεις από Ελλάδα τους φάνηκε πιο έντονο αυτό, ενώ εγώ το είχα ήδη συνηθίσει.

Αντίστοιχα και στο μεταπτυχιακό η συντριπτική πλειοψηφία είναι Κινέζοι - Ταιβανέζοι. Εξ' αρχής είχαμε ομαδικές εργασίες κι έτσι έχουμε περάσει αρκετό χρόνο σε group meetings.. αυτό ειλικρινά δεν ξέρω αν θα 'ναι κάτι που δε θα μου λείψει καθόλου όταν τελειώσουμε ή το αντίθετο.

Περνάει πολύ γρήγορα ο καιρός..

@-->--- @-->---

Και το ημερολόγιο συνεχίζει να συμβαδίζει μαζί μου. Μάρτιος..

"Όλη μου τη ζωή αντιλαμβανόμουν τον έρωτα σαν ένα είδος θεληματικής σκλαβιάς. Ψέμα: η ελευθερία υπάρχει μόνο όταν είναι παρών ο έρωτας. Όποιος παραδίνεται απόλυτα, όποιος νιώθει ελεύθερος, αγαπάει το μέγιστο βαθμό. Και όποιος αγαπάει το μέγιστο βαθμό, νιώθει ελεύθερος."

Έντεκα λεπτά - Paulo Coelhο

PS: Ακούγοντας Freedom 88,9

Ένα χειμωνιάτικο πρωί..

2009-02-02T05:55:00.009+02:00

Γύρισα σπίτι πατώντας πάνω σ' ένα στρώμα λες και ήταν από καρύδα. Μέχρι να κοιτάξω λίγο αργότερα απ' το παράθυρό μου, οι υποτυπώδεις πατημασιές είχαν καλυφθεί. Και κάπως έτσι αναρωτιέσαι μήπως έχει ήδη ξημερώσει...

***

Γυρίζω σελίδα στη Χαρά και μπαίνοντας στο Φεβρουάριο διαβάζω:

"Ο πολεμιστής του φωτός μελετά τις δύο κολόνες πυο στηρίζουν την πόρτα που έχει σκοπό ν' ανοίξει. Η μία λέγεται 'Φόβος', η άλλη 'Επιθυμία'. Ο πολεμιστής κοιτάζει την κολόνα του Φόβου, πάνω στην οποία είναι γραμμένη η φράση: 'Θα μπεις σ' έναν άγνωστο κι επικίνδυνο κόσμο, στον οποίο όλα όσα έχεις μάθει μέχρι σήμερα δε θα χρησιμεύουν σε τίποτα'. Έπειτα παρατηρεί την κολόνα της Επιθυμίας, πάνω στην οποία διαβάζει: 'Θα βγεις από ένα γνωστό κόσμο, στον οποίο φυλάσσονται τα πράγματα που πάντα ήθελες και για τα οποία πολέμησες σκληρά'. Ο πολεμιστής του φωτός χαμογελάει, επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να τον τρομάζει ούτε να τον δένει. Με τη σιγουριά εκείνου που ξέρει τι θέλει, ανοίγει την πόρτα."

"αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει"

2009-01-06T05:21:00.013+02:00

Δεν κόβεται στα δυο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή.

Στιγμές... που γίνονται αναμνήσεις και τις νοσταλγείς.

Η μικρή ροζ τριανταφυλλιά, παρ' όλα αυτά, έχει γίνει διπλάσια σε ύψος τώρα που γύρισα.

"..the wind whistles down.."

2009-01-01T21:11:00.000+02:00

Είναι περίεργο πόσο γρήγορα έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις μήνες..
Πέρσι τέτοιο καιρό προετοιμαζόμουν για τις αιτήσεις για το μεταπτυχιακό. Τώρα είμαι ήδη στα μισά..
Είναι τόσα αυτά που θα μπορούσα να γράψω αυτό τον καιρό κι άλλες τόσες οι φωτογραφίες που θα μπορούσα να αναρτήσω. Μπορεί να 'ταν θέμα χρόνου/προτεραιοτήτων που δεν τελείωνα το ήδη αρχινισμένο ποστ, είτε δε μου έβγαιναν να τα γράψω εδώ για διάφορους λόγους.

Επιφυλάσσομαι.. για όταν ξανανέβω πάνω, στο δεύτερο πλέον σπίτι μου.

Καλή Χρονιά να έχουμε!

23

___________________
It's the first day of the rest of your life

Για τον Νικήτα

2008-09-07T16:40:00.004+03:00

Περίμενα ένα σχόλιο στο προηγούμενο ποστ.. ήξερα πως θα έλεγε "Ν for Now!".

Δυστυχώς όμως άλλοι απέραντοι δρόμοι βιάστηκαν να ανοίξουν για τον Ν.
Πάντα συμβούλευε τους άλλους να ζουν το τώρα κι αυτό έκανε κι ο ίδιος. Έδινε αξία στα μικρά καθημερινά πράγματα, ήξερε να ζει.
Αγαπούσε τα ταξίδια.. αλλά αυτό το ταξίδι έπρεπε να είχε αναβληθεί..

Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε από κοντά -ίσως ερχόσουν με τη Β. και στη Σκωτία που είχαμε πει- αλλά ήταν σαν να σε ήξερα. Τέσσερα χρόνια εδώ ένιωθα πως είχα μάθει αρκετά γι' αυτή την ψυχή, την ταξιδιάρα. Έπεσα από τα σύννεφα μόλις το έμαθα σήμερα και μετά κατάλαβα γιατί είδα στο όνειρό μου μια θεία μου που είχε φύγει πριν λίγα χρόνια.

Καλό ταξίδι στους Πάνω δρόμους Spirit...

@-->---

Κουράγιο και δύναμη εύχομαι στη Β., την Ο. και σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που αφήνεις πίσω

"Ας ανοίξουν οι απέραντοι δρόμοι..."

2008-09-04T01:23:00.004+03:00

Πέρασε και το καλοκαίρι..
διαφορετικό από τα προηγούμενα. Η τυχαία αλληλουχία των αρχικών γραμμάτων των νησιών που είχαμε ταξιδέψει -ίδια με αυτά των δικών μας αρχικών- άλλαξε. Σ-Κ-Σ-Κ και μετά δύο Ν στην ξηρά. Ν for..? Νέο? Nothing? Now?

Και τώρα έφτασαν οι μέρες που φεύγω.
A,ναι :), για σπουδές. Βορειοδυτικά, σε έναν πράσινο τόπο, η σημαία του οποίου μοιάζει με τη δική μας, απλά υπό άλλη κλίση. Θέμα οπτικής κι αυτό.
Μπορεί να είναι κι η κατάλληλη στιγμή, δεν ξέρω.
Φεύγω.

Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας,

να 'χω το νου μου αδειανό να 'χω και πρίμο τον καιρό

Ας ανοίξουν οι απέραντοι δρόμοι...

Πάτα γκάζι, τέρμα γκάζι...

2008-09-04T00:55:00.006+03:00

Όσοι αγαπάνε κι όσοι πονάνε

τα μάτια κλείνουν και γελάνε

κάτι τους δένει και μοιάζουν ξένοι

τα χέρια ανοίγουν και πετάνε...

Μόχα, αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει... *

2008-07-09T22:00:00.010+03:00

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία...

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι

να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

*μια να πηγαίνουν μπρος και μια πίσω.. αλλά πάντα να φέρνουν και κάτι στη στεριά.. ίσως λίγο διαφορετικό αλλά και δυνατό από τα σαράντα κύματα. Απλά συνεχίζεις να κοιτάς... αν αυτό το κάτι σκαλώσει στο βράχο ή το πάρουν πάλι τα κύματα.

Κρυφή παράκληση..

2008-06-18T00:28:00.007+03:00

Σε μια άδεια ζωή τα ερείπια που καπνίζουν
κι ούτε στάλα βροχής από σένα δεν φτάνει
μες στα βάθη της γης ξέρω ένα βοτάνι
που τη λήθη χαρίζει σ' αυτούς που αγάπησαν.

Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα
όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Είναι ο πόνος βαθύς κι η αγάπη δεν φτάνει
είναι ένας ύπνος βαρύς αγκαλιά με έναν ξένο
από πού ήρθες εσύ σαν παιδί γερασμένο
να με κρύψεις βαθιά απ' τη ζωή μου που χάνει.

Από πού ήρθες εσύ, τι κοιτάς το φεγγάρι
όσα είναι μακριά μόνο αυτά μας ορίζουν
πορφυρά ξωτικά που γλυκά μας κοιμίζουν
σε μια αγκάλη ζεστή που νεκρούς θα μας πάρει.

@-->---

Νόμιζα...

Is Ιt Sun?

2008-05-18T00:19:00.006+03:00

Is it sun, is it rain in the corner of your eyes
do you know how to change your mind?

Κάποια τραγούδια σου εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή

Close your eyes
let me take you to the sun..

Μ' αρέσει να βλέπω..

2008-05-05T01:38:00.005+03:00

την άσπρη γραμμή που αφήνουνε πίσω τα αμάξια όταν τρέχουν...

Μου αρέσει να περπατάω στην πόλη.. να χαζεύω παλιά και καινούρια κτίρια, να γυρνάω σε όλο και καινούρια μέρη και να μην τελειώνουν ποτέ.
Μου αρέσει να βλέπω τη μοναδική ίσως σειρά που παρακολουθώ και να βάζω στον εαυτό μου quiz του τύπου Σε ποιο καφέ-μπαρ είναι τώρα? Σε ποιο δρόμο/περιοχή? Εδώ και μερικά χρόνια έχω ένα κόλλημα :), βλέπω διάφορα μέρη σε περιοδικά και τα προσθέτω στη λίστα, η οποία κάθε που γεμίζει με tick "ν" ανανεώνεται, καθώς πάντα θα υπάρχει κάτι που δε θα 'χεις δει.*
Σύνταγμα, Πλάκα, Θησείο, Κεραμεικός, Γκάζι, Πετράλωνα, Εξάρχεια, Κολωνάκι, Κλαυθμώνος, Καρύτση, Μαβίλη, Πανόρμου.. το κέντρο της Αθήνας με τις μικρές, κρυφές ομορφιές του. Άλλα μέρη αναβαθμίζονται κρατώντας κάτι από την παλιά Αθήνα, άλλα χάνουν απ΄το χαρακτήρα τους στην προσπάθεια να αλλάξουν, ενώ άλλα παραμένουν στάσιμα μες στην παρακμή τους' έχει πολλά πρόσωπα αυτή η πόλη.

Δεν είναι μόνο τσιμέντο, δρόμοι, πολυκατοικίες κι αυτοκίνητα. Αν κοιτάξεις καλά τριγύρω θα δεις και πράσινο ..καθόλου αρκετό βέβαια, πάρκα, πλατείες με ζωή, μαρίνες για περπάτημα, πεζόδρομους, αρχαιολογικούς χώρους. Πήγαινε τριγύρω απ' την Ακρόπολη και θα νομίσεις ότι βρίσκεσαι σε νησί*. Είναι κρίμα να μην τα προσέχουμε όλα αυτά εμείς οι ίδιοι οι πολίτες, παρά μόνο οι τουρίστες. Ίσως βλέπεις καλύτερα τις όμορφες πλευρές* της πόλης σου όταν γυρνάς από ένα ταξίδι στο εξωτερικό ή όταν είναι να φύγεις...

Κάθε τόπος έχει τη δικιά του χάρη, αρκεί να ξέρεις να τη διακρίνεις. Την Τετάρτη βρέθηκα στην Πάνω Πόλη, όπως την λέει κι ο spirit, μιας κι ήμουν πιο πάνω στα χωριά μου. Μπορεί να μην ήταν πολλές οι ώρες που έκατσα, αλλά είχα καλή ξεναγό:). Ανεβήκαμε στα Κάστρα, όπου και ζήλεψα τα σπίτια εκεί γύρω στην Άνω Πόλη, περάσαμε από κέντρο, παραλία.. Προτίμησα να παρατηρώ απ΄το παράθυρο, βγάζοντας λιγότερες φωτογραφίες. Έχει κάτι το αυθεντικό η Σαλονίκη.

Δεν είμαι από εδώ

*post-support: Σήμερα μας ξαναέβγαλε ο δρόμος στο ίδιο καφέ. Από τότε έχουν δρομολογηθεί κάποια πράγματα ενώ η τριανταφυλλιά έχει σχεδόν το διπλάσιο ύψος..
*Yπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι για να αγαπήσεις μια πόλη.
*Mε έχουν ονομάσει και κινητό αθηνόραμα. Έχει τύχει μερικές φορές επίσης να τσεκάρω κάποια μαγαζιά και μετά να συνειδητοποιώ ότι βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, αλλά πού θα μου πάνε κι αυτά:) -by the way, +/-.

Όλα είναι ίδια αν δεν τ' αγαπάς

2008-03-30T04:21:00.004+03:00

όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πας
Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ' τη δικιά σου τη ματιά

Αφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι
θα κάνω πράγματα τρελά να ξαναβρώ εσένα
ακόμα και να μπούμε οι δυό σ' ένα μπουκάλι.

Just hold me

2008-03-08T03:05:00.000+02:00

But if I wanted silence
I would whisper...

...whatever it would be!

2008-03-04T15:55:00.006+02:00

Somebody is smiling at you

Σήμερα. Εθνική τράπεζα. Πατάω το κουμπάκι για χαρτάκι, 367. Είχα σχεδόν 70 νούμερα μπροστά μου. Μετά από λίγο μου δίνουν το 326. Not bad at all!
ΕΛΤΑ μετά. Εδώ ήταν πιο ok τα πράγματα. Το αστείο ήταν μετά, στα γραμματόσημα. Το ένα απεικόνιζε το ζώδιό μου [και του παραλήπτη] και τα υπόλοιπα απεικόνιζαν το χορό κότσαρι, απ' τους αγαπημένους ποντιακούς. :)
Τελευταία στιγμή την Παρασκευή βλέπω ένα mail "κερδίσατε μια πρόσκληση για τη συναυλία..". Πηγαίνω μια χαρά -αν κ έφυγα νωρίτερα και δεν πρόλαβα το αγαπημένο μου :(- και όταν γυρνάω σπίτι ξανανοίγω τα mail και βλέπω (1) στα bulk.. "Eiste enas apo tous nikites tis klirosis mas" ! Δυο κληρώσεις, από 10 προσκλήσεις η κάθε μία -πιστεύω θα τράβαγε τα μαλλιά του το παιδί που μου έδωσε τα links. Έτσι εξηγείται γιατί όταν είπα από ποιό διαγωνισμό είχα κερδίσει, μου φάνηκε λίγο μπερδεμένη η κοπέλα στην πόρτα :).

Τελευταία βλέπω στο δρόμο απανωτά γνωστά μου πρόσωπα, τόσο που νομίζω ότι βρίσκομαι στο The Truman Show :P [πείτε μου ότι το παθαίνει κι άλλος αυτό, να νιώσω καλύτερα :D]
Έχω παρατηρήσει ότι στα ισπανικά πολλές φορές μου βγαίνουν λέξεις από τα σκονισμένα μου γερμανικά (πολιτισμικό σοκ λέγεται αυτό?). Και μετά αναρωτιέμαι, μα γιατί δε με κατάλαβαν?
Δε σας είπα ότι παίρνω πτυχίο, ε?

"Happiness is real when shared"
-Into The Wild-

ps: Φτου²

Smells like ...spring!

2008-02-26T17:55:00.013+02:00

Πότε ήταν που βρισκόμασταν σε μια άσπρη πολιτεία και ισορροπούσαμε πάνω στον πάγο των πεζοδρομίων... και να 'μαστε σήμερα με τη Ν. να κόβουμε βόλτες στην Πλάκα και τα Αναφιώτικα καταλήγοντας σε μια ταράτσα πίνοντας τον πρώτο φραπέ. Μύρισε άνοιξη!

"Από το μπαούλο του ουρανού
άρχισαν να πέφτουν πεταλουδίτσες,
που ήταν άσπρες."
Ε'2

"Ο χειμώνας δίνει τη θέση του

στη γαλανομάτα άνοιξη"
Β'2

-αν και πρασινομάτα θα ΄λεγα τώρα;)-

Σελίς 123

2008-02-26T02:47:00.009+02:00

Κι εγώ με τη σειρά μου, μετά από πρόσκληση της ttallou και του street spirit, θα μπω στο blogoπαίχνιδο.

Here are the rules:

1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο πλησιέστερο σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δηλαδή την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι

Το λοιπόν, πιάνω τα "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" -που πιστεύω να τελειώσω επιτέλους- και παραθέτω τρεις προτάσεις του περιγραφικότατου Gabriel García Márquez:

"Κάτω από ένα λαμπερό μεσημεριάτικο ήλιο, στον Κόλπο της Βεγγάλης, το καράβι του είχε σκοτώσει ένα θαλάσσιο δράκοντα, στην κοιλιά του οποίου είχαν βρει το κράνος, τις πόρπες και τα όπλα ενός σταυροφόρου. Είχε δει στην Καραϊβική το φάντασμα του κουρσάρικου σκαριού του Βίκτορ Χιουζ, με τα πανιά του ξεσκισμένα απ' τους ανέμους του θανάτου, τα ξάρτια του φαγωμένα απ' τις θαλάσσιες κατσαρίδες, που αναζητούσε πάντα τη ρότα για τη Γουαδελούπη. Η Ούρσουλα έκλαιγε στο τραπέζι, σαν να διάβαζε γράμματα που δεν είχαν φτάσει ποτέ κι όπου ο Χοσέ Αρκάδιο της διηγιόταν τα κατορθώματα και τις περιπέτειές του."

Δίνω πάσα σε:

vanesssa
mindstripper
archive
Συνήθης Ύποπτη
Narita

Θα μπορούσα πάντως να κάνω το αντίστοιχο και για τη σελίδα 456, μου το επιτρέπει το βιβλίο :)
__________________________________________________________________

...και μετά το βιβλίο, λίγη μουσική!

Τhis Is The Life

από την πολλά υποσχόμενη Amy McDonald

__________________________________________________________________
ps1: Αν θέλετε περισσότερα παιχνίδια μπορείτε να πάρετε την παρέα σας και να επισκεφθείτε το The Brain. Μέχρι και καρέκλα που σου κάνει μασάζ στην πλάτη έχει -δεν είναι για χόρταση ;Ρ.

ps2: Θυμάται κανείς πώς λεγόταν ένα παλιό τηλεπαιχνίδι που ήταν δυο ζευγάρια κι έπρεπε μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο να τελειώσουν κάποιες δουλειές του σπιτιού?(σκούπισμα/βράσιμο αυγού/καφέ/φαγητό/συζύρισμα...) Πρέπει να 'ναι καμιά δεκαπενταριά χρόνια.
[κάπως έτσι εν τω μεταξύ έχω νιώσει όσες φορές έχω μείνει για καμιά βδομάδα μόνη στο σπίτι]

"Μου 'χες γράψει μια κασέτα..."

2008-02-17T21:32:00.006+02:00

Κασέτες. 60άρες ή 90άρες. Αυτές που παίρναμε στις εκδρομές για να τις βάζουμε στο πούλμαν ή στα πάρτυ που κάθε τόσο έκανε κι ένας συμμαθητής μας. Κασέτες με αφιερώσεις μέσα, επιλεγμένα τραγούδια για φίλους.. ή μερικές φορές απλά αντιγραφή από cd, γιατί τα cd recorders δεν ήταν τόσο διαδεδομένα κι επίσης το αυτοκίνητο είχε ραδιοκασετόφωνο.
Αλλά το καλύτερό μου ήταν πάντα η εκάστοτε "εφεδρική" κασέτα. Αυτή που την είχα πάντα μέσα στο κασετόφωνο, με πατημένο το pause' σε ετοιμότητα να γράψω κάποιο τραγούδι που θα έβαζε στο ραδιόφωνο [κυρίως Μελωδία, Δίεση (Σταθμός), Ατλαντίς, Rock fm] και θα μου άρεσε.. φτιάχνοντας έτσι τις δικές μου προσωπικές συλλογές [όπου μέρος κάποιας μπορεί να έγινε αργότερα κ' κανονική συλλογή:)]
Τραγούδια που τότε τα πρωτάκουγα και τώρα είναι αγαπημένα. Και να διαδέχεται πολλές φορές το ένα τραγούδι το άλλο με τέτοιο τρόπο που να συνδέονται οι ιστορίες τους -δεν ξέρω, ίσως συνέβαλα κι εγώ ενίοτε σ'αυτό. Κι ύστερα το δεύτερο καλύτερο μέρος.. το "καλλιτεχνικό", τι χρώματα ταιριάζουν να βάλω, τι σχέδια να κάνω, τι τίτλο να δώσω τελικά. Στις περισσότερες, δε, υπάρχει μέσα το αρχικό χαρτάκι, με τραγούδια που τα 'γραφα αλλά μετά τα έσβηνα {erase and rewind...}, άλλα που άφηνα κενό στον τίτλο και μπορεί να το συμπλήρωνα μετά από μήνες.
Τετριμμένο ή όχι... κάπως έτσι είναι κι η ζωή -οι ερμηνείες δικές σας, υπάρχουν πολλές.
Το αγαπώ αυτό το κουτί.

ps1: με αφορμή αυτό το τραγούδι που άκουσα προχτές
ps2: post-support

Μαλαματένια λόγια...

2008-02-03T18:41:00.001+02:00

Δε χρειάζονται πολλά λόγια.. το ότι πάντα σχηματίζονται ουρές εκεί που τραγουδάει λέει κάτι.
Δύσκολο να διαλέξω από τα τραγούδια του' θα σας αφιερώσω όμως ένα αρκετά αγαπημένο, σε ερμηνεία Λιδάκη.. τραγούδι-support του παρόντος blog ;)

Το πιο βαθύ σκοτάδι
είναι πριν την αυγή

__________________
Και αναμένουμε τώρα τον Ορφέα το Μάρτιο..
Είναι πλέον σχεδόν στάνταρ οι ημερομηνίες που αντιστοιχούν στον καθένα.. τις πιο κρύες μέρες ο Σωκράτης και με το που μπαίνει η άνοιξη ο Ορφέας ;)

Πριν 3 χρόνια εγώ κι ο Taf είχαμε ρίξει προτάσεις για σχήματα. Τaf -αν με λαμβάνεις- οι επιθυμίες σου πραγματοποιήθηκαν!;)
[Θανάσης-Νιόνιος/(Περίδης)-Κανά-Καλημέρη] Να σου πω..έχεις γνωστούς μήπως?? Αν είναι, σφύριξε τίποτα >..ακόμα περιμένω πώς και πώς για την πρώτη τη δικιά μου!!

Get a Life

2008-01-22T15:30:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό ιδίως στις γιορτές το είχα παραμελήσει λίγο το internet και ό,τι αυτό περιλαμβάνει και συνειδητοποιώ ότι.. καλά έκανα! Έχει λίγες μέρες που συμβαίνει το ανάποδο και ομολογώ ότι έχω εκνευριστεί με τον εαυτό μου.. Δε θα κρατήσει όμως για πολύ ακόμα, γιατί το βρίσκω ανούσιο να περνάς τη μισή σου μέρα μπροστά από αυτό το κουτί... ιδίως αν σκέφτεσαι πως σε κάποιους μήνες μπορεί και να έχεις φύγει. Και δε θα 'ναι καθόλου ωραίο να 'χεις να θυμάσαι ότι τις περισσότερες αγκαλιές και ποτά τα αντάλλαξες μέσω Internet!

Underneath the stars...

2008-01-12T03:09:00.000+02:00

*Beneath the crescent....

"Οι ποιητές αγαπούσαν την πανσέληνο και έγραφαν γι' αυτή χιλιάδες στίχους, αλλά η Βερόνικα είχε πάθος για το μισοφέγγαρο, επειδή είχε ακόμη χώρο να μεγαλώσει, να επεκταθεί, να γεμίσει με φως όλη την επιφάνειά του πριν από την αναπόφευκτη παρακμή του."

-Paulo Coelho-

Καλή Χρονιά!

Με στιγμές χαρούμενες.. παραμυθένιες!
Με στόχους να ξεπερνούν το στάδιο των ονείρων!
Και αν υπάρξουν δυσκολίες, να είναι μόνο για να μας κινητοποιούν περισσότερο.
Με αγκαλιές, φιλιά, αληθινά χαμόγελα, γέλιο, έρωτα, βόλτες με φίλους, στιγμές με την οικογένεια, ταξίδια... αγάπη!

"Το 2008 να κυλάει σαν την αριθμητική...
Χαρές να προστίθενται,
λύπες να αφαιρούνται,
πλούτη να πολλαπλασιάζονται
και η αγάπη να μένει πάντα αδιαίρετη."

*in repeat mode

Μα δεν υπάρχει άλλοτε

2007-12-10T12:27:00.000+02:00

Κι αν χαθείς... κι αν χαθώ...

τρέχει ο χρόνος' δεν έχει νόημα όμως να προτρέχουμε

Είσαι εδώ κι είμαι εδώ
είμαι εσύ κι είσαι εγώ
Μόνο εσύ για μένα μόνο εγώ για σένα

χωρίς εξωτερικούς συντελεστές, μόνο δύο συντεταγμένες.. ή και μία

δεν υπάρχει άλλοτε, δεν υπάρχει αλλού...

*photo-of-the-photo by sister

2007-12-09T02:40:00.000+02:00

~~~

Όταν πέφτει σε τοίχο ο χρόνος μοιάζει με ήχο..

2007-11-15T00:11:00.000+02:00

Η Μ. μας έφερε στα ισπανικά από κάτι χειροποίητα κοσμήματα, εμένα μου χάρισε ένα κρεμαστό, μια καρδούλα με κόκκινες πέτρες.
Αργότερα στο μάθημα μπαίνει κάποιος γνωστός και δίνει στον καθηγητή μας ένα τραγούδι για να του το μεταφράσει. Παίρνω το χαρτί για να το βγάλω φωτοτυπίες, επειδή θέλαμε να το μεταφράσουμε ομαδικά, και δίπλα στον τίτλο ήταν γραμμένο "ΓΙΑ ΣΟΦΙΑ".

Οι απαντήσεις όμως δεν βρίσκονται στα "σημάδια" ...

Στις οθόνες που χτυπάν τα κομπιούτερ γράμματα

2007-10-20T16:04:00.000+03:00

Τρέχεις.. να προλάβεις, να ζήσεις. Να προλάβεις να δεις κάθε φορά όσο περισσότερους από τους φίλους σου -ενώ άλλες φορές προσπαθείς να κερδίσεις απόσταση μέσω τηλεφώνου/ διαδικτύου-, να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου, για το μέλλον σου, να διασκεδάσεις αλλά και να χαλαρώσεις. Κι εννοείται ότι κάθε φορά υπάρχει η περίπτωση να αφήνεις πάντα κάτι απ' έξω. Ακόμα και μέσα στο σπίτι' συχνά μπαίνει ο ένας και πιο μετά βγαίνει ο άλλος, επειδή απλά έτσι είναι το "πρόγραμμά" σου. "Δεδομένα" και ..."ζητούμενα". Συνήθως στο δημοτικό τα χωρίζαμε με μια γραμμή, πριν αρχίσουμε να λύνουμε το πρόβλημα. Χωρίς τα δεδομένα δε βρίσκεις ούτε τα ζητούμενα, γι αυτό και χρειάζεται να δίνουμε βάση και προσοχή στα πρώτα.

Να μην ξεχνάμε και το μεσαίο πετάλι... γιατί αλλιώς θα βλέπουμε μπροστά μας μόνο φιγούρες να περνάνε.

Αν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι των ανθρώπων που παγώνουνε πάνω απ' τις σκεπές..
Ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές αυτούς τους δρόμους κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές

...
Όταν ήμουνα μικρός μες στα κύματα δε μ' ένοιαζε
αν ο κόσμος είν' απλός ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε..

Σιωπή.

"Ανήσυχες μέρες"

2007-10-16T01:27:00.000+03:00

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα..

Μακριές πιτζάμες, κάλτσες, χουχούλιασμα.
Μέσα για ζεστό καφέ ή σοκολάτα. Τέτοιες μέρες αναπολώ το παλιό μας καφέ.. πριν το αλλάξουν. Ήμασταν πρώτη λυκείου όταν αρχίσαμε να πηγαίνουμε, ενώ στην τρίτη λυκείου είχε γίνει πια το στέκι μας. Τα ξύλινα τραπεζάκια, η ωραία ζεστή σοκολάτα και οι ροκ μπαλάντες ήταν το διάλειμμά μας από το φροντιστήριο και το διάβασμα. Τα πρώτα μας πακέτα εκεί τα κάναμε -camel lights. Πρέπει να πέρασαν τρισήμισι χρόνια από τότε που το έκλεισαν και το μετάλλαξαν, αλλά οι αναμνήσεις παραμένουν -γλυκές σαν τη σοκολάτα.

Action

2007-10-15T01:57:00.000+03:00

Με αφορμή την παραπάνω παρότρυνση, θα συνεχίσω με κάποιες καλοκαιρινές εξορμήσεις -εντός πόλης- και που μάλλον έχουν να κάνουν με το περιβάλλον.

{[Συνειρμικά απλά με το προηγούμενο post]
Παραμένουμε στην ίδια ονομασία λίμνης, για να μην μπερδευόμαστε. Στην -εδώ- λίμνη Βουλιαγμένης ήθελα επίσης καιρό να πάω αλλά δεν ήξερα βέβαια ότι θα 'ναι τόσο ωραίο το σκηνικό.. σαν σε άλλη εποχή/ χώρα να το πω? Για καφέ κάθισα, αν και αν είχα πάρει τελικά το μαγιό μου πολύ πιθανό να έκανα μπάνιο. Και το βράδυ σίγουρα θα είναι εξίσου όμορφα με το φωτισμό.}

Κέντρο. Εθνικός Κήπος. Αναμφισβήτητα καμία σχέση με τα περισσότερα ευρωπαϊκά αστικά πάρκα!
Τουλάχιστον ας τον διατηρήσουμε καθαρό και περιποιημένο.
[Επίσης έχει ένα μικρό, ωραίο υπαίθριο καφενεδάκι.Όταν πήγα, από το ένα τραπέζι άκουγα δυο καθηγητές πανεπιστημίου απ' ότι κατάλαβα να μιλάνε πού και πού αγγλικά, ενώ απ' την άλλη δυο φίλους να πετάνε γαλλικά. :)]

Μια καλή προσπάθεια προώθησης της περιβαλλοντικής συνείδησης είναι το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης. Τεχνητές λίμνες, δάσος, αγροτικές καλλιέργειες και διάφορα είδη πουλιών. Υπάρχουν κάποιες περιβαλλοντικές διαδρομές και παρατήρηση πουλιών.

Το point: Να ευαισθητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε όλοι αυτά που ήδη έχουμε, αρχίζοντας από τον τόπο που ζούμε ο καθένας και γιατί όχι, μάλιστα, από το ίδιο το μπαλκόνι μας!
Αλλά και να κινητοποιηθούμε όσο μπορούμε στο θέμα της αναδάσωσης.
Για να μην αναφέρω το θέμα με τους κάδους ανακύκλωσης. Εκτός του ότι δεν υπάρχουν πολλοί ανά γειτονιές, δε θα 'πρεπε να διαχωρίζονται τα χαρτιά από τα πλαστικά, τα αλουμίνια..? Λέω τώρα. [Άσε που έχω ακούσει ότι κάποιος είχε δει το απορριματοφόρο που μαζεύει τα άλλα σκουπίδια, να αδειάζει και τον κάδο ανακύκλωσης μαζί με τ' άλλα -αλλά δε θέλω να το πιστεύω αυτό.]

Φεύγα

2007-10-15T00:02:00.000+03:00

Από την αρχή του καλοκαιριού ήθελα να πάω στη λίμνη Βουλιαγμένης (Ηραίου) και κανονίστηκε τελικά για χτες, μια μέρα πριν αλλάξει ο καιρός.

Πρώτη στάση Λουτράκι. Ανά σημεία μου έφερνε λίγο από Νότια Γαλλία, κάτι η ατελείωτη σε μήκος παραλία, κάτι οι φοίνικες.. [καλά, λίγο είπαμε]

Μετά από μια περαντζάδα, πήραμε το δρόμο για τη λίμνη - ή για την ακρίβεια λιμνοθάλασσα, μιας και επικοινωνεί από ένα πέρασμα με τη θάλασσα. Τα νερά έχουν το κρυστάλλινο της θάλασσας και το γαλήνιο της λίμνης.
Μου 'χε λείψει η μυρωδιά που έχει το δέρμα μόλις βγεις απ' τη θάλασσα..
[τη λέω πολλές φορές τη λέξη, γιατί ποιός ξέρει τώρα πότε θα την ξαναπώ:Ρ]

Με την αλμύρα πάνω μας, συνεχίσαμε για τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Από ψηλά βλέπεις τις πέτρες που έχουν μείνει από το ναό της Ήρας Ακραίας ενώ το μάτι σου χάνεται στην υδάτινη απεραντοσύνη.

Πιο πάνω, σαν προστάτης, στέκει περήφανα ο Φάρος. Ανηφορίσαμε από το χωμάτινο δρομάκι. Η παρακάτω φωτογραφία* έφτανε για να θέλω να δω αυτό το φάρο από κοντά. Μόλις την είδα συνειδητοποίησα πως θα πρέπει να ήταν ο ίδιος που είχα δει παλιότερα σε μια σειρά κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκεται..

Έχοντας πλέον ανοίξει η όρεξή μας, πήραμε τα βουνά! Η διαδρομή προς το χωριό Πίσια (κι όχι πισία, που λέγονται κάτι ποντιακά τηγανητά τυροπιτάκια) ήταν απολαυστική' σχεδόν άδειος ο, όχι πολύ φαρδύς, δρόμος με θέα καταπράσινες πλαγιές. Φτάνοντας στο χωριό η διαδρομή ομόρφυνε περισσότερο, το αεράκι δρόσισε κι άλλο, το νερό έτρεχε από τις βρύσες κάτω από τα πλατάνια..

Στο γυρισμό βλέπαμε από τους καθρέφτες τον ουρανό να γίνεται από πορτοκαλί, ροζ ενώ μπροστά μας τα σύννεφα γίνονταν από ανοιχτό γκρι, σκούρο γκρι-μωβ!

* Life is... a beach! :-)

Δε θέλω πια ν' ασχοληθώ πάλι με σκέψεις

2007-10-10T17:38:00.000+03:00

Δε χωράνε άλλες πληροφορίες/ σκέψεις στο κεφάλι.. είναι full! Πρέπει να πετάξω κάποιες.. Θα μου πεις αυτό δε γίνεται με όσα μαθαίνουμε και ζούμε? Μερικά μένουν στη μακροχρόνια μνήμη, τα υπόλοιπα φιλοξενούνται για λίγο στη βραχυχρόνια και μετά μην τα είδατε! Πόσοι από εμάς ξέρουν να λύσουν άνετα ένα ολοκλήρωμα -εκείνα τα δύσκολα που λύναμε στο φροντιστήριο?
Πάντα θα υπάρχουν πράγματα να μάθεις κι άλλα τόσα να ξεχάσεις..

Προσωρινή φάση, το ξέρω.
[Να δεις πώς λέγεται επίσης.. μεταβατική?]

*η photo "hapiness will come from above" από τη Sophia Tsibikaki, short things

Μπορεί να σ' έφερε τ' αγέρι..

UPD: {Πέμπτη, 1:28} Βρέχει... :)

[προσωρινό]

2007-10-08T00:44:00.000+03:00

Τί είναι αυτά τα βατράχια (του image shack) και γιατί έχουν κατακλύσει το blog μου? Πώς θα τα διώξω? Μήπως τα βλέπω μόνο εγώ?

Είναι ωραία

2007-09-29T01:55:00.000+03:00

..η αίσθηση που εισπράττεις όταν ενώ κανονίζεις τι θα κάνεις για αύριο, σου προτείνουν επιπλέον εξόδους και την ίδια στιγμή που είσαι έτοιμη να ξεφουρνίσεις "Και πότε θα διαβάσω?" συνειδητοποιείς ότι είσαι freeeeeeee!!!

Ό,τι να 'ναι

2007-09-22T02:17:00.000+03:00

Ρεζίλι γίναμε (πάλι;) στα διπλανά τραπέζια... :))

Χαίρομαι που έχω τέτοιες φίλες δίπλα μου

Ωραία "εφεύρεση" το κρασί τελικά... σε λύνει τελείως.. -κάτι 'ξέραν οι αρχαίοι.
Δεν αφήνει περιττές σκέψεις στο μυαλό σου! Προσωπικά μου βγάζει τον αληθινό εαυτό μου.. ό,τι μου 'ρθει και θέλω να πω, θα το ξεφουρνίσω.

UPD (από mail που έλαβα από την Ε.)
Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, ζήτα τεκίλα και αλάτι και κάλεσέ με να έρθω!
Οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια........Δεν τους βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.

Τελευταία όλο ποτά φτιάχνω :)

"Έπιασε να βρέχει...

2007-09-20T23:38:00.000+03:00

...ζάχαρη και μέντα"

και, αν και έπεφτε πάνω στην ομπρέλα, πήρε μακριά λόγια και σιωπές.
Αν είχαμε και λίγο ρούμι και lime, θα ήμασταν σαν καλαμάκια σε mojito.

Έεεε..έπιασε, έπιασε να βρέχει... έπιασε να βρέχει ζάχαρη και μέντα!

2007-09-19T02:12:00.001+03:00

Το μπαλκόνι της σοφίας

2007-09-17T14:53:00.000+03:00

Θα βάλω και μια γλυκιά φατσούλα που είχα γνωρίσει σε αυτό το νησί.. δύσκολα αντιστέκομαι να χαμογελάσω μπροστά σε αυτό το θέαμα.

:)

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι

2007-09-11T18:30:00.000+03:00

Μια βραδιά με στίχους και μουσικές που (σε) ταξιδεύουν.

Δεν έχω αποφασίσει ποιο είδος τραγουδιού είναι τελικά αυτό που σου "μιλάει" περισσότερο: αυτό που το τραγουδάς ως α' πρόσωπο ενικού ή αυτό που σου απευθύνουν στο β'?

Αν και μάλλον στη δεύτερη περίπτωση καταλήγω.. σου υπενθυμίζει κάποια πράγματα' στην άλλη τα ξέρεις από πρώτο χέρι.

Ό,τι απομένει απ' τη ζωή είναι μια μέρα

Έγινε το αύριο πάλι χθες

media naranja

2007-09-09T14:59:00.000+03:00

Πολλά πράγματα επαναλαμβάνονται, αλλά ποτέ δεν είναι ακριβώς τα ίδια, αλλάζουν και το νιώθεις

Ζωγραφίζω λοιπόν τ' άρωμά σου

με στιχάκια, με λόγια φτηνά

κι ένα ψέμα με δένει κοντά σου

..και κάθε φορά που αλλάζουν φοβάσαι' φοβάσαι για την επόμενη που ίσως θα 'χουν αλλάξει περισσότερο -χωρίς να ξέρεις τελικά αν αυτό γίνεται για καλό ή όχι.

Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω

Σα να παίζουμε μια παρτίδα στο σκάκι που, μετά από επαναλαμβανόμενες κινήσεις, καταλήγει σε ισοπαλία.

αντέχω για ένα γύρο ακόμα

η αγάπη θέλει "σ' αγαπώ"

Τελικά ο Σεπτέμβρης είναι αντιφατικός μήνας.

Εκλογές 007

2007-09-06T17:11:00.000+03:00

who 's gonna be the boss?

Τους παραπάνω μαρκαδόρους τους χρησιμοποιώ σε συνδυασμούς για να υπογραμμίζω, καλή ώρα, τώρα στην εξεταστική. Καθένας εστιάζει σε συγκεκριμένο σημείο κάθε φορά, κάθε χρώμα έχει κι ένα ρόλο, αλλά συνεργάζονται άψογα. Και βγαίνει ωραίο το αποτέλεσμα και με βοηθάνε κι εμένα να δίνω βάση εκεί που πρέπει.

Αλλά αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία μάλλον..

"Τις μέρες τις γλυκειές του Σεπτεμβρίου..

2007-09-03T13:32:00.000+03:00

όταν δεν έχει ακόμη βρέξει και είναι το άκουσμα των ήχων πιο αραιό και η γεύσις των ωρών και από του θέρους πιο πυκνή, όταν στους κήπους σκάνε τα ρόδια [...] αναγαλλιάζουν οι ψυχές, και ο Έρωτας, ο πιο ξανθός αρχάγγελος του Παραδείσου..."

[Ανδρέας Εμπειρίκος]

Όντως, πριν και μετά τη βροχή επικρατεί μια κρυφή ηρεμία.. αυτό είναι που μου αρέσει σ' αυτόν τον καιρό.
Κάπως έτσι. Μόνο που τώρα τα σύνεφα θα μας φέρνουν στο νου τα σύννεφα καπνού..

"Μ' αρέσει η βροχή..."

Στάχτη παντού

2007-08-26T01:12:00.000+03:00

Περπατάς και πέφτει η στάχτη πάνω σου...
Αυτό και μόνο σε θλίβει. Πού να βρίσκεσαι κι εκεί, να παλεύεις..

Ας τα πάρει όλα η βροχή..

Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά

2007-08-24T14:24:00.000+03:00

Το ξέρω θα'ρθουν κι άλλα καλοκαίρια

ο ίδιος ήλιος πάλι θα φανεί.
Τις νύχτες θα σκορπούν το φως τ'αστέρια,
της θάλασσας το γκρίζο χρώμα θα χαθεί..

Απ' όσο με θυμάμαι κάθε καλοκαίρι, προς το τέλος του Ιούλη συνήθως, παίρναμε το δρόμο για το χωριό και καθόμασταν τρεις και τέσσερις βδομάδες, ενώ τώρα κοντά δύο.

Τα χωριά μου βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Αυτό είναι κάτι που τελικά συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει. Απλά πάντα κοιμόμουν πότε «πάνω» με την ξαδέρφη μου και πότε «κάτω» στο σπίτι μας και ως εκ τούτου υπήρχε (κι ακόμα έτσι είναι) μια διαρκής μετακίνηση πραγμάτων ή αλλιώς.. «Μαμά, όταν ανεβείτε φέρε μου αυτό..»' ε, και κάπου σε κουράζει το να μην έχεις μια βάση και να είσαι καθημερινά «ταξιδιώτης» αλλά έχει και την πλάκα του!

Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει καφενείο - ψητοπωλείο ο θείος μου και βοηθάω εκεί μαζί με τα ξαδέρφια μου. Πολλές φορές βαριέσαι πολύ.. αλλά έχει και τα αστεία του. Μαθαίνεις όλους τους γερόντους με τα ψευδώνυμά τους, γελάς με κάποιους θαμώνες, μαθαίνεις και τις προτιμήσεις τους (πχ το ούζο σε ψηλό ποτήρι κτλ), ενώ έχουν δώσει δικιές τους ονομασίες στα ποτά: το ούζο ένας το λέει «φάρμακο», το ζευγάρι* το λέει αντιβίωση ο ίδιος, το ξυνόγαλα «ποντιακή μπύρα». Είναι και κανα δυο άτομα που φτιάχνουν ολόκληρο φρούριο με τα μπουκάλια απ' τις μπύρες στο τραπέζι τους -στην αρχή τα αφήνουμε να τα βλέπουμε, μη χάσουμε το μέτρημα..μετά όμως.. Τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος αντέχει το γυαλί, τα παλιά γκαρσόνια ξέρουν ποιος στ' αλήθεια έχει καεί.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν..

Με την ξαδέρφη τη Σοφ, όπως έχω ξαναναφέρει, μικρότερες κάναμε βόλτες προς το βουνό από δω κι από κει, ενώ τώρα πάμε για βόλτα στα διπλανά χωριά με το αυτοκίνητο ή με το μηχανάκι πάνω – κάτω (προσέχοντας μην ξαναφάμε τούμπα στο χαντάκι και γελάμε!). Πάντα θα κάνουμε μια στάση στο νεκροταφείο οι δυο μας, το οποίο είναι λίγο πιο πάνω από το σπίτι. Κάθε τόσο και επεκτείνεται...

Στο κάτω χωριό το κλαμπάκι που είχαμε, αφού είχε αλλάξει με τα χρόνια πρόσωπα, κατέληξε να γίνει φέτος τυροκομείο. Τι ξενύχτια έχουμε κάνει εκεί.. όταν βγαίνανε τα πρώτα τρακτέρ στο δρόμο, μπορεί και να παίρναμε την απόφαση να φύγουμε. Θυμάμαι πρώτη φορά που είχα πάει εκεί ήταν στην πέμπτη δημοτικού' ήταν στα πάνω του τότε, είχε την καλύτερη διαμόρφωση και μαζεύονταν όλες οι παρέες, πολλές από τις οποίες πλέον δεν είναι οι ίδιες, βέβαια. Τότε.. που έπαιζε το λιωμένο παγωτό και το coco jumbo J. Όλα φαίνονταν πιο ωραία, μετά από κάτι χρόνια μας άκουγες να λέμε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Το σχολείο επίσης ήταν πιο γεμάτο τα βράδια, η αστυνομία ερχόταν συχνά να κάνει παρατήρηση. Αλλά και τα Σκαλάκια ήταν παλιότερα σημείο συνάντησης' ένα παρατημένο σπίτι, ούτε καν βαμμένο, που ανεβαίναμε τα σκαλάκια που οδηγούσαν στην «ταράτσα», όπου και καθόμασταν στην άκρη, με κρεμασμένα τα πόδια προς τα κάτω. Και μετά ο χώρος γέμιζε με τσόφλια' λες και δεν επιτρεπόταν να ανεβείς αν δεν είχες πάρει από το καφενείο ένα σακουλάκι σποράκια. Τώρα κατοικείται και δε μοιάζει καθόλου στα παλιά σκαλάκια' η ταράτσα κρύφτηκε από τη σκεπή. Ο δρόμος που ενώνει τα δυο χωριά δεν προλάβαινε να μείνει άδειος, παρέες πηγαινοέρχονταν' μια-δυο φορές κατάφερα να κάνω το δρόμο με τα πόδια, τις υπόλοιπες όλο και κάποιος θα μας μάζευε με το αυτοκίνητο. Τώρα όπου φύγει φύγει..σκορποχώρι, έχουν μείνει τα πιο μικρά παιδιά να «φυλάνε» το χωριό. Οι υπόλοιποι παίρνουμε τα αυτοκίνητα και την κάνουμε για παραλία.

Μεγαλώνουμε.

Και μαζί με μας και το σπίτι μας. Σε μια γωνιά στο φρέσκο τσιμέντο άφησα το στίγμα μου, να το δείχνω στα παιδιά μου αργότερα.

Την ηρεμία του χωριού την ένιωθα όταν καθόμουν στο τσιμεντένιο, ακόμη, χωρίς κάγκελα μπαλκόνι, έβαζα το 2ο Πρόγραμμα να παίζει μέσα στη σχεδόν άδεια σαλοκουζίνα και ρέμβαζα πέρα τα χωράφια και πιο δεξιά τα φώτα του κεντρικού -ο ουρανός ξάστερος, όχι σαν εδώ. Τη μέρα που γκρεμίσανε τον τοίχο, κρατούσα παρέα στη γιαγιά μου το βράδυ και καθόμασταν εκεί που πριν υπήρχε αυτή η πόρτα... μέσα έπαιζε η κασέτα του Παπάζογλου που της έχω γράψει. "100 χρόνια μοναξιά γίνεται?" μου λέει κάπως ανήσυχη για το τι διάβαζα. :)

Καλοκαίρι στο χωριό όμως χωρίς Δεκαπεντάγουστο δε νοείται! Πόσα γλέντια έχουν απαθανιστεί σε αυτό το σπίτι αυτή τη μέρα κάθε χρόνο! Μαζευόμασταν πάντα τρεις οικογένειες με τις τρεις γιαγιάδες κι η φωτογραφία ήταν σχεδόν πανομοιότυπη. Αφού λέγαμε με τα ξαδέρφια μας να πάρουμε τις φωτογραφίες από κάθε χρόνο και να τις βάλουμε τη μία δίπλα στην άλλη να βλέπουμε τις διαφορές. Πριν οχτώ χρόνια είχαμε μια νέα είσοδο και πρόσφατα μια απουσία. Τώρα άλλοι δουλεύουν αυτή τη μέρα, άλλοι πηγαίνουν αυτές τις μέρες διακοπές. Ο χορός, τα μπουγελώματα έμειναν στις παλιές φωτογραφίες και στο βίντεο. Συνεχίζει όμως να παραμένει μια ιδιαίτερη, γιορτινή μέρα.

Γυρνώντας πίσω στην Αθήνα, τις πρώτες μέρες όλο και θα πετάξω κανένα πιο παχύ λ και θα μου αρέσει κιόλας.

Παλιά δακρύζαμε όταν αποχαιρετιζόμασταν, και θυμάμαι μέχρι να απομακρυνθούμε αρκετά χιλιόμετρα ένιωθα ήδη το αίσθημα της νοσταλγίας' τώρα αρκούμαστε σε μια σφιχτή αγκαλιά.

Καλό φθινόπωρο λοιπόν!! [γιατί σήμερα άκουσα το πρώτο «καλό χειμώνα» γκρρρ]

*Ζευγάρι λέγεται η ρετσίνα (Μαλαματίνα κατά προτίμηση) με κόλα, για όσους δεν ξέρουν. Και κατεβαίνει κι εύκολα το άτιμο.

UPD: Το παρόν κείμενο ανανεώνεται όποτε του καπνίσει και θυμηθώ κάτι.

Κουφ(ι)ονήσια

2007-07-25T16:11:00.000+03:00

Περασμένες 2 τα μεσάνυχτα και στο λιμάνι έχει μαζευτεί κόσμος... φορτηγάκια κι αυτοκίνητα να περιμένουν να μαζέψουν τον κόσμο’ ένα χαρούμενο, θορυβώδες κλίμα. Λίγο πιο πάνω έβλεπες τον Μύλο φωτισμένο στα μπλε.. Κάναμε λίγα βήματα, ψάχνοντας, και μετά από λίγο ακούω ένα Σοφίααα..(?)* από τη συνονόματη οικοδέσποινά μας – μας κατάλαβε λέει.

Ξαπλώσαμε και από την μπαλκονόπορτα ακούγονταν οι παρέες που περνούσαν από κάτω και το πάφλασμα των κυμάτων...

Όταν ξυπνήσαμε, ανοίγοντας τα παραθυρόφυλλα, αντίκρυσα αυτό..

Στο δρόμο για τις παραλίες –αυτές τις μαγευτικές με τα γαλαζοπράσινα, κρύα νερά- η στεριά έπαιζε παιχνίδια με τη θάλασσα και σχηματίζονταν μικρές ιδιωτικές παραλίες, μεγάλες και μικρές σπηλιές, απότομα ψηλά βράχια απ’όπου μπορεί να έβλεπες καναδυό μικρούς Κουφονησιώτες να πηδάνε. Κάπου εκεί καταλάβαινες πώς βγήκε το όνομα του νησιού. Προχωρώντας κι άλλο παραλιακά, το μάτι σου πέφτει σε μια φυσική Πισίνα. Φυσικά και δε χάσαμε την ευκαιρία’ η αίσθηση που είχα εκεί μέσα, μου έφερε κάτι από τη Νεράιδα των Κυθήρων. Άλλο αξιοπερίεργο ήταν το Γάλα όπου ο βράχος έκλεινε στην αγκαλιά του μια μικρή –λες και τεχνητή- παραλία.

Κάπου στην Ιταλίδα έμεινα με το στόμα ανοιχτό να χαζεύω ένα έργο τέχνης..

Απίστευτος ο τύπος. Είχα πετύχει και μια γοργόνα, αλλά δεν πρόλαβα να την απαθανατίσω..

Ενώ όπου και να βρισκόσουν έβλεπες απέναντι την ξαπλωμένη γυναίκα, την Κέρο. Προσπαθούσα να βρω τα ακριβή σημεία της, ώσπου ρώτησα για να μου πουν.

Το βράδυ ροκ μουσικές πλανιόνταν δίπλα στο κύμα ή μεσα στα στενά. Εκεί βλέπεις τα άτομα με τα οποία αντάλλαξες το μεσημέρι στην παραλία μερικές κουβέντες, όλοι γνωστοί.

Μια εκδρομούλα στο κάτω Κουφονήσι μας δίνει τη συνολική εικόνα του τόπου. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο ερημικά, αλλά η ομορφιά παραμένει. Στο γυρισμό από την πρύμνη βλέπαμε τον ήλιο να δύει, ενώ το καΐκι μας έκανε βόλτες δίπλα από το Γλαρονήσι ανάμεσα από τους ανεξάρτητους βράχους που έστεκαν μες στη θάλασσα.

Πέρασαν πολύ γρήγορα οι μέρες και γυρίσαμε πίσω στο καμίνι –ευτυχώς προσωρινά. Εικόνες που γίναν κιόλας αναμνήσεις, κάποιες υποθαλάσσιες φωτογραφίες που περιμένω να τις δω, ένα μπουκάλι Vinsanto με άμμο από το Φοίνικα. Αυτά κι άλλα ανεκτίμητα πήραμε από το νησί. Δύσκολος ο γυρισμός..

*Το όνομά μου το άκουσα πάνω από 10 φορές σ’αυτό το νησί.

Καλοκαιρινές νότες

2007-07-16T23:16:00.000+03:00

Μπήκε κι ο Ιούλιος.. πώς περνάει ο καιρός.

Φοράει νύχτα στα μαλλιά, του φεγγαριού την άλω
να γίνει η αγάπη διάφανη, γυναίκα ποθητή

Αν και μου αρέσει περισσότερο το τραγούδι του Αυγούστου!

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα
και κάποια νύχτα στη ζωή που τα 'χεις όλα
μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι
να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη.

Καλές και ξέγνοιαστες διακοπές!!

Συνειδητοποίησα ότι τα νησιά που έχω πάει με τον Κ. εναλλάσσονται (ως προς τα αρχικά τους) με τα ονόματά μας (!)

Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη

2007-06-28T15:36:00.000+03:00

Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, στη δύση αν ανέβαινε ο ένας,κρυψώνα στης καρδιάς την ταραχή,στον κόσμο αυτό δε θα'βρισκε κανένας. Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, ο ένας θα 'χε πάρει τ 'όνομά σου, θα φώτιζε όπως γελάς εσύ και θα'καιγε όπως καίει η ματιά σου. Κι έτσι όπως με κοιτάς,σκορπάς κι ανοίγεσαι. Eίσαι κύμα,κύμα της φωτιάς,πετάς κι αφήνεσαι... Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη, κι ανέτειλαν κι οι δυο μαζί μια μέρα, και σκόρπιζαν το πιο λευκό τους φώςκαι γέμιζαν με λάμψη τον αιθέρα, θα έσβηναν, με μιας, σαν τους κοιτούσες, θα χάνονταν στην πρώτη σου ματιά και θα'βλεπαν κι οι δυο, σαν τους μιλούσες, πώς καίει της αγάπης η φωτιά.

We've come a long way

2007-06-04T17:51:00.000+03:00

Τετάρτη 23 Μαΐου, ξημερώματα, και το ταξίδι ξεκινάει...

Το πρωί βρίσκομαι Μασσαλία, όπου θα κάτσω να περιμένω την Ε., που γυρνάει από το Μαρόκο.. Τρεις ώρες είναι αρκετές να οικειοποιηθώ του αεροδρομίου και να βγάλω τουλάχιστον την Παιδική ψυχή του Έσσε.

Λέγοντας για παιδική ψυχή' ήμαστε 2,5 χρονών όταν γνώρισα την Ε-ούλα. Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι την αρχή αυτής της φιλίας, αυτό που θυμάμαι και μου 'χει μείνει είναι όταν φώναζε τη μητέρα μου με τη χαριτωμένη προφορά της τότε "κυ(ρ)γία Μα(ρ)γία", μιας και έχει γεννηθεί στο Βέλγιο. Τις ώρες μας στο νηπιαγωγείο τις περνάγαμε μαζί, μαζί ζωγραφίζαμε τα ίδια πάνω-κάτω πράγματα:-).. μέχρι το δημοτικό. Θυμάμαι πολλές φορές μου άρεσαν κάποια σχέδια που έκανε και μου τα 'δειχνε κι εμένα μετά. Στο δημοτικό βέβαια η παρέα είχε μεγαλώσει, ήμασταν πλέον πέντε μαζί με τη Β., την Κ. και τη Ν. Η Στ' θα παραμένει πάντα μια από τις πιο αγαπημένες μου σχολικές τάξεις!
Στο γυμνάσιο χωριστήκαμε, αλλά πάντα κρατούσαμε επαφή. Οι συναντήσεις μας μέχρι τώρα με την Ε., μαζί με τη Β. και τη Ν., περιορίζονταν γύρω στις 3-4 το χρόνο. Αλλά ήταν σα να μη νιώθαμε ότι απουσίαζε η μία από τη ζωή της άλλης...

Κάποιο διάστημα πριν λίγα χρόνια που δεν ήταν ψυχολογικά ανεβασμένη, μου είπε πως με σκεφτόταν κι ένιωθε καλύτερα.. Καλά, γιατί δε με έπαιρνες τηλ. βρε? της λέω. Να σημειώσω ότι η Ε. δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τα κινητά - ;-) σε έδωσα..- αν και τώρα έχει στρώσει σχετικά.

Με αυτά και με τ'άλλα.. βλέπω την Ε. να με ψάχνει στις αφίξεις.

Και κάπως έτσι παίρνουμε το δρόμο για το Aix (en Provence), την Erasmούπολη της Ε.

Κομβικός δρόμος ο Cours Mirabeau, πλακόστρωτος, δεξιά κι αριστερά ψηλά δέντρα που όπου να 'ναι θα ενωθούν. Μικρές "πλατεΐτσες" με πράσινο στη μέση που αναγκάζουν τα αυτοκίνητα να κάνουν ένα ημικύκλιο, και στο τέλος η Rotonde, το άγαλμα με τις τρεις γυναίκες που συμβολίζουν τη Δικαιοσύνη, τη Γεωργία και τις Καλές Τέχνες αντίστοιχα.

Κι άλλα πολλά συντριβάνια... Δρομάκια με μαγαζιά, άλλα στενάκια με εστιατόρια και ταβέρνες από δω κι από 'κει -εικόνα που φέρνει λίγο στις Χώρες των νησιών μας- κι αρκετά Salon de thé.

Την επομένη πήραμε το πρώτο λεωφορείο για Τουλόν απ'όπου θα παίρναμε το πλοίο για Κορσική. Για κακή μας τύχη, ενώ ήμασταν στην ώρα μας στο λιμάνι και φτάσαμε λίγο παραδίπλα από το πλοίο, είδαμε ότι δεν είχε πέρασμα από τα κάγκελα που μας χώριζαν από το πλοίο κι έπρεπε να κάνουμε έναν κύκλο, αρχίζουμε το τρέξιμο. Τρέχει η Ε. μπροστά, για να συνεννοηθεί κιόλας στα γρήγορα, κι εγώ από πίσω με τα πράγματα... ήταν ήδη αρκετά μπροστά όταν, με σχετική ψυχραιμία και με πνίξιμο γέλιου, της λέω "Ε. ανεβάζουν την άγκυρα.." Τώρα που τα γράφω γελάω, αλλά και τότε αν και θέλαμε λίγη ώρα αρχικά να το συνειδητοποιήσουμε, το κανονίσαμε το θέμα κι έτσι μείναμε και στην Τουλόν!

Την Παρασκευή ήμασταν στο Αjaccio της Κορσικής. Εικόνες και αέρας από Επτάνησα ένα πράγμα.. προς το κοσμοπολίτικο της Κέρκυρας.
Τακτοποιηθήκαμε και πήραμε το δρόμο για το μπάνιο μας' μετά από την κούραση το χρειαζόμασταν. Ωραία νερά.. πάω να μπω και βλέπω τσούχτρες.. :-) για γέλια το λες? για κλάματα? τι να σου πω. Το ότι είχαμε χάσει το πλοίο δε με πολυείχε πειράξει, αλλά εκεί άρχισα να τα παίρνω λίγο..δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγα από κει αν δε βουτούσα κι όντως αφού περιεργάστηκα μετά το μέρος βρήκα μια περιοχή στα σχετικά ρηχά που ήταν "καθαρή" και μπλουμ!

Το βράδυ ανταμειφθήκαμε με καλό, παραδοσιακό φαγητό σε ένα όμορφο, ζεστό ταβερνάκι με live μουσική, όπου τα έκανες όλα "σαν στο σπίτι σου" όπως μας έλεγε και το γκαρσόν. Αν ήθελες νερό γέμιζες τη στάμνα από τη βρυσούλα, το ψωμί στο έφερναν σε φραντζολάκι και το έκοβες εσύ, καρό πετσετούλα και ένα ποτήρι ο καθένας "βάζεις εναλλάξ, πολύ κρασί και μετά λίγο νερό, πολύ κρασί-λίγο νερό.."
Για φαΐ να σας πω ότι μας έφεραν παϊδάκια με πατάτες στο φούρνο και κοκκινιστό? :) Μεσόγειος, παιδί μου!

Το Σάββατο επισκεφτήκαμε πριν φύγουμε το Cargese, πόλη όπου τον 18ο αι. εγκαταστάθηκαν Μανιάτες. Κάποια ελληνικά ονόματα στους δρόμους, αλλά και η ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα.
Μπορεί οι δυο μέρες στην Κορσική να χαν γίνει μία, αλλά ήταν ωραία.

Ακολούθησε μονοήμερη στις Κάννες, αμέ.. μαζί με άλλους φοιτητές του Aix.

Ήταν η τελευταία μέρα του φεστιβάλ κι ως εκ τούτου δεν εμφανίστηκαν και πολλοί VIP, μόνο ο Αλαίν Ντελόν, τον οποίο ψιλοχάσαμε, ενώ εμείς βγήκαμε φωτογραφία με τη Mrs. Doubtfire, που αν και λογικά δεν ήταν ο Robin Williams, του έμοιαζε αρκετά. Αλλά δεν είναι αυτό το νταβαντούρι, με τον κόσμο που μαζεύετε πιο πέρα από το κόκκινο χαλί, που αξίζει στις Κάννες, όσο η θάλασσα, οι φοίνικες και τα όμορφα στενά της πόλης.

____***____
...και τώρα τα κεφάλια μέσα...

2007-06-01T13:44:00.000+03:00

Για την Αμαλία...